URI:
   DIR Return Create A Forum - Home
       ---------------------------------------------------------
       WebWar
  HTML https://webwar.createaforum.com
       ---------------------------------------------------------
       *****************************************************
   DIR Return to: Τέχνη και &...
       *****************************************************
       #Post#: 6315--------------------------------------------------
       Mπλέηκ, το
       αραπάκι
   DIR By: XYSKIA
       Date: April 26, 2013, 4:21 am
       ---------------------------------------------------------
       Ἡ μάνα μου
       μὲ γέννησε
       στὴ μαύρη
       ἐρημιά.
       Εἶμαι
       ἀραπάκι,
       μέσα μου
       ὅμως εἶμαι
       καλός.
       Ἐσεῖς
       εἴσαστε
       κάτασπρα,
       σὰν
       ἀγγελούδια
       μὲ φτερὰ
       κι ἐγὼ ἕνα
       παλιοκάντηλο
       ποὺ τοῦ
       ῾σβησαν τὸ
       φῶς.
       
       Βρῆκε ἕνα
       δέντρο ἡ
       μάνα μου, γιὰ
       νά ῾χουμε
       σκιά,
       ὅταν ἡ μέρα
       θ᾿ ἄρχιζε
       τὸν κόσμο
       μας νὰ καίει.
       Καθίσαμε, μ᾿
       ἀγκάλιασε,
       μοῦ ἔδωσε
       φιλιά,
       μοῦ ῾δειξε
       τὴν ἀνατολὴ
       καὶ ἄρχισε
       νὰ λέει:
       
       «Κοίτα τὸν
       ἥλιο, γιόκα
       μου! Ἐκεῖ
       μένει ὁ Θεός.
       Σκορπίζει
       φῶς καὶ
       ζεστασιά, μὲ
       τὸ καλό του
       χέρι.
       Τὰ πλάσματα
       ὅλα
       χαίρονται
       κι ὁ κόσμος
       μένει
       ζωντανός:
       λίγη
       δροσούλα τὸ
       πρωί, ζέστη
       τὸ μεσημὲρι.
       
       Ἐμᾶς,
       λοιπόν, μᾶς
       ἔδωσε ἕνα
       μικρὸ
       κομμάτι γῆ,
       νὰ μάθουμε
       ν᾿
       ἀντέχουμε
       τῆς
       καλοσύνης
       τὸν καημό.
       Κι αὐτὸ τὸ
       μαῦρο σῶμα
       μας, ἡ
       λιοκαμένη
       μας μορφή,
       ἂν θὲς νὰ
       ξέρεις,
       σύννεφο
       εἶναι καὶ
       δάσος
       σκοτεινό.
       
       Γιατὶ ὅταν
       μάθουμε
       καλὰ ζέστη
       τί πάει νὰ
       πεῖ,
       τὸ σύννεφο
       θὰ διαλυθεῖ
       καὶ ἡ
       γλυκιὰ φωνή
       του
       θὰ μᾶς
       καλέσει
       τρυφερά. Θά
       ῾μαστε τότε
       οἱ ἐκλεκτοί:
       ἀρνάκια θά
       ῾μαστε
       λευκά,
       τριγύρω στὴ
       σκηνή του».
       
       Ἔτσι μοῦ
       εἶπε ἡ μάνα
       μου καὶ μοῦ
       ῾δωσε κι
       ἄλλα φιλιά.
       Τὰ ἴδια θὰ
       σᾶς λέω κι
       ἐγώ, λευκά
       μου
       φιλαράκια,
       ὅταν θὰ
       βγοῦμε ὅλοι
       μας ἀπ᾿ τῶν
       συννέφων τὴ
       σκλαβιά,
       ὅταν θὰ
       γίνουμε
       ὅλοι μας
       μικρὰ κι
       ἀθῶα
       ἀρνάκια.
       
       Θ᾿ ἀντέχω
       ἐγὼ τὴ
       ζέστη μου
       καὶ θὰ σᾶς
       κάνω καὶ
       σκιά,
       γύρω ἀπὸ
       τὸν πατέρα
       μας νὰ ζοῦμε
       εὐτυχισμένοι.
       Ὕστερα θὰ
       κοιτάζουμε
       τὰ ὁλόλευκά
       μας τὰ
       μαλλιὰ
       καὶ θά
       ῾μαστε ἴσοι,
       φίλοι μου.
       Ἴσοι κι
       ἀγαπημένοι.
       *****************************************************
       Page 1 of 1