DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Αναρχισμ	...
*****************************************************
#Post#: 5421--------------------------------------------------
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ 	
22;ΕΙΜΕΝΑ: Σκέψ
;εις για τον π
ολιτισμό κα&#
By: mistermax Date: January 31, 2013, 1:21 pm
---------------------------------------------------------
Κοινωνία
Η μαζική
κοινωνία
είναι μια
αναγκαστικ^
2;
συνθήκη που,
επιβλήθηκε
στα άτομα
και τις
ομαδοποιήσ^
9;ις
τους, ώστε να
είναι
εφικτή η
ύπαρξη
ιεραρχημέν`
9;ν
συγκεντρωτ_
3;κών
εξουσιαστι_
4;ών
δομών. Αυτή η
επιβολή
είναι κατ’
ουσίαν
βίαια, είτε
είναι
αποτέλεσμα
ενός
πολέμου
είτε είναι
αποτέλεσμα
αναγκαστικ^
2;ς
ενσωμάτωση`
2;
για να
καλυφθούν
οι βασικές
ανάγκες
διαβίωσης.
Η
καινοτομία
του
καπιταλισμ_
9;ύ
είναι το
γεγονός ότι
δημιούργησ^
9;
ένα αχανές
πλέγμα
κοινωνικών
ρόλων και
ταυτοτήτων,
διαποτισμέ_
7;ο
πέρα ως πέρα
με το
εξουσιαστι_
4;ό
δηλητήριο,
δένοντας με
σχέσεις
εξάρτησης
όλους τους
υπηκόους
του. Αυτό το
πλέγμα
αποτελεί τη
θλιβερή
σύγχρονη
καπιταλιστ_
3;κή
κοινωνία.
Είναι
εξαιρετικά
απλοϊκό να
θεωρούμε
κοινωνία
απλά τη
συνύπαρξη
ανθρώπων
στο ίδιο
μέρος χωρίς
να
μελετούμε
ποιο είναι
το
συνθετικό
υλικό που
τους
κρατάει
“ενωμένους”.
Αυτό το
μόρφωμα
εξυπηρετεί
τους
σκοπούς της
εκάστοτε
κυριαρχίας.
Είναι
σημαντικό
να
καταλάβουμ^
9;
ότι ο
καπιταλισμa
2;ς
με τους
αιώνες
δημιούργησ^
9;
την
κοινωνία με
σκοπό να
καλύψει τις
ανάγκες του.
Οι
συμπεριφορ^
1;ς,
οι ρόλοι, τα
ιδεολογήμα`
4;α,
οι
αντιλήψεις
και οι
ταυτότητες
της
εξουσίας
είναι τα
οικοδομικά
της υλικά.
Στο
κοινωνικό
πλαίσιο, η
έννοια της
ολοκληρωμέ_
7;ης
ατομικότητ^
5;ς
είναι
ανύπαρκτη.
Το άτομο
ακόμα και αν
καταφέρει
να
δημιουργήσ^
9;ι,
με όπλο την
άρνηση, μια
ως ένα βαθμό
ανεξάρτητη
συνείδηση,
αδυνατεί να
προχωρήσει
αυτή τη
διαδικασία
ως το τέρμα
της καθώς
βρίσκει
μπροστά του
τα πολλαπλά
εμπόδια των
προαναφερό_
6;ενων
κοινωνικών
θεσμίσεων.
Θα
μπορούσαμε
να
παρομοιάσο`
5;με
την
κοινωνία με
μια
εργοστασια_
4;ή
γραμμή
παραγωγής.
Στην
αφετηρία
της
βρίσκεται
ένα
τεράστιο
χωνευτήριο,
στο οποίο
εισάγεται ο
άνθρωπος
κατά τη
γέννηση του
και μέσα από
μια
διαδικασία
που
περιλαμβάν^
9;ι
την
οικογένεια,
την
εκπαίδευση,
τη διαφόρων
μορφών
κοινωνικοπ_
9;ίηση
κλπ.
απογυμνώνε`
4;αι
από
οτιδήποτε
μπορεί να
θεωρηθεί
“δικό του” και
εντάσσεται
στα διάφορα
κουτάκια
που έχει
προετοιμάσ^
9;ι
το σύστημα
για αυτόν.
Και αυτή η
γραμμή
παραγωγής
του
κοινωνικού
εργοστασίο`
5;
δεν έχει
τέλος. Το
άτομο-προϊό	
57;
προστίθετα_
3;
στη μηχανή
ως εξάρτημα
και
συμμετέχει
στην
αναπαραγωγ^
2;
του
κοινωνικού
τέρατος
μέχρι να
είναι πλέον
άχρηστο ή
μέχρι το
ίδιο να
απαρνηθεί
τη θέση του
και να
κινηθεί
εναντίον
της μηχανής.
Θεωρώ
λοιπόν πως η
άρνηση και η
μετατροπή
επιμέρους
χαρακτηρισ`
4;ικών
της
κοινωνίας
συνιστά
επιμέρους
άρνηση και
μεταρρύθμι`
3;η
του
κρατικοκαπ_
3;ταλιστικού
συμπλέγματ_
9;ς.
Ακριβώς σε
αυτό το
σημείο
έγκειται η
διαφωνία με
αρκετές από
τις άλλες
αναρχικές
τάσεις.
Αδυνατούν
να
αντιληφθού_
7;
ότι η
κοινωνία
έχει
δημιουργηθ^
9;ί
για να
λειτουργεί
με αυτούς
τους όρους.
Το “να
φτιάξουμε
μια άλλη
κοινωνία”
είναι
ουσιαστικά
ταυτόσημο
με τη
μαρξιστική
χίμαιρα
περί της
οικοδόμηση`
2;
ενός “άλλου
εργατικού
κράτους”. Η
αναρχία, ως
μήτρα
απόλυτης
ελευθερίας,
είναι
αντικοινων_
3;κή
κατάσταση.
Οι εκάστοτε
κοινωνικοί
νόμοι,
κανόνες και
θεσμοί
(επίσημοι ή
άτυποι)
καταπιέζου_
7;
το άτομο,
επομένως η
αναρχία ως
βίωμα εντός
της
κοινωνίας
είναι
αδύνατη. Τα
άτομα
αδυνατούν
να
διαμορφώσο`
5;ν
και να
διαλύσουν
συλλογικότ_
1;τες
κατά
βούληση
αφού
οποιαδήποτ^
9;
συλλογικοπ_
9;ίηση
εντός
κοινωνίας
δένει τους
συμμετέχον`
4;ες
με τον τρόπο
που
περιγράφηκ^
9;
παραπάνω.
Ένα
κομμουνιστ_
3;κοποιημένο
εργοστάσιο,
παραμένει
εργοστάσιο.
Όσο και να
μεταρρυθμί`
3;ει
την
εσωτερική
του
λειτουργία
έχει
φτιαχτεί
αφενός για
να
λειτουργεί
με
συγκεκριμέ_
7;ο
τρόπο και
αφετέρου
για να
συνδέεται
με την
υπόλοιπη
κοινωνία με
συγκεκριμέ_
7;ο
τρόπο, ώστε
να
αναπαράγετ^
5;ι
αναγκαστικ^
0;
ο ρόλος του
εργάτη και
του
καταναλωτή.
Επομένως η
αναρχική
αντικοινων_
3;κή
κριτική
συνιστά μια
διακήρυξη
ανεξαρτησί^
5;ς
της
εξεγερμένη`
2;
ατομικότητ^
5;ς
από τα δεσμά
της
κοινωνίας.
Δεν είναι
ένα σχέδιο
αλλά μια
κήρυξη
πολέμου. Δε
στοχεύει
μια άλλη
κοινωνία,
αλλά τη
καταστροφή
της και το
“άνοιγμα” της
δυνατότητα`
2;,
στο τώρα και
στο μέλλον,
της
αυτοπραγμά`
4;ωσης
των
ελεύθερων
ατόμων και
του
πειραματισ_
6;ού
τους με
σχέσεις
βασισμένες
στις
επιλογές
και τις
επιθυμίες
τους, με μόνο
όριο τις
δυνατότητε`
2;
τους.
Πόλη
Η πόλη είναι
το “κτίριο”
που
στεγάζεται
το
κοινωνικό
εργοστάσιο.
Έχει
κατασκευασ`
4;εί
ως μια
απέραντη
φυλακή, μια
αχανής
αποθήκη
γραναζιών
της
κοινωνικής
μηχανής. Δεν
είναι σε
καμία
περίπτωση
ένας τόπος
και τρόπος
συλλογικής
διαβίωσης
στον οποίον
αναγκαστικ^
0;
θα έφταναν
οι άνθρωποι
ούτως ή
άλλως, όπως
προσπαθούν
να μας
πείσουν οι
κάθε είδους
ντεντερμιν_
3;στές.
Είναι
φτιαγμένη
στα πρότυπα
κάλυψης των
αναγκών της
παραγωγής,
της
κατανάλωση`
2;
και της
επιτήρησης
της μαζικής
κοινωνίας.
Κάθε
προσπάθεια
εξωραϊσμού
της εικόνας
της
αποτελεί
μεταρρυθμι`
3;τικό
(άρα όχι
επαναστατι_
4;ό)
στόχο. Ένα
πάρκο στην
τσιμεντούπ_
9;λη
μοιάζει με
ένα πάρκο
στο
προαύλιο
των φυλακών.
Μπορεί ο
κρατούμενο`
2;
να νιώθει
καλύτερα
αλλά
συνεχίζει
να είναι
κρατούμενο`
2;,
η αίσθηση
του για την
πραγματικό`
4;ητα
θολώνει,
απομακρύνο_
7;τάς
τον από τη
συνειδητοπ_
9;ίησης
της
πραγματική`
2;
του
κατάστασης.
Κανένα
στοιχείο
της πόλης
δεν ανήκει
στην
εξεγερμένη
ατομικότητ^
5;.
Κάθε στενό,
κάθε τοίχος,
κάθε
πλατεία
είναι
υπενθύμιση
ότι είναι
ένα άγριο
ζώο
φυλακισμέν_
9;
σε κλουβί.
Και λίγη
σημασία
έχει για το
αγρίμι αν
αποφασίζει
το ίδιο για
τη
διαρρύθμισ_
1;
ή την
καθαριότητ^
5;
του
κλουβιού
του ή
κάποιος
άλλος. Μια
κατάληψη
πρέπει να
νοείται
μονάχα ως
ένα μέρος
που
προπαρασκε`
5;άζεται
πολύμορφα η
επίθεση στο
υπάρχον, ένα
καταφύγιο
των
εξεγερμένω_
7;,
όχι το “σπίτι”
τους. Μια
επιθετική
διαδήλωση
μπορεί να
νοείται
μονάχα ως
μια
καταιγίδα
φωτιάς και
όχι ως
“πάρσιμο των
δρόμων”. Όπως
μέσα στην
κοινωνία
έτσι και
μέσα στην
πόλη, ο
Εξεγερμένο`
2;
ζει μονάχα
για να την
καταστρέψε_
3;
και όχι για
να τη
μετασχηματ^
3;σει
ή να την
κάνει δική
του.
Πολιτισμός:
Επιστήμη,
Βιομηχανία,
Τεχνολογία
Υπάρχουν
διαφορετικ^
1;ς
αντιλήψεις
για το τι
εστί
πολιτισμός.
Λαμβάνοντα`
2;
ως βάση και
αφετηρία
του
συλλογισμοa
3;
μου τον
ορισμό του
πολιτισμού
ως το σύνολο
των υλικών
και
πνευματικώ_
7;
επιτευγμάτ`
9;ν
που ο
άνθρωπος
διαμόρφωσε
από τη
στιγμή που
άρχισε να
συμβιώνει
στα πλαίσια
μαζικών
κοινωνιών
και εντός
των πόλεων,
κάνω μια
απόπειρα
αποδόμησης
του και
ένταξής του
στο
στόχαστρο
της
διαρκούς
αναρχικής
εξέγερσης.
Η κριτική
στον
πολιτισμό
είναι
ουσιαστικά
η κριτική
στο
ιδεολόγημα
της προόδου.
Θα θεωρούσε
κανείς πως
μετά από
τόσους
αιώνες
επιστημονι_
4;ής
και
τεχνολογικ^
2;ς
“εξέλιξης”,
τουλάχιστο_
7;
οι
αναρχικοί
θα είχαν
καταλάβει
περί τίνος
πρόκειται.
Είναι
αφελές να
θεωρεί
κάποιος πως
η σύγχρονη
επιστήμη
και
τεχνολογία
ακολουθούν
μια
ανεξάρτητη
πορεία προς
τη γνώση και
προς το
συμφέρον
του
ανθρώπου.
Πρώτον,
επειδή η
ανθρωπότητ^
5;
ως σύνολο
είναι κάτι
τελείως
επίπλαστο,
επομένως τα
“κοινά”
χαρακτηρισ`
4;ικά
και άρα και
οι “κοινές”
ανάγκες, που
μοιράζοντα_
3;
οι άνθρωποι,
με εξαίρεση
τα
βιολογικά
χαρακτηρισ`
4;ικά,
είναι
κατασκευασ_
6;ένα.
Όλως
τυχαίως η
επιστήμη
και η
τεχνολογία
είναι
αποκλειστι_
4;ό
προϊόν του
δυτικού
κόσμου και
επιβάλλετα_
3;
στους
“υποανάπτυκ	
64;ους”
δια πυρός
και σιδήρου.
Χαρακτηρισ`
4;ικό
παράδειγμα
είναι το
γεγονός πως
η αγορά
κινητής
τηλεφωνίας
είναι πλέον
προσανατολ_
3;σμένη
στις χώρες
της Αφρικής
και όχι στην
κορεσμένη
Ευρώπη και
Βόρεια
Αμερική.
Αποφάσισαν
οι
Αφρικανοί
πως εν μέσω
λοιμών,
ξηρασίας
και
εμφυλίων
πολέμων
χρειάζοντα_
3;
κινητά;
Μάλλον όχι.
Πρέπει όμως
να χωρέσουν
στην
πολιτισμέν_
1;
ανθρωπότητ^
5;
γιατί έτσι
βολεύει
τους
εταιρικούς
κολοσσούς.
Θα μπορούσε
κανείς να
σκεφτεί το
εξής απλό:
Πόσα από τα
επιστημονι_
4;ά
και
τεχνολογικ^
0;
επιτεύγματ^
5;
που
γνωρίζουμε
θα υπήρχαν
χωρίς τη
λογική του
κέρδους και
τη λογική
της
διατήρησης
της μαζικής
κοινωνίας
ως πηγής
κέρδους και
εξουσίας;
Ακόμα
πρέπει να
γίνει
αντιληπτό
πως δε
γεννούν οι
πραγματικέ`
2;
μας ανάγκες
τεχνολογικ^
0;
και
επιστημονι_
4;ά
επιτεύγματ^
5;
αλλά το
αντίστροφο.
Τα προϊόντα
αυτής της
διαδικασία`
2;
πρέπει να
πωληθούν
για να έχει
νόημα η
παραγωγή
τους.
Επομένως, οι
υποτιθέμεν^
9;ς
ανάγκες μας,
είναι
ουσιαστικά
απάτη,
τίποτα άλλο
από μια
κατασκευασ_
6;ένη
αγορά στην
οποία ο
καπιταλισμa
2;ς
διοχετεύει
τα προϊόντα
του και οι
σκλάβοι τα
καταναλώνο`
5;ν
νομίζοντας
ότι είναι
και
κερδισμένο_
3;,
όπως οι
ηλίθιες
φάτσες που
χαμογελούν
στις
διαφημίσει`
2;.
Εκτός από το
οικονομικό
σκέλος, αυτό
που συχνά
παραβλέπετ^
5;ι
είναι η
συστημική
αξία της
επιστήμης
και της
τεχνολογία`
2;
στο πεδίο
της
εξουσίας. Η
επιστημονι_
4;οποίηση
της γνώσης
την
κατατεμαχί_
0;ει
και
απομονώνει
τα κομμάτια
της από το
όλον. Η
ικανοποίησ_
1;
της
περιέργεια`
2;
του
ανθρώπου
σχετικά με
τον κόσμο
που τον
περιβάλλει
αντί να
είναι ένα
παιχνίδι
αλληλεπίδρ^
5;σης
με τη φύση
και τη νόηση,
είναι μια
ανιαρή και
μεθοδευμέν_
1;
“επιστημονι	
54;ή
έρευνα”, μια
στείρα
καταγραφή
στοιχείων
και μια
βαρετή
επανάληψη
πειραμάτων
σε υπόγεια
εργαστήρια,
με στόχο την
κωδικοποίη`
3;η
της γνώσης
με τρόπο που
να βολεύει
την εξουσία
και να
ενισχύει
τον
τεχνολογικa
2;
της
βραχίονα.
Δεν υπάρχει
ούτε ένας
επιστημονι_
4;ός
και
τεχνολογικa
2;ς
κλάδος, από
την
κοινωνιολο^
7;ία
και την
ιατρική
μέχρι την
πληροφορικ^
2;
και τη
νανοτεχνολ_
9;γία,
που να μην
αναπτύσσετ^
5;ι
στη λογική
της
κερδοφορία`
2;,
της
επιτήρησης
και της
καταστολής.
Δεν είναι
τυχαίο που
οι “μεγάλες¨
ανακαλύψει`
2;
γίνονται
από
επιστήμονε`
2;
που
χρηματοδοτ_
9;ύνται
από μεγάλες
εταιρίες
και από το
στρατό.
Όσο για τη
βιομηχανία,
εκεί τα
πράγματα
είναι πιο
ξεκάθαρα. Η
βιομηχανία
είναι
απαραίτητη
για τη
μαζική
παραγωγή
των
καπιταλιστ_
3;κών
εμπορευμάτ`
9;ν
και έχει
δομηθεί
αποκλειστι_
4;ά
με αυτόν το
στόχο. Εντός
της
αναπαράγετ^
5;ι
όλη η λογική
του
κεφαλαίου
και της
εξουσίας.
Ιεραρχία,
πειθαρχεία,
εκμηδένιση
της
ατομικότητ^
5;ς,
καταμερισμa
2;ς
της
εργασίας,
ανία,
εργατική
ηθική.
Παράλληλα,
απαιτείται
η
πραγμοποίη`
3;η
της φύσης
και η
μετατροπή
της σε μια
αποθήκη
έμψυχων και
άψυχων
πρώτων υλών.
Το άτομο
υποβαθμίζε`
4;αι
σε εργάτη,
ένα
εξάρτημα
της
βιομηχανικ^
2;ς
μηχανής που
σε αρκετές
περιπτώσει`
2;
έχει
λιγότερη
αξία από το
προϊόν που
παράγει.
Έτσι, μια
πανάκριβη
γούνα έχει
μεγαλύτερη
αξία από τα
εκατοντάδε`
2;
σφαγμένα
άγρια ζώα
που
απαιτούντα_
3;
για την
κατασκευή
της και από
τους
εργάτες* που
εργάζονται
για να
παραχθεί.
Ένα
αυτοκίνητο
έχει
μεγαλύτερη
αξία από το
φυσικό
τοπίο που
καταστρέφο`
5;ν
τα ορυχεία
μετάλλου
και από τους
σκλάβους
στα κάτεργα
των
αυτοκινητο^
6;ιομηχανιών.
Να σημειώσω
εδώ πως
είναι
απορίας
άξιον πως
κάποιοι
σύντροφοι
απαιτούν να
αντλείται
“ταξική
περηφάνια”
από αυτήν
την
εξαχρειωτι_
4;ή
και
εξευτελιστ_
3;κή
κατάσταση
στην οποία
φέρνει το
άτομο ο
βιομηχανικa
2;ς
πολιτισμός.
Η αναρχική
εμπλοκή
Αυτό το
τερατούργη_
6;α,
λοιπόν, που
δημιουργεί`
4;αι
από τη
σύνθεση της
επιστήμης,
της
τεχνολογία`
2;
και της
βιομηχανία`
2;
καλούμαστε
να το
αυτοδιαχει`
1;ιστούμε,
να βρούμε
την “καλή” του
πλευρά, να το
“στρέψουμε
προς το
συμφέρον
των μαζών”.
Χίμαιρα και
έγκλημα
μαζί.
Είναι
παντελώς
αδύνατο να
χειριστείς
αυτό το
σύμπλεγμα
απελευθερω`
4;ικά,
όπως είναι
αδύνατο να
καρφώσεις
ένα καρφί με
κατσαβίδι.
Κοιτώντας
τα πράγματα
ψύχραιμα,
χωρίς τις
εξάρσεις
που
προκαλούντ^
5;ι
από τα
ακατανόητα
flash-back εικόνων
από την
Ισπανία του
’36, μπορεί να
αντιληφθεί
ο καθένας
πως στο
σήμερα (αν
όχι
διαχρονικά)
η διατήρηση
ενός από τα
στοιχεία
του
κρατικοκαπ_
3;ταλιστικού
συμπλέγματ_
9;ς
σημαίνει
την αποδοχή
του όλου.
Το σύστημα
έχει
διαρθρωθεί
με τέτοιο
τρόπο, ώστε
το ένα του
κομμάτι να
συμπληρώνε_
3;
το άλλο. Δεν
υπάρχει
βιομηχανία
χωρίς
εργάτες,
χωρίς
τεχνολογία
και χωρίς
βιασμό της
φύσης. Δεν
υπάρχει
τεχνολογία
χωρίς
επιστήμη
και δεν
υπάρχει
επιστήμη
χωρίς
κωδικοποιη_
6;ένη
γνώση και
ψυχρή
ωφελιμιστι_
4;ή
ηθική. Χωρίς
μαζική
βιομηχανικ^
2;
παραγωγή
δεν υπάρχει
μαζική
κατανάλωση
και εργασία
και χωρίς
αυτά δεν
υπάρχει
μαζική
κοινωνία.
Τέλος χωρίς
μαζική
κοινωνία
δεν υπάρχει
κράτος και
καπιταλισμa
2;ς.
Προκαλώ
οποιονδήπο`
4;ε
να φέρει ένα
παράδειγμα
που μπορεί
να
απομονώσει
το ένα από τα
άλλα
διατηρώντα`
2;
παράλληλα
τα πλαίσια
της μαζικής
κοινωνίας
και που
ταυτόχρονα
κινείται σε
μια
απελευθερω`
4;ική
αναρχική
οπτική.
Κανένα
μοντέλο από
το
αναρχοκομμ_
9;υνιστικό
των
Μαχνοβιτών
και των
οπαδών του
Κροπότκιν,
μέχρι τον
κολεκτιβισ_
6;ό
στην
Ισπανία και
τον “σε
ισορροπία
με τη φύση”
κομμουναλι`
3;μό
του
Μπούκτσιν
δε μπορεί να
απαντήσει
σε αυτό το
ερώτημα.
Η αναρχική
μηδενιστικ^
2;
οπτική
Και
φτάνουμε
στη γνωστή
ερώτηση: Που
μας οδηγεί
και τι
προτείνει
αυτός ο
μηδενισμός;
Τίποτα δεν
προτείνει. Ο
αναρχικός
μηδενισμός
δεν
κινείται σε
αυτήν τη
λογική ούτε
θέλει να
γίνει
“κυρίαρχη
τάση”,
προσφέροντ^
5;ς
μια
“ρεαλιστική”
εναλλακτικ^
2;.
Είναι μια
ολιστική
άρνηση του
υπάρχοντος
χωρίς
εκπτώσεις,
που αφαιρεί
τις
παρωπίδες
που
αναγκαστικ^
0;
μας φοράει η
λογική της
“κοινωνικής
αλλαγής” και
μας κάνει να
κοιτάζουμε
κατάματα
ολόκληρο το
τέρας. Ως εκ
τούτου, ο
μηδενιστής
δε νιώθει
την ανάγκη
να
προτείνει
ένα
μελλοντικό
παράδεισο
ευημερίας.
Το ζήτημα
δεν είναι η
χάραξη ενός
προγράμματ_
9;ς
για το αύριο
αλλά η
εμπέδωση
μιας
λογικής για
το πώς
μπορεί να
υπάρξει το
παρόν και το
μέλλον με
αναρχικούς
όρους. Για
μένα, ο
αναρχικός
ατομικισμό`
2;
και
μηδενισμός
είναι
έννοιες
αλληλοσυμπ_
5;ηρούμενες
και
αδιαχώριστ^
9;ς
επομένως, το
σήμερα και
το αύριο
είναι ένα
παιχνίδι
στο οποίο η
εξεγερμένη
ατομικότητ^
5;
πειραματίζ^
9;ται
με βάση το
μηδέν, χωρίς
συνταγές
και έτοιμες
λύσεις. Ο
μηδενιστής
δεν είναι
επιστήμονα`
2;.
Τον
ενδιαφέρει
το πείραμα
και όχι το
αποτέλεσμα.
Ο αναρχικός
μηδενισμός
είναι πάνω
από όλα
άρνηση κάθε
σταθεράς
και ένα
πρόταγμα
επίθεσης
στο τώρα
εναντίον
όλων αυτών
που
συνιστούν
την
κυριαρχία.
Αντί
επιλόγου
Στο
περιθώριο
αυτής της
ανάλυσης,
θέλω να
απαντήσω σε
ένα
βλακώδες
ερώτημα που
διαισθάνομ^
5;ι
πως θα τεθεί
για ακόμα
μια φορά,
λόγω της
έλλειψης
ουσιαστικώ_
7;
αντεπιχειρ_
1;μάτων.
Γιατί οι
αρνητές του
πολιτισμού
και της
κοινωνίας
χρησιμοποι_
9;ύν
τα προϊόντα
του πρώτου
και ζουν στη
συνθήκη της
δεύτερης.
Θα μπορούσα
να το
αντιστρέψω
και να
διερωτηθώ
π.χ. γιατί οι
πολέμιοι
της
μισθωτής
εργασίας
εργάζονται
αλλά σαν
επιχείρημα
θα ήταν
εξίσου
βλακώδες. Ως
μηδενιστής,
λοιπόν,
προτίθεμαι
να
χρησιμοποι^
2;σω
τον
τελειότερο
ηλεκτρονικa
2;
υπολογιστή
αν με
βοηθάει να
διατυπώσω
το λόγο μου,
το πιο
εξελιγμένο
όπλο αν με
διευκολύνε_
3;
στο στόχο
μου, το
τελειότερο
φάρμακο αν
μπορεί να με
διατηρήσει
ή να με
επαναφέρει
σε
κατάσταση
που μπορώ να
είμαι
ικανός να
πολεμήσω.
Επίσης, θα
ζήσω και στη
χειρότερη
βρωμότρυπα
της
μητρόπολης
αν με
διευκολύνε_
3;
στη μάχη μου,
θα
συναναστρα`
6;ώ
και το
χειρότερο
σκουπίδι αν
μπορώ να
αποσπάσω
κάτι
χρήσιμο από
αυτό. Το μόνο
όριο που
βάζω στον
εαυτό μου
είναι το
δικό μου
όριο και η
πραγματοπο^
3;ηση
του στόχου
μου. Ως
ατομικιστή`
2;,
με
ενδιαφέρει
να
πραγματώνω
ταυτόχρονα
όσο
καλύτερα το
Εγώ μου,
πράγμα που
είναι και η
αφετηρία
της δράσης
μου. Και πάνω
σε αυτό, οι
ηθικές
επιταγές
της μάζας
και των
αφεντικών
της μου
είναι
παγερά
αδιάφορες,
όπως
αδιάφορες
μου είναι
και οι δήθεν
“συντροφικέ	
62;”
συμβουλές.
Υποσημειώσ^
9;ις:
1. Βρίσκομαι
έτη φωτός
μακριά από
τη λογική
που
δικαιολογε^
3;
κάθε πράξη
που γίνεται
στο πλαίσιο
της
εργασίας. Ο
ελεύθερος
άνθρωπος
είναι
ολοκληρωμέ_
7;ο
ον, δεν είναι
άλλος με τα
ρούχα της
δουλειάς
και άλλος με
τις
παντόφλες
στο σπίτι.
Οποιοσδήπο`
4;ε
δέχεται να
εξαχρειώνε`
4;αι
και να
καταπιέζει
για “να
βγαίνει το
μεροκάματο”
πρέπει να
λαμβάνει
εκτός από το
μεροκάματο,
και ό,τι άλλο
αναλογεί
στο
σιχαμερό
είδος του.
Αυτό το
σχόλιο
αφορά και
την
πρόσφατη
περίπτωση
που ο
θάνατος
ενός
“φουκαρά”
σεκιουριτά
συμψηφίστη_
4;ε
από
κάποιους με
τις
υπόλοιπες
εργατικές
δολοφονίες…
HTML http://theparabellum.squat.gr/2013/01/31/κάποιες-σκέψεις-για-τον-πολιτισμό-και/
*****************************************************