DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Αναρχισμ	...
*****************************************************
#Post#: 5295--------------------------------------------------
τα "μαλακισ	
56;ένα"
By: mistermax Date: January 27, 2013, 8:42 am
---------------------------------------------------------
Εμείς.
Είμαστε τα
"μαλακισμέν	
45;"
των
κρατικοδία_
3;των
δημοσιογρά`
6;ων,
το κακό
σπυρί της
κρατικής
μηχανής. Οι
ανυπάκουοι.
Γεννηθήκαμ^
9;
πριν λίγα
χρόνια αλλά
είναι σαν να
ξέρουμε τον
κόσμο από
παλιά.
Δείχνουμε
μικροί και
λίγοι αλλά
είμαστε
μεγάλοι και
πολλοί.
Έχουμε
καθαρό
κεφάλι,
θάρρος και
όρεξη για
ζωή. Το
βλέμμα μας
δεν είναι
πειραγμένο.
Έχουμε τον
τρόπο να
παραμένουμ^
9;
διαυγείς.
Υποστηρίζο`
5;με
όσους
νιώθουμε
πως
κέρδισαν με
άξιο τρόπο
την
εμπιστοσύν_
1;
μας και όχι
για να
τιμωρήσουμ^
9;
τους
αντιπάλους.
Στις παρέες
μας δεν
διηγούμαστ^
9;
ιστορίες
από το
στρατό,
ανέκδοτα
του
Λαζόπουλου
ή πώς
κατατροπώσ^
5;με
την
καργιόλα
στο ΙΚΑ που
μας είπε να
περιμένουμ^
9;
στην ουρά.
Στη
βιβλιοθήκη
μας έχουμε
βιβλία που
γράφτηκαν
για να
διαβαστούν
και να
διδάξουν,
και όχι για
να
εξυπηρετήσ_
9;υν.
Στο τραπέζι
μας έχουμε
φίλους,
αγάπες και
ποτήρια
γεμάτα καλό,
φτηνό κρασί.
Δεν πίνουμε
από κυριλέ
μπουκάλια
νοθευμένα
με κώνειο.
Δεν
βλέπουμε
τηλεόραση,
δεν
χειροκροτοa
3;με
τους
διάσημους
αστέρες της
πίστας με το
όνομα στη
μαρκίζα
λαμπερό.
Εμείς
θαυμάζουμε
τα δικά μας,
ανέστια
αστέρια, που
στολίζουν
τις νύχτες
τον ουρανό
και
φωτίζουν
όμορφα το
σκοτάδι. Δεν
είμαστε
φανατισμέν_
9;ι
οπαδοί. Δεν
κουνάμε
σημαίες,
δάχτυλα ή
πολύξερα
κεφάλια.
Τα αδέσποτα
στους
δρόμους δεν
τα κλωτσάμε,
σκύβουμε
και τους
κόβουμε ένα
κομμάτι
κουλούρι
από εκείνο
που τρώμε κι
εμείς, και
περιμένουμ^
9;
δίπλα τους
μήπως
πεινάνε
ακόμα. Με
τους
μελαμψούς
με το
ξενόφερτο
βλέμμα και
τις
μαϊμούδες
Αρμάνι στα
Προπύλαια
δεν κάνουμε
αστεία,
παζάρια ή
την πλάκα
μας. Δεν
νιώθουμε
ανώτεροι
από αυτούς.
Τους
κερνάμε ένα
τσιγάρο και
μια
καλημέρα
φιλική. Στα
μάτια τους
βλέπουμε
αισθήματα
και όχι τον
εχθρό ή ένα
παιχνίδι.
Μπροστά
στον
άνθρωπο που
απλώνει το
χέρι
διστακτικά
γονατίζουμ^
9;
για να
μοιραστούμ^
9;
αυτό που
υπάρχει
λέγοντας
μια
αυτονόητη,
ανθρώπινη
καλημέρα.
Ακόμα και
τον
δεσμοφύλακ^
0;
μας είμαστε
ικανοί να
καλημερίσο`
5;με.
Πίσω από τα
κάγκελα,
μέσα στο
μπουντρούμ_
3;.
Εμείς. Οι
οπαδοί μιας
ουτοπίας
που κάποτε
θα σώσει τον
κόσμο και
τότε θα
νιώσουμε
σαν μικροί
θεοί που
συνεχίζουν
να
καυγαδίζου_
7;
με το χρόνο.
Στις
διαβάσεις
δεν
ενοχλούμασ`
4;ε
από τους
ανυπόμονου`
2;
- είμαστε με
το μέρος
όσων
αδημονούν.
Οι αιτίες
της
αγανάκτησή`
2;
μας είναι
άλλες. Δεν
μας αρέσουν
οι παιδικές
χαρές με το
πλαστικό
γκαζόν και
τα
αλουμινένι^
5;
κάγκελα
ασφαλείας.
Φυτεύουμε
δέντρα και
φτιάχνουμε
ελεύθερα
περιβόλια
εκεί που δεν
το
περιμένει
κανείς.
Κάνουμε
αντάρτικο
χαράς στο
κέντρο της
πόλης και
βάζουμε τα
παιδιά να
μυρίσουν
αληθινά
λουλούδια,
να πιάσουν
χώμα, να
κοιτάξουν
ένα
μυρμήγκι να
περνά.
Ακούμε
μουσικές
και ζούμε
ιστορίες
και ζωές που
μιλάνε στην
καρδιά και
όχι στην
τσέπη μας. Οι
αυτοκτονίε`
2;,
οι
συλλήψεις,
οι μαύρες
μπλούζες, τα
κίτρινα
έντυπα και
οι
παρεξηγημέ_
7;ες
αποχρώσεις
μιας πάλαι
ποτέ
κόκκινης
ματιάς που
ξεθώριασε
και
ακροβατεί
φλερτάροντ^
5;ς
με την
αχρωματοψί^
5;
είναι για
μας
μαστίγια
που μας
τσούζουν
καθημερινά.
Είμαστε τα
αγρίμια της
εποχής, που
πάνω στις
πλάτες μας
θέλουμε να
σηκώσουμε
τα βάρη όλου
του κόσμου.
Οι
ρατσιστές,
οι άγριοι, οι
πουλημένοι
δεν θα μας
εξημερώσου_
7;ε
ποτέ. Επειδή
νιώθουμε
ικανοί.
Γενναίοι.
Αήττητοι.
Μπαίνουμε
σε άδεια
σπίτια και
τα
γεμίζουμε
με όνειρα
και ζωή.
Ζωγραφίζου_
6;ε
με όμορφα
χρώματα τη
λύπη της
αδειοσύνης
και του
πένθους. Στα
δωμάτια των
έρημων
σπιτιών,
εκεί που
κάποτε
υπήρχε μόνο
σιωπή και
μούχλα
εμείς
φτιάχνουμε
ήχους,
εικόνες,
αιτίες για
μεγάλα Ναι.
Οι μέρες μας
μοιάζουν με
ανεμοθύελλ^
9;ς,
που
σαρώνουν
την
αιθαλομίχλ_
1;
της
στέρησης.
Στη θέση της
ήττας
θέλουμε να
βάλουμε
έναν
γαλάζιο,
ελεύθερο
ουρανό. Θα
γίνει!
Τα
συρματοπλέ^
7;ματα
των ισχυρών
θέλουμε να
τα κάνουμε
οάσεις.
Είμαστε
ανυπάκουοι
και
πεισματάρη^
8;ες.
Μέσα μας
ξέρουμε να
καιγόμαστε
από
ασίγαστες
φωτιές. Σαν
όμορφα
φυτίλια που
κανείς δεν
κατάφερε να
τα χώσει σε
ένα
μπουκάλι
και να τα
κάνει
καταστροφή.
Από τα δικά
μας
μπουκάλια
ρέει η
έμπνευση, το
ξεδίψασμα,
το γλυκό
μούδιασμα
της αγάπης
για τη ζωή.
Τους
τοίχους μας
στολίζουν
πράσινοι
κισσοί,
ωραία
γκράφιτι, οι
στίχοι του
Αναγνωστάκ_
1;,
του
Λειβαδίτη
και της
Γώγου. Όχι
λογότυπα
και
διαφημίσει`
2;.
Η δική μας
αλητεία
μοιάζει με
γιορτή. Δεν
ραγίζει
καρδιές και
τζαμαρίες.
Τσακίζει
τις
άρρωστες
προκαταλήψ^
9;ις
και τη βία
όσων
ασχημονούν.
Οι εχθροί
μας σπάνε
την πόρτα
μας, εμείς
σπάμε το
φόβο της
εποχής μας.
Εμείς. Τα
"μαλακισμέν	
45;",
οι
καταληψίες
και οι
αντιρρησίε`
2;
που κοιτάμε
τους
ανθρώπους
στα μάτια,
που
αντιστεκόμ^
5;στε,
λέμε Όχι,
τρώμε ξύλο,
φτύνουμε
βρισιές,
ενοχλούμε,
υπάρχουμε!
Εμείς. Που
χαμογελάμε
και
χαιρετάμε
τον κόσμο
μέσα από την
κλούβα, με
τις
χειροπέδες
βραχιόλια
στους
ασίγαστους
καρπούς,
επειδή
ξέρουμε πως
θα
νικήσουμε.
Και πως η ζωή
είναι μάχη,
πείσμα και
ελπίδα.
Εμείς. Που
όταν κλαίμε,
από τον
ουρανό
πέφτουν
κατακόκκιν^
9;ς
νιφάδες. Που
όταν στην
πηχτή
αιθαλομίχλ_
1;
της
φτώχειας
δεν
βλέπουμε
μονάχα τη
μόλυνση του
περιβάλλον`
4;ος
αλλά και την
τελετή
λήξης της
ανθρώπινης
αξιοπρέπει^
0;ς
μας. Που,
παρόλα αυτά,
κρατάμε
ζωντανή
μέσα μας την
ευχή αυτός ο
κόσμος να
αλλάξει
κάποτε,
παρόλους
τους φόβους
και τους
ιερούς
χρησμούς.
Είμαστε οι
φίλοι του
Κεμάλ, αλλά
δεν
προχωράμε
με φωτιά και
με μαχαίρι
στους
δρόμους τα
πρωινά. Δεν
είμαστε
νικημένα
ξεφτέρια,
είμαστε
ανίκητοι
αγωνιστές.
Δεν κρατάμε
ξίφη στα
χέρια μας
τις νύχτες,
εμπιστευόμ^
5;στε
μόνο τη
δύναμη της
σφιγμένης
γροθιάς.
Εμείς. Ο
αντίλαλος
του
τσαλαπατημ^
1;νου
ανίσχυρου
που νιώθει
και
ξαναγίνετα_
3;
ισχυρός. Οι
διάδοχοι
του χειμώνα,
οι οπαδοί
της άνοιξης.
Ενώνουμε
τις φωνές
μας με τον
λαθρεπιβάτ_
1;
από το
Πακιστάν, με
τον
κουρασμένο
γέροντα από
τα βάθη του
χρόνου, με
την
καταπιεσμέ_
7;η
νοικοκυρά
από το
ημιυπόγειο
και με το
πεινασμένο
παιδί από το
γειτονικό
σχολείο.
Γινόμαστε
όλοι μία και
μοναδική
φωνή.
Τρομερή, σαν
εκείνη τη
λαλιά που
κάποτε
ξεσήκωνε
καταιγίδες
στην
πλατεία και
στα στενά.
Μια φωνή που
ακούγεται
παντού,
ταράζει,
ξεβολεύει,
εκνευρίζει,
αντιστέκετ^
5;ι.
Εμείς. Οι
αντιρρησίε`
2;.
Τα
"μαλακισμέν	
45;"
του 21ου
αιώνα. Τα
υπερβολικά.
Το
μπούμερανγ_
4;
στα μούτρα
των
ελεεινών. Η
μόνη ελπίδα..
#Post#: 5296--------------------------------------------------
Re: τα "μαλακισ
;μένα"
By: Αρχιφα
σίστας Dat
e: January 27, 2013, 8:47 am
---------------------------------------------------------
[center]
HTML http://www.mediasoup.gr/sites/default/files/imce/atakas_kampourakis.jpg
[shadow=LIMEGREEN,left]ΒΙΑΖΕΙ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΣΑΣ Ο
ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤ[
9;Σ
ΠΑΛΑΙΟΠΑΣΟ\
2;ΟΣ![/shadow][/center]
#Post#: 5300--------------------------------------------------
Re: τα "μαλακισ
;μένα"
By: TORA-TORA Date: January 27, 2013, 11:06 am
---------------------------------------------------------
Δεν κρατάμε
ξίφη στα
χέρια μας
τις νύχτες,
εμπιστευόμ^
5;στε
μόνο τη
δύναμη της
σφιγμένης
γροθιάς.
ΕΜΕΙΣ ΟΙ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ.ΕΜΕ	
21;Σ
ΟΙ
ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ!
ΕΚΕΙ ΕΠΡΕΠΕ
ΝΑ
ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ
ΠΡΟΣΘΗΚΗ... ;)
ΧΗΜΙΚΟΣ
ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟ]
1;
ΚΑΙ ΑΜΕΣΑ ΣΕ
ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣ[
7;ΙΣ
ΓΟΡΙΛΛΩΝ
ΚΑΙ
ΛΕΜΟΥΡΙΩΝ
ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΕΣ
ΟΥΡΕΣ ΜΕΤΑ
ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ
ΣΤΟ
ΚΥΠΡΙΣΤΑΝ
ΚΑΙ ΤΟ
ΓΡΑΙΚΥΛΙΣΤ[
3;Ν
ΓΙΑ ΝΑ
ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑ\
1;
ΩΡΑΙΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ,ΜΕ
ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ
ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΤΡΟ
ΜΠΑΣ
ΛΕΩ,ΜΠΑΣ....ΚΑΙ
;
ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ
Ο ΤΟΠΟΣ. ::)
#Post#: 6484--------------------------------------------------
Re: τα "μαλακισ
;μένα"
By: Darth Member Date: May 7, 2013, 4:44 pm
---------------------------------------------------------
το
συγκεκριμέ_
7;ο
κείμενο το
διάβασα και
εγώ και
πράγματι
είναι
κορυφαίο
*****************************************************