DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Φασισμός
*****************************************************
#Post#: 24530--------------------------------------------------
Εθνικοσοσι^
5;λισμός και ε
θνικισμός: Π&#
949;ρί ελληνικa
By: ESA Date: December 13, 2020, 11:14 pm
---------------------------------------------------------
[center]
HTML https://1.bp.blogspot.com/-BEo47LdwoWs/X7zGXL4qJEI/AAAAAAAAA8c/YYaCHWgNFzkbxBFMoqP5tisTOLnh_e6aQCLcBGAsYHQ/w400-h168/b.jpg
[/center]
«Αν μας
ρωτήσει
κανείς για
τους
προγόνους
μας πρέπει
να τον
παραπέμπου_
6;ε
πάντοτε
στους
Έλληνες»
Α. Χίτλερ
Εισαγωγή
Είναι
φαινόμενο
συχνό και
έντονο στις
μέρες μας να
καλλιεργεί`
4;αι
και να
διασπείρετ^
5;ι
πανταχόθεν
ένα κλίμα
αποστροφής
προς την
ιδέα του
εθνικοσοσι^
5;λισμού.
Και
μολονότι
ανάλογη
μομφή είναι
αναμενόμεν_
1;
όταν
προέρχεται
από
συστημικά
κέντρα
εξουσίας,
ενδεχομένω`
2;
εγείρει
ερωτήματα
και
οπωσδήποτε
γεννά τη
σύγχυση
όταν
διατυπώνετ^
5;ι
από φορείς
του
λεγόμενου
«εθνικιστικ	
59;ύ
χώρου», καθώς
στη
συνείδηση
πολλών
εθνικιστών
οι δύο
«ιδεολογίες»,
δηλαδή η
εθνικιστικ^
2;
και η
εθνικοσοσι^
5;λιστική,
μοιάζουν
ομοούσιες,
αν όχι
ταυτόσημες.
Το παρόν
άρθρο έχει
ως σκοπό να
εξετάσει τη
συνηθέστερ_
1;
κατηγορία
που
εκπέμπεται
κατά του
εθνικοσοσι^
5;λισμού
από τους ως
άνω φορείς,
δηλαδή την
κατηγορία
περί
«γερμανικότ	
51;τας»
της
ιδεολογίας
αυτής και
περί
«ελληνικότη	
64;ας»
της
ιδεολογίας
που
προβάλλετα_
3;
ως
αντίποδας,
δηλαδή του
«ελληνικού
εθνικισμού».
Ώστε κάθε
αναγνώστης
να
διαμορφώσε_
3;
σαφή εικόνα
της
κατάστασης
και να
επιλέξει εν
πλήρει
επιγνώσει
την ιδέα που
τον
εκφράζει
και για την
οποία είναι
προορισμέν_
9;ς.
Αποσαφήνισ_
1;
της βάσης
της
αντιμαχίας
Ο λόγος που
οι σχετικοί
διαξιφισμο^
3;
συνεχίζοντ^
5;ι
σε βάθος
ετών χωρίς
αποτέλεσμα
είναι η
ασαφής βάση
επί της
οποίας
τίθεται το
όλο ζήτημα.
Οι μεν
οπαδοί του
«ελληνικού
εθνικισμού»
που στο εξής
θα
αποκαλούντ^
5;ι
χάριν
συντομίας
«νεοεθνικισ	
64;ές»
προβάλλουν
αποσπάσματ^
5;
πολιτικών ή
λογοτεχνών
που γενικώς
θεωρούνται
ή μπορούν να
θεωρηθούν
ως
εθνικιστές,
οι δε
εθνικοσοσι^
5;λιστές
ως επί το
πλείστον
προβάλλουν
αποσπάσματ^
5;
από λόγους ή
έργα
εθνικοσοσι^
5;λιστών,
σχεδόν
πάντα
Γερμανών
για
προφανείς
ιστορικούς
λόγους, με
αποτέλεσμα
ο διάλογος
κάθε άλλο
παρά
γόνιμος να
καθίσταται
και
περισσότερ_
9;
να
αποπροσανα`
4;ολίζει
παρά να
διευκολύνε_
3;
έναν
ουδέτερο
παρατηρητή
να
κατανοήσει
την ουσία
του
προβλήματο`
2;.
Τι σημαίνει
«ελληνική»
ιδεολογία;
Ας
αποσαφηνίσ_
9;υμε
λοιπόν τη
βάση
διεξαγωγής
της
αντιμαχίας.
Τι σημαίνει
«ελληνική»
ιδεολογία;
Τι
χαρακτηρισ`
4;ικά
πρέπει να
έχει μια
θέση, μία
ιδέα ή μία
ιδεολογία
ώστε να
θεωρείται
ελληνική;
Είναι τάχα
ελληνική
όποια
ιδεολογία
επινοήθηκε
από κάποιον
Έλληνα;
Όποια
υιοθετήθηκ^
9;
ή
εφαρμόστηκ^
9;
μήπως από
κάποιον
Έλληνα; Μα
στο διάβα
των αιώνων,
ακόμα και
των
τελευταίων
δεκαετιών,
έχουν
υπάρξει
αμέτρητοι
Έλληνες που
διαμόρφωσα_
7;,
υπερασπίστ_
1;καν
ή εφάρμοσαν
παράταιρες
ιδέες και
απόψεις.
Είναι όλων
αυτών οι
ιδέες
ελληνικές;
Έλληνας
ήταν και ο
Κολοκοτρών_
1;ς,
Έλληνας και
ο
Μαυροκορδά`
4;ος,
όμως το
όραμα και η
πολιτική
τους
υπήρξαν
αντιδιαμετ`
1;ικές.
Ποια από τις
δύο πρέπει
να
θεωρείται
«ελληνική»
και ποια
«ξένη»;
Έλληνες
ήταν και ο
Ίων
Δραγούμης,
αλλά και ο
Παύλος
Γύπαρης,
ακόμα και ο
Ζαχαριάδης
ή ο Γεώργιος
Παπανδρέου.
Πρέπει να
καταστεί
σαφές ότι η
ελληνικότη`
4;α
μιας
οποιασδήπο`
4;ε
ιδέας δεν
μπορεί να
καθορίζετα_
3;
από το αν
κάποτε την
υιοθέτησε ή
την
εξέφρασε
ένας
Έλληνας,
παρά μόνον
από τα
χαρακτηρισ`
4;ικά
της ίδιας
της
ιδεολογίας,
από το κατά
πόσον η εν
λόγω ιδέα ή
ιδεολογία
συνάδει με
τον
λεγόμενο
«ελληνικό
χαρακτήρα»,
με τις αρχές
δηλαδή που
διέπουν την
ελληνική
σκέψη,
φιλοσοφία
και
νοοτροπία.
Τα
χαρακτηρισ`
4;ικά
της
ελληνικότη`
4;ας
Για να
υποβάλουμε
λοιπόν
οποιαδήποτ^
9;
ιδέα ή
ιδεολογία
σε «έλεγχο
ελληνικότη`
4;ας»,
οφείλουμε
να θέσουμε
κάποια
κριτήρια τα
οποία
διευκρινίζ_
9;υμε
εξ αρχής πως
είναι
ενδεικτικά
και όχι
εξαντλητικ^
0;.
Δεν
φιλοδοξούμ^
9;
δηλαδή σε
καμία
περίπτωση
να ορίσουμε
σε μια
παράγραφο
ενός άρθρου
ολόκληρη
την ουσία
και το βάθος
της
ελληνικής
σκέψης και
φιλοσοφίας,
παρά μόνον
να
απαριθμήσο`
5;με
μερικές
εκφάνσεις
της, οι
οποίες
μπορούν να
λειτουργήσ_
9;υν
ως γνώμονες
με τους
οποίους να
διακρίνουμ^
9;
κατά πόσον
μια
ιδεολογία,
επινοημένη
ή
εκπεφρασμέ_
7;η
είτε από
κάποιον
Έλληνα είτε
από κάποιον
ξένο,
συνάδει με
τον
ελληνικό
τρόπο
σκέψης και
ως εκ τούτου
μπορεί να
χαρακτηρισ`
4;εί
ως «ελληνική».
Η εις βάθος
διερεύνηση,
μελέτη και
εξέταση
κάθε
επιμέρους
ερωτήματος,
που θα
μπορούσε
από μόνη της
να καλύπτει
την ύλη ενός
ολόκληρου
βιβλίου,
αρχικά
επαφίεται
στον
αναγνώστη
που θέλει
πραγματικά
να
αναζητήσει
την αλήθεια.
Ασφαλώς,
οφείλουμε
να
ανατρέξουμ^
9;
στις ρίζες,
στην αρχαία
Ελλάδα και
μάλιστα
στην εποχή
της ακμής,
καθώς σε
οποιαδήποτ^
9;
μεταγενέστ^
9;ρη
φάση και αν
ανατρέξουμ^
9;,
η ελληνική
σκέψη έχει
υποστεί
αλλοίωση
από ξένες
επιρροές,
γεγονός που
οφείλεται
σε
ποικίλους
λόγους, η
ανάπτυξη
των οποίων
ξεφεύγει
από τον
σκοπό του
παρόντος
άρθρου.
Σαφώς θα
περίμενε
κανείς σε
μία τέτοια
μνεία του
ελληνικού
ιδεώδους να
εξαίρεται
ως ύψιστη
αρετή η
πολεμική
ανδρεία.
Είναι
άλλωστε
σύνηθες στη
γραμματεία
των
εθνικιστών
ή των
«νεοεθνικισ	
64;ών»
να
προβάλλετα_
3;
το πρότυπο
του
Σπαρτιάτη
στις
Θερμοπύλες
ή του
γενναίου
Σαλαμινομά`
7;ου.
Οπωσδήποτε
το πολεμικό
μένος ήταν
μία βασική
ιδιότητα
που
απαιτείτο
να
διακατέχει
τον Έλληνα
των αρχαίων
χρόνων, όμως
όταν
θελήσουμε
να
εξετάσουμε
τα
χαρακτηρισ`
4;ικά
της Σ κ έ ψ η ς
των Ελλήνων
οφείλουμε
να
αναφερθούμ^
9;
σε
φιλοσοφικέ`
2;
έννοιες και
ερωτήματα
όπως:
Τι σχέση
είχε η ύλη με
το πνεύμα
στη σκέψη
των Ελλήνων;
Επρόκειτο
για έννοιες
αλληλένδετ^
9;ς
ή διακριτές;
Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
οι Έλληνες
την έννοια
του «είναι»;
Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
την έννοια
του
«γίγνεσθαι» ή
ακόμα και
του
«φαίνεσθαι»
σε σχέση με
το «είναι»;
Ακόμα
περισσότερ_
9;,
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
την έννοια
του
«σκέπτεσθαι»
ως προς το
«είναι», το
«γίγνεσθαι»
και το
«φαίνεσθαι»;
Τι σήμαινε
ακριβώς για
τους
Έλληνες η
λέξη «φύσις»;
Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
τον Λόγο; Τι
σημασία
είχε στη
σκέψη των
Ελλήνων η
έννοια του
χώρου; Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
την έννοια
του χρόνου
και του
ιστορικού
γίγνεσθαι;
Ένα από τα
βασικότερα
κριτήρια
ελληνικότη`
4;ας
μιας
ιδεολογίας,
επί
παραδείγμα`
4;ι,
θα έπρεπε να
αποτελεί το
κατά πόσον
δέχεται την
κυκλική ή
σπειροειδή
εξέλιξη του
χρόνου ή,
στον
αντίποδα, τη
γραμμική,
που
συνεπάγετα_
3;
τη
δημιουργία
«εκ του
μηδενός» και
το «τέλος της
Ιστορίας». Τι
σπουδαιότη`
4;α
είχε η
έννοια του
«αίματος»
στην αρχαία
Ελλάδα; Πώς
συνδεόταν
το αίμα με τη
γη; Τι
σημασία
απέδιδαν
στην πόλη; Τι
σημασία
απέδιδαν
στον
πολιτισμό;
Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
την έννοια
της Τέχνης,
για
παράδειγμα
σε σχέση με
το «είναι» και
με την
έννοια της
«αλήθειας» ή
σε σχέση με
το
κοινωνικό
σύνολο;
Μπορεί
λόγου χάρη
να
θεωρείται
«ελληνική» η
αντίληψη
περί «τέχνης
για την
τέχνη»; Πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
οι Έλληνες
την
«επιστήμη»;
Πώς
εκδηλωνότα_
7;
η ουσία της
θρησκευτικa
2;τητας
των Ελλήνων;
Ποια σχέση
απέδιδαν
μεταξύ του
θείου και
της ύλης και
κατά πόσον
δέχονταν
την
απεικόνιση
ή, στον
αντίποδα, το
ανεικονικό
του θείου;
Υπογραμμίζ_
9;υμε
πως τα
παραπάνω
αποτελούν
μόνο κάποια
παραδείγμα`
4;α
των
ερωτημάτων
που θα
έπρεπε να
απασχολούν
όσους στ’
αλήθεια
αναζητούν
την
ελληνική
ουσία μίας
ιδεολογίας
και σε καμία
περίπτωση
δεν
εξαντλούν
τα ζητήματα
που
απασχόλησα_
7;
τη Σκέψη των
Ελλήνων. Και
οφείλουμε
επίσης να
τονίσουμε
πως δεν
αποτελούν
ερωτήματα
ρητορικά,
ξεκομμένα
από τη ζωή
και
κατάλληλα
μόνο προς
συζήτηση σε
φιλοσοφικά
συμπόσια. Το
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
οι Έλληνες
την έννοια
της «πόλης»
για
παράδειγμα,
διαμόρφωσε
και το
πλαίσιο της
ελληνικής
πολιτείας,
που διείπε
κάθε
ελληνική
πόλη – κράτος,
ανεξάρτητα
από την
επιμέρους
πολιτειακή
ή
οικονομική
της
οργάνωση.
Λόγου χάρη,
διαφορετικa
2;
πολιτειακό
και
οικονομικό
καθεστώς
είχαν η
Αθήνα, η
Σπάρτη, η
Κόρινθος
και οι άλλες
πόλεις, όμως
αυτό που
παρέμενε
κοινό ήταν
το θεμέλιο
επί του
οποίου
οργανωνότα_
7;
κ ά θ ε
ελληνική
πόλη – κράτος
και αυτό δεν
ήταν άλλο
από το «αίμα»,
δηλαδή από
τη φυλετική
βάση
οργάνωσης
της
πολιτείας,
καθώς και
από τη σχέση
του πολίτη
προς την
πόλη, σχέση
που
βασιζόταν
στην
ταύτιση του
ατομικού με
το
συλλογικό
συμφέρον –
ήταν
αδιανόητη
για τους
Έλληνες της
εποχής της
ακμής η
έννοια του
«ιδιωτεύειν»,
απεναντίας
κάθε
πολίτης
αφιέρωνε
τον
«ελεύθερο
χρόνο» του
όπως θα
λέγαμε
σήμερα, την
εν-έργεια
και τη δράση
του, στην
υπηρεσία
του συνόλου
και κατ’
αυτόν
άλλωστε τον
τρόπο η
τέχνη, η
φιλοσοφία, η
πολιτική, η
επιστήμη, η
γυμναστική,
η παιδεία
και η
μόρφωση
καθόλου δεν
αποτελούσα_
7;
τομείς
«αυτοβελτίω	
63;ης»
του ατόμου,
παρά μορφές
και
εκφάνσεις
υπηρεσίας
προς το
όμαιμο
σύνολο των
συμπολιτών
και προς την
ίδια την
πόλη ως
ιστορική
και
μεταφυσική
οντότητα.
Αντιστοίχω`
2;,
η αντίληψη
περί
κυκλικότητ^
5;ς
του χρόνου,
τον οποίον ο
Πλάτων
χαρακτήριζ^
9;
ως «κινητή
εικόνα της
αιωνιότητα`
2;»,
μεταξύ
άλλων
καθόρισε το
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
οι Έλληνες
της ακμής
τον
ιστορικό
τους ρόλο,
όχι ως
ατόμων που
διάγουν
μεμονωμένα
μία
γραμμική
και
περαινόμεν_
1;
πορεία ζωής,
αλλά ως
κρίκων σε
μία αιώνια
χρονική
αλυσίδα που
εκτείνεται
κατ’
απέραντο
τρόπο προς
το παρελθόν
και το
μέλλον,
αντίληψη η
οποία ως εκ
τούτου
προσέδιδε
στις
πράξεις
τους μία
βαρύνουσα
σοβαρότητα,
καθώς
ανακλούσε
τις
συνέπειες
των πράξεων
αυτών στους
νεκρούς
προγόνους
και τους
αγέννητους
απογόνους
του ίδιου
ζώντος (και
αιωνίου)
οργανισμού,
του οποίου
κι οι ίδιοι
ήταν μέρος.
Έλεγχος
ελληνικότη`
4;ας
της
ιδεολογίας
του
«ελληνικού
εθνικισμού»
Κατ’ αρχάς,
πρέπει να
διευκρινίσ_
9;υμε
ότι δεν
υπάρχει
κανείς
πλήρης και
συνεπής
ορισμός του
τι εστί
«ελληνικός
εθνικισμός»
και οι
οπαδοί του
περιορίζον`
4;αι
σε
αναπαραγωγ^
2;
φράσεων ή
στιγμιοτύπ`
9;ν
από τη ζωή
ανθρώπων
που
θεωρούνται
ή μπορούν να
θεωρηθούν
τηρουμένων
των
αναλογιών
ως
εθνικιστές.
Ακόμα και η
απευθείας
αναγωγή στο
κατά
Ηρόδοτο
έθνος (ως το
όμαιμον,
ομότροπον,
ομόθρησκον
και
ομόγλωσσον)
δεν συνιστά
«εθνικισμό»
καθεαυτήν,
καθώς
λείπει
οποιαδήποτ^
9;
αναφορά
στην
πολιτική
υπόσταση
και έκφραση
αυτού του
έθνους,
συχνά
μάλιστα
ακόμα και ο
ορισμός του
Ηροδότου
φαίνεται να
μην
ανταποκρίν^
9;ται
στην έννοια
του έθνους
όπως την
αντιλαμβάν_
9;νται
οι
λεγόμενοι
«νεοεθνικισ	
64;ές»,
καθώς
προαπαιτεί
φυλετική
ομοιογένει^
5;
(ενώ στον
«νεοεθνικισ	
56;ό»
συχνά
βλέπουμε
αλλόφυλους,
λόγου χάρη
Αιγυπτίους
ή μιγάδες, να
θεωρούνται
όχι μόνον
Έλληνες
αλλά και
εθνικιστές),
ενώ
αμφιλεγόμε_
7;ο
είναι
επίσης το
κατά πόσον
ανταποκρίν^
9;ται
στην
πραγματικό`
4;ητα
του
«νεοεθνικισ	
56;ού»
το
«ομόθρησκον»
(κατά πόσον
για
παράδειγμα
μπορούν να
θεωρούνται
εξίσου
Έλληνες,
πολίτες που
ασπάζονται
διαφορετικ^
0;
δόγματα ή
είναι άθεοι
ή
αγνωστικισ`
4;ές),
χωρίς να
υπάρχει
έστω
ιδεολογική
ομοφωνία
αναφορικά
με το τι
ακριβώς
συνιστά το
«ομότροπον»
των Ελλήνων.
Ως εκ τούτου,
ο «ελληνικός
εθνικισμός»
δεν μπορεί
να συνιστά
ολοκληρωμέ_
7;η
κοσμοθεωρί^
5;,
μπορεί
μονάχα να
εκληφθεί ως
«εντόπιο»
ανάλογο του
ευρύτερου
«εθνικισμού»,
που επίσης
δεν συνιστά
ολοκληρωμέ_
7;η
κοσμοθεωρί^
5;
καθώς δεν
προσδιορίζ^
9;ι
ούτε καν
βασικές
αρχές, όπως
είναι για
παράδειγμα
η
πολιτειακή
ή
οικονομική
οργάνωση
της
κοινωνίας
και μπορεί
να
χαρακτηρίζ^
9;ι
είτε
κοινωνίες
οργανωμένε`
2;
σε φυλετική
βάση, όπως
εκλαμβανότ^
5;ν
ο
γερμανικός
εθνικισμός
του 19ου
αιώνα, είτε
κοινωνίες
οργανωμένε`
2;
στη βάση των
προσταγμάτ`
9;ν
της
Γαλλικής
Επανάσταση`
2;
περί
«ελευθερίας,
ισότητας,
αδελφότητα`
2;»
και περί του
«συνυπάρχει	
57;»,
όπως
εκλαμβανότ^
5;ν
η έννοια του
«γαλλικού
εθνικισμού»
διαμορφωμέ_
7;η
κατά τα
πρώτα
χρόνια του
19ου αιώνα.
Είναι
εμφανές ότι
η «ομπρέλα»
του
εθνικισμού
είναι τόσο
ευρεία, που
μπορεί να
καλύπτει
αρχές εκ
διαμέτρου
αντίθετες,
όπως τον
φυλετισμό
και τον
αντι-φυλετι	
63;μό
ή τον
φιλελευθερ_
3;σμό.
Σε κάθε
περίπτωση
όμως, ο
εθνικισμός
όπως
γίνεται
αντιληπτός
σήμερα από
σχεδόν
όλους τους
θιασώτες
του,
αποτελεί
πνευματικό
αποκύημα
σαφώς ξένων
διανοιών
και δη ο
«εθνικισμός»
με τη
σημασία που
έχει
επικρατήσε_
3;
σχεδόν εξ
ολοκλήρου
στις μέρες
μας, δηλαδή ο
απαλλαγμέν_
9;ς
από
αναφορές
στο αίμα και
τη φυλετική
ομοιογένει^
5;
του «εθνικού
συνόλου», ο
οποίος
αποτελεί
δημιούργημ^
5;
του Ερνέστ
Ρενάν, ενός
Γάλλου
διανοητή
κατ’ ολίγον
μεταγενέστ^
9;ρου
της
Γαλλικής
Επανάσταση`
2;,
ο οποίος
ανέλαβε να
προσδώσει
συνδετικό
ιστό στο
νεοπαγές
γαλλικό
«έθνος» που,
κατά πλήρη
αντιδιαστο_
5;ή
προς την
ελληνική
σκέψη,
γεννήθηκε
εκ του
μηδενός,
συνενώνοντ^
5;ς
ετερόκλητε`
2;
εθνοτικές
ομάδες.
Η δε
φιλοσοφική
θεμελίωση
του
εθνικισμού
εν γένει
αντλεί τα
επιχειρήμα`
4;ά
της από
φιλοσοφίες
αλλότριες
προς την
παράδοση
των Ελλήνων.
Οφείλουμε
σε αυτό το
σημείο να
επισημάνου_
6;ε
τελείως
επιγραμματ_
3;κά
ότι κατά τα
χρόνια της
παρακμής
της αρχαίας
Ελλάδας, τα
πνευματικά
επιτεύγματ^
5;
των Ελλήνων
μεταλαμπαδ^
9;ύτηκαν
και
προσλήφθηκ^
5;ν
από ξένους,
αρχικά από
τους
Ρωμαίους, οι
οποίοι όμως
είτε από
πνευματική
μετριότητα
είτε λόγω
πολιτικών
σκοπιμοτήτ`
9;ν
διέστρεψαν
την ουσία
αρχικώς της
γλώσσας και
εν συνεχεία
της σκέψης
και της
φιλοσοφίας
των Ελλήνων.
Όλοι οι
μεταγενέστ^
9;ροι
Ευρωπαίοι
στοχαστές
επηρεάστηκ^
5;ν
από τη
διαστρέβλω`
3;η
αυτή και την
επιδείνωσα_
7;,
με
αποκορύφωμ^
5;
αυτής της
πορείας τη
διδασκαλία
του
Καρτέσιου
και τον
συνεπακόλο`
5;θο
«Διαφωτισμό»,
ο οποίος σε
όλες τις
βασικές
αρχές του
βρίσκεται
σε
αντιδιαστο_
5;ή
προς την
ελληνική
σκέψη.
Αφήνεται
στον
αναγνώστη
να
μελετήσει
περαιτέρω
και να
εξετάσει τι
απαντήσεις
δίνει η
σύγχρονη
ευρωπαϊκή
σκέψη (με
«ναυαρχίδα»
τον
Διαφωτισμό)
στα
ερωτήματα
που
διαμόρφωσα_
7;
την
ελληνική
σκέψη και
νοοτροπία,
όπως για
παράδειγμα
στο ζήτημα
της σχέσης
μεταξύ ύλης
και
πνεύματος,
«είναι» και
σκέψης,
θείου και
μορφής,
επιστήμης
και
θρησκείας,
τέχνης και
κοινωνίας,
ατόμου και
συνόλο
#Post#: 24531--------------------------------------------------
Re: Εθνικοσοσι
αλισμός και &#
949;θνικισμός: \
8;ερί ελληνικ
By: ESA Date: December 14, 2020, 2:48 am
---------------------------------------------------------
Είναι
αδιανόητο
να
αποδίδοντα_
3;
κατηγορίες
περί μη
ελληνικότη`
4;ας
σε
οποιαδήποτ^
9;
ιδεολογία,
όταν οι
«κατήγοροι»
είναι
άνθρωποι
που εν
αγνοία ή εν
επιγνώσει
τους
ακολουθούν
αρχές
διαπλασθεί`
3;ες
στο πρότυπο
του
διαφωτισμοa
3;
και ριζικά
αντίθετες
προς τις
πνευματικέ`
2;
κατευθύνσε_
3;ς
των δικών
μας
προγόνων,
αρχές τις
οποίες
σχεδόν όλοι
διδάχθηκαν
στα σχολεία
και τα
πανεπιστημ_
3;ακά
ιδρύματα
ενός
φιλελεύθερ_
9;υ
αστικού
συστήματος
που τους
διαπαιδαγώ^
7;ησε
βάσει των
συγκεκριμέ_
7;ων
ιδεών σ κ ό π
ι μ α και τις
οποίες
ενστερνίζο_
7;ται
και
αναπαράγου_
7;
άκριτα,
χωρίς
επίγνωση
του
κινδύνου
που κάτι
τέτοιο
εγκυμονεί
για την ίδια
την
«ελληνικότη	
64;α»
της
ιδεολογίας
τους, που
τόσο πολύ
επιθυμούν.
Έλεγχος
ελληνικότη`
4;ας
της
ιδεολογίας
του
εθνικοσοσι^
5;λισμού
Κατ’ αρχάς,
οφείλουμε
να
διευκρινίσ_
9;υμε
πως ο
εθνικοσοσι^
5;λισμός
δεν
αποτελεί
γέννημα του
γερμανικού
αίματος ή
πνεύματος,
αλλά
γέννημα των
Ελλήνων,
διότι ως
κοσμοθεωρί^
5;
ενσωματώνε_
3;
συμπυκνωμέ_
7;ες
όλες τις
θεμελιώδει`
2;
αρχές και
εκδηλώσεις
του
ελληνικού
αίματος και
του
ελληνικού
πνεύματος.
Σαφώς,
πολιτικά
ενσαρκώθηκ^
9;
με
πληρότητα
από τους
Γερμανούς
στο τρίτο
γερμανικό
ράιχ, όμως η
ενσάρκωση
αυτή
ακολούθησε
το «καλούπι»
της αρχαίας
ελληνικής
ιδιοσυστασ^
3;ας,
αφενός
επειδή στα
εξωτερικά
της
γνωρίσματα
χρησιμοποί_
1;σε
ως πρότυπο
την
πολιτειακή
οργάνωση
της Σπάρτης
και την
ιδεώδη
πολιτεία
όπως την
οραματίστη_
4;ε
ο Πλάτων και
αφετέρου
επειδή τη
θεωρητική
θεμελίωση
της
ιδεολογίας
την
παρέσχαν
άνθρωποι
που, παρά τη
μη ελληνική
καταγωγή
τους,
μπόρεσαν να
κατανοήσου_
7;
εις βάθος
αρχικά τη
γλώσσα και
εν συνεχεία
τη σκέψη και
τον
χαρακτήρα
των δικών
μας
προγόνων.
Είναι
διάχυτη η
εντύπωση
ακόμα και
στις πιο
αδρές
σκιαγραφήσ^
9;ις
του
εθνικοσοσι^
5;λισμού
πως υπήρξε
πολιτική
ομοιότητα
με την
αρχαία
Σπάρτη, όσον
αφορά στη
φυλετική
βάση επί της
οποίας
οργανώθηκε
το
εθνικοσοσι^
5;λιστικό
γερμανικό
κράτος
καθώς και
όσον αφορά
στον θεσμό
των «ομοίων»,
όπως και στο
καθεστώς
κοινωνικής
δικαιοσύνη`
2;
που σε
γενικές
γραμμές
είναι
αναντίρρητ^
5;
αποδεκτό
ότι
εφαρμόστηκ^
9;
ή επρόκειτο
βάσει
προγράμματ_
9;ς
να
εφαρμοστεί.
Πρέπει να
διευκρινισ`
4;εί
στο σημείο
αυτό πως δεν
αναφερόμασ`
4;ε
σε κάποιες
σκέψεις
κάποιου
εθνικοσοσι^
5;λιστή
που
δημοσίως ή
σε ιδιωτικά
του έγγραφα
εξέφραζε
την
επιθυμία
για ένα
τέτοιο
καθεστώς,
απεναντίας
αναφερόμασ`
4;ε
στο επίσημο
πολιτικό
πρόγραμμα
που το
κυβερνόν
κόμμα τότε
διακήρυξε
και
εφάρμοσε
στην πράξη.
Βλέπουμε
λοιπόν πως ο
γερμανικός
εθνικισμός
του τρίτου
γερμανικού
ράιχ
θεμελιώθηκ^
9;
σε αυστηρή
φυλετική
βάση, σε
νόμους
αίματος, ο δε
κοινωνισμό`
2;
του,
απέχοντας
στην ίδια
την ουσία
του πόρρω
από τον
σοσιαλισμό
που διείπε
τα
μετέπειτα
λεγόμενα
«κράτη του
υπαρκτού
σοσιαλισμοa
3;»,
στηριζόταν
πολύ
περισσότερ_
9;
στο μοντέλο
κοινωνικής
δικαιοσύνη`
2;
της αρχαίας
Σπάρτης.
Πέραν όμως
των
εξωτερικών
ομοιοτήτων
με την
αρχαία
Ελλάδα, η
πνευματική
θεμελίωση
του
«γερμανικού»
εθνικοσοσι^
5;λισμού
προσιδιάζε_
3;
στην
ελληνική
σκέψη. Ως
ύψιστη
αρετή στον
εθνικοσοσι^
5;λισμό
θεωρείτο η
πολεμική
ανδρεία, η
αριστεία
που
εκλαμβανότ^
5;ν
ως εξαίρετη
σωματική
επίδοση
προς τον
σκοπό της
υπεράσπιση`
2;
της
πολιτείας,
σε
συνδυασμό
με ανάπτυξη
του
πνεύματος
κατά το
πρότυπο της
αρχαίας
ελληνικής
τάξης των
αρίστων,
παράδειγμα
ληφθέν
επίσης από
την αρχαία
Ελλάδα, όπου
κατά τη
μετάβαση
από την
οργάνωση
των τοπικών
βασιλείων
στην
οργάνωση
της
πολιτείας
κατά το
πρότυπο της
πόλεως –
κράτους,
κάθε
πολίτης
διαπαιδαγω^
7;είτο
κατά τον
ίδιο τρόπο
που
παλαιότερα
διαπαιδαγω^
7;ούνταν
οι
αριστοκράτ^
9;ς.
Επαφίεται
και πάλι
στον
αναγνώστη
να ελέγξει,
με
αντικειμεν_
3;κότητα
και νηφάλιο
νου, κατά
πόσον η
εθνικοσοσι^
5;λιστική
κοσμοθεωρί^
5;,
ακόμα και
στη
γερμανική
έκφανσή της,
ταυτίστηκε
ή
αντιδιεστά_
5;η
προς τα
ελληνικά
χαρακτηρισ`
4;ικά
της σκέψης
που θέσαμε
παραπάνω ως
κριτήρια
ελληνικότη`
4;ας.
Για
παράδειγμα,
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
οι Γερμανοί
εθνικοσοσι^
5;λιστές
την εξέλιξη
του χρόνου,
τι σημασία
απέδιδαν
στο αίμα και
στη σύνδεσή
του με τη γη,
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
το «είναι» σε
σχέση με το
«γίγνεσθαι»,
πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
την τέχνη σε
σχέση με την
κοινωνία,
κατά πόσον η
σχέση του
πολίτη προς
την
πολιτεία
ακολούθησε
την οδό της
ατομικότητ^
5;ς
ή της
υπηρεσίας
προς το
σύνολο, ή πώς
αντιλαμβάν_
9;νταν
το θείο.
Αξίζει
τέλος να
επισημανθε^
3;
πως η
συνηθέστερ_
1;
των
κατηγοριών
κατά του
εθνικοσοσι^
5;λισμού,
δηλαδή πως
πρόκειται
για
«παγγερμανι	
63;μό»,
είναι η
πλέον
ασταθής,
καθότι, με
εξαίρεση
ελάχιστες
προσωπικότ_
1;τες
που σε
τελευταία
ανάλυση δεν
έπαιξαν
καταλυτικό
ρόλο στη
διαμόρφωση
της σκέψης
του Χίτλερ, ο
γερμανικός
εθνικοσοσι^
5;λισμός
πορεύθηκε
τον ακριβώς
αντίθετο
δρόμο,
εκείνον της
αναγωγής
στις ρίζες,
δηλαδή στις
ελληνικές
ρίζες, τον
ελληνικό
χαρακτήρα
και την
ελληνική
σκέψη και
πράξη, τόσο
στα
εξωτερικά
του
γνωρίσματα
όσο και στα
εσωτερικά ή
και
μεταφυσικά.
Κριτήριο
αν-ελληνικό	
64;ητας:
τα
εγκλήματα
των
Γερμανών
στην Κατοχή
Ένα
επιχείρημα
που συχνά
μετέρχοντα_
3;
οι
νεοεθνικισ`
4;ές
κατά του
εθνικοσοσι^
5;λισμού
είναι πως
κατά τη
διάρκεια
της
γερμανικής
κατοχής, στη
χώρα μας
επισυνέβησ^
5;ν
«εγκλήματα
πολέμου» και
ως εκ τούτου
η ελληνική
ταυτότητα
και η
εθνικοσοσι^
5;λιστική
ιδεολογία
είναι
ασυμβίβαστ^
9;ς.
Ξεφεύγει
από τους
σκοπούς του
παρόντος
άρθρου μία
ανάλυση του
τι ακριβώς
συνέβη κατά
τον Δεύτερο
Παγκόσμιο
Πόλεμο, τόσο
στη χώρα μας
όσο και στη
διεθνή
σκηνή, αρκεί
πάντως να
αναφέρουμε
τελείως
επιγραμματ_
3;κά
πως οι
αληθινοί
υπαίτιοι
του πολέμου
εν γένει και
της
εμπλοκής
της χώρας
μας στον
πόλεμο
αυτόν
ειδικότερα,
πρέπει να
αναζητηθού_
7;
μεταξύ των
λεγόμενων
«Συμμάχων».
Ό,τι
επακολούθη`
3;ε
μετά την
εμπλοκή μας
στον πόλεμο
κατ’ εντολή
των
Βρετανών,
πρέπει να
πιστωθεί
στους
αληθινούς
υπαιτίους,
καθώς κάθε
πόλεμος από
γενέσεως
της
ανθρωπότητ^
5;ς,
δίκαιος ή
άδικος,
χωρίς
κανένα
ιστορικό
παράδειγμα
εξαίρεσης,
συνεπάγετα_
3;
διάπραξη
σκληρών
πράξεων,
τέτοιων που
σήμερα
χαρακτηρίζ_
9;νται
ως
«εγκλήματα
πολέμου».
Άλλωστε,
εφόσον στο
μικροσκόπι_
9;
της
εξέτασής
μας
βρίσκεται
και η
ιδεολογία
του
εθνικισμού
εν γένει
(«δείγμα» του
οποίου
είναι και ο
ελληνικός
εθνικισμός),
θα πρέπει
κατ’
αναλογία να
αναρωτηθού_
6;ε
ή να
καταμετρήσ_
9;υμε
πόσοι
Έλληνες
έχουν
σκοτωθεί εν
ονόματι
εθνικιστικa
4;ν
ιδεολογιών,
παραδείγμα`
4;ος
χάρη από
Τούρκους
εθνικιστές
κατά τη
σφαγή της
Σμύρνης, από
Βούλγαρους
εθνικιστές
κατά τις
δεκαετίες
των ταραχών
στη
Μακεδονία ή
από Άγγλους
και Γάλλους
εθνικιστές
κατά τους
πολυάριθμο`
5;ς
αποκλεισμοa
3;ς
και τις ωμές
επεμβάσεις
που έχουν
διενεργήσε_
3;
οι δύο αυτές
δυνάμεις
εις βάρος
της
πατρίδας
μας τους
τελευταίου`
2;
δύο (και όχι
μόνον)
αιώνες.
Το παράδοξο
όμως
τέτοιου
είδους
επιχειρημά`
4;ων
έγκειται
στο ότι, σε
τελευταία
ανάλυση, δεν
έχει
σημασία
(αναφορικά
με το
εξεταζόμεν_
9;
ζήτημα)
ποιος
φταίει και
πόσοι
Έλληνες
σκοτώθηκαν
εν ονόματι
ποιας
ιδεολογίας.
Στο διάβα
των αιώνων,
οι Έλληνες
με τον έναν ή
τον άλλον
τρόπο έχουν
εμπλακεί σε
αμέτρητες
εμφύλιες
αναμετρήσε_
3;ς,
στις οποίες
αμφότερες
οι
αντιμαχόμε_
7;ες
πλευρές θα
μπορούσε,
τηρουμένων
των
αναλογιών,
να ειπωθεί
πως
απαρτίζοντ^
5;ν
από Έλληνες
«εθνικιστές».
Για
παράδειγμα,
στον
Πελοποννησ_
3;ακό
Πόλεμο
αναμετρήθη_
4;αν
πολλές
ελληνικές
πόλεις με
προεξάρχου`
3;ες
την Αθήνα
και τη
Σπάρτη και
συνολικά
σκοτώθηκαν
πολλές
εκατοντάδε`
2;
ή ίσως και
χιλιάδες
Ελλήνων,
«Ελλήνων
εθνικιστών».
Κατά δε τον
δεύτερο
εμφύλιο που
διαδραματί`
3;τηκε
εν τω μέσω
της
Ελληνικής
Επανάσταση`
2;
του 1821, είδαμε
Ρουμελιώτε`
2;
αγωνιστές,
προσωπικότ_
1;τες
σαν τον
Καραϊσκάκη,
τον Γκούρα,
τον
Τζαβέλλα
και τον
Μακρυγιάνν_
1;
(που είχε και
το
μεγαλύτερο
μερίδιο
ευθύνης),
όλοι εκ των
οποίων θα
μπορούσαν
να
χαρακτηρισ`
4;ούν
«Έλληνες
εθνικιστές»,
να εξορμούν
στην
Πελοπόννησ_
9;,
να
αναμετρώντ^
5;ι
στα πεδία
των μαχών με
τους
Μοραΐτες
αγωνιστές
και ήρωες
της
εθνεγερσία`
2;,
να
επιδίδοντα_
3;
ακόμα και σε
αναρίθμητα
«εγκλήματα
πολέμου»
όπως θα τα
χαρακτηρίζ^
5;με
σήμερα, με
θύματα σε
κάθε
περίπτωση
και πάλι
«Έλληνες
εθνικιστές».
Και παρότι
μπορεί
κανείς να
έχει
διαμορφώσε_
3;
σαφή γνώμη
υπέρ ή κατά
οποιασδήπο`
4;ε
από τις δύο
εμπλεκόμεν^
9;ς
πλευρές, θα
ήταν
τουλάχιστο_
7;
παράλογο να
ισχυριστεί
πως φερ’
ειπείν οι
ρουμελιώτι_
4;ες
κοινότητες
δεν είναι
«ελληνικές» ή
πως όσοι
είναι
Στερεοελλα^
8;ίτες
δεν είναι
Έλληνες
αλλά εχθροί
των Ελλήνων.
Η
ελληνικότη`
4;α
ή μη
οποιασδήπο`
4;ε
ιδεολογίας
ή ιδέας, δεν
κρίνεται
από τον
αριθμό των
Ελλήνων που
μπορεί να
σκοτώθηκαν
εν ονόματί
της, αλλά από
το αν τα
θεμέλια και
οι βάσεις
της
συνάδουν ή
απάδουν
προς την
ελληνική
σκέψη και τα
γεννήματα
του
ελληνικού
πνεύματος,
δηλαδή του
ελληνικού
αίματος.
Επίλογος – Τα
αίτια και η
προέλευση
της όλης
διαμάχης
Κλείνοντας
το άρθρο
αυτό, δεν
γίνεται να
μην
αναρωτηθού_
6;ε
για τα αίτια
της
επίθεσης
που
εξαπολύετα_
3;,
με ολοένα
εντεινόμεν_
9;
ρυθμό, κατά
του
εθνικοσοσι^
5;λισμού
από τους
φορείς του
λεγόμενου
«εθνικιστικ	
59;ύ
χώρου». Σε
πρώτο
επίπεδο,
οπωσδήποτε
πρέπει να
δεχτούμε
πως
υπάρχουν
πολλοί
άνθρωποι, με
καλή ή όχι
και τόσο
καλή
προαίρεση,
που δεν
έχουν
στέρεο
υπόβαθρο
γνώσεων και
ως εκ τούτου
επηρεάζοντ^
5;ι
εύκολα από
τις
ρητορείες
που μπορεί
να φτάσουν
στα αφτιά
τους, χωρίς
να είναι οι
ίδιοι σε
θέση να
αξιολογήσο`
5;ν
το
περιεχόμενa
2;
τους.
Σε δεύτερο
επίπεδο,
πρέπει
επίσης να
δεχτούμε
πως
υπάρχουν
άνθρωποι
που
φοβούνται
τυχόν
ποινικές
διώξεις,
βλέποντας
ένα
γενικότερο,
διεθνές
κλίμα είτε
απαγόρευση`
2;
της
εθνικοσοσι^
5;λιστικής
δημόσιας
ρητορικής,
είτε
αντιμετώπι`
3;ής
της
δυσμενώς. Οι
άνθρωποι
αυτοί, ιδίως
μετά το κύμα
φυλακίσεων
που χτύπησε
προσφάτως
τον
ελληνικό
«εθνικιστικ	
72;
χώρο»,
προσπαθούν
να
αποσείσουν
πάση θυσία
από πάνω
τους κάθε
πιθανή
συσχέτισή
τους με
ακραίες
ιδέες, σε μια
προσπάθεια
να πείσουν
το σύστημα
να τους
χαριστεί
και να τους
φερθεί με
αβρότητα.
Επιλέγουν,
επομένως,
την
«εναλλακτικ	
42;»
του
ανώδυνου
«ελληνικού
εθνικισμού»,
που, εν
αντιθέσει
προς τον
εθνικοσοσι^
5;λισμό
που
διέπεται
από την
έννοια του
χρέους, δεν
τους ζητά
κανένα
αντάλλαγμα
και μπορεί
κάλλιστα να
ισοδυναμεί
με ένα
ασφαλές
χόμπι,
εξαντλούμε_
7;ος
σε ανώδυνες,
άγονες και
συχνότατα
ανούσιες
συζητήσεις
για
περασμένα
μεγαλεία, σε
μνημόσυνα
ηττοπάθεια`
2;
και στην
υποκατάστα`
3;η
μίας
καφενειακοa
3;
τύπου
κοινωνικοπ_
9;ίησης.
Σε ένα τρίτο
επίπεδο,
όμως, πρέπει
να δεχτούμε
πως η όλη
ρητορική
περί ενός
κατά βάση μη
ελληνικού
«ελληνικού
εθνικισμού»
σε
αντιδιαστο_
5;ή
προς τον
«κακό
εθνικοσοσι^
5;λισμό»,
ενός
εθνικισμού
απαλλαγμέν_
9;υ
από τις
έννοιες του
φυλετισμού
και του
συνεπαγόμε_
7;ου
αντισημιτι`
3;μού,
στα
παρασκήνια
της
πολιτικής
ζωής κατά
πάσα
πιθανότητα
υπαγορεύετ^
5;ι
από ξένα
κέντρα
εξουσίας
και
διοχετεύετ^
5;ι
ως
κατευθυντή`
1;ια
οδός της
ρητορικής
ολόκληρου
του
«εθνικόφρον	
59;ς»
πολιτικού
φάσματος
στις
διάφορες
δυτικές
χώρες. Ένας
τέτοιος,
«κοσέρ»
εθνικισμός,
μπορεί να
υπαγορεύετ^
5;ι
μόνο από
συγκεκριμέ_
7;ους
εντολείς
και ως εκ
τούτου μόνο
προς αυτών
το συμφέρον
μπορεί να
λειτουργεί.
Ας σκεφτεί
κάθε
αναγνώστης
γιατί τα
τελευταία 75
χρόνια,
ολόκληρο το
πολιτικό
φάσμα από
την άκρα
αριστερά ως
την άκρα
δεξιά, σε
κάθε δυτική
χώρα, μόνο
εναντίον
ενός εχθρού
συνασπίζετ^
5;ι
– και ας
σκεφτεί,
κατά την
κικερώνεια
συλλογιστι_
4;ή,
π ο ι ο ς ω φ ε λ
ε ί τ α ι.
Καθώς όμως
α-λήθεια
σημαίνει το
να
ανασύρεις
κάτι από τη
λήθη, να το
φέρεις στο
φως και να
του
προσδώσεις
έτσι την
πραγματική
του
υπόσταση,
νομοτελεια_
4;ά
η Αλήθεια, σε
κάθε
έκφανσή της,
θα
συντρίψει
τα ψεύδη που
την
καλύπτουν,
γκρεμίζοντ^
5;ς
τις
ψευδαισθήσ^
9;ις
όσων δεν
αντέχουν
τον πόνο που
προκαλεί
στα μάτια το
εκτυφλωτικa
2;
της φως. Τότε,
θα κριθεί το
δίκαιο κάθε
θέσης, ιδέας
ή
ιδεολογίας.
Κριτής θα
είναι η
Ιστορία και
το
Πεπρωμένο
και καθένας
μας θα
πρέπει να
απολογηθεί
για τις
πράξεις και
τις
παραλείψει`
2;
του. Όλβιος
όστις
αποδειχτεί
ότι έκανε το
χρέος που
πρόσταζε το
αίμα του!
[center]ΕΣΑ -
Γραφείο
Ιδεολογική`
2;
Καθοδήγηση`
2;[/center]
*****************************************************