DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Βιβλιοθή	...
*****************************************************
#Post#: 24364--------------------------------------------------
Αφιερωμένο 	
63;τους δολοφό
νους του Νίκ&#
959;υ Ζαχαριάδ_
By: 06102019 Date: October 6, 2019, 3:45 am
---------------------------------------------------------
Δημοσίευμα
της ΜΑΛΕΠ
(Μαρξιστική
Λενινιστικ^
2;
Επιθεώρηση)
που
αποτελούσε
έντυπο της
οργάνωσης
ΣΑΚΕ.
Διαβάζοντά`
2;
το ο
σημερινός
αναγνώστης
θα μπορέσει
να
πληροφορηθ^
9;ί
τα σχετικά
με την
πολιτική
και φυσική
εξόντωση
του Νίκου
Ζαχαριάδη.
HTML https://thecaller.gr/wp-content/uploads/2018/10/zaxariadis-1.jpg
HTML https://www.mixanitouxronou.gr/wp-content/uploads/2014/02/zaxariadisN.jpg
Το
αντεπαναστ^
5;τικό
πραξικόπημ^
5;
στο ΚΚΕ και η
δολοφονία
του ΝΙΚΟΥ
ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
[size=14pt][size=12pt]της
Μαρίνας
Βούλγαρη,
ΜΑΛΕΠ, 1991
Άραγε είναι
μόνο
συγκυριακή
η εκτενής
ενασχόληση
του τύπου,
εδώ και δυο
μήνες
περίπου, με
τη ζωή, το
έργο και το
τραγικό
τέλος του
Νίκου
Ζαχαριάδη; Ή
μήπως ήταν
μια ακόμη
επιβεβαίωσ_
1;
του ότι
τέτοιες
προσωπικότ_
1;τες,
που
ταυτίστηκα_
7;
με την πιο
γόνιμη
περίοδο
ενός λαού,
σφραγίζοντ^
5;ς
τη σύγχρονη
ιστορία του,
πάντα θα τις
«ξεθάβει» η
ιστορική
μνήμη;
Κατά τη
γνώμη μας η
περίπτωση
Ζαχαριάδη
ήρθε και θα
ξαναέρθει
πολλές
φορές στο
μέλλον στο
προσκήνιο.
Οχι μόνο
επειδή
υπήρξε μια
σπάνια
προσωπικότ_
1;τα,
ένας
ασυμβίβαστ_
9;ς
κομμουνιστ^
2;ς
που
θυσιάστηκε
για τις
ιδέες του,
αλλά κυρίως
επειδή με το
θεωρητικό
έργο και τη
δράση του
συνέβαλε
αποφασιστι_
4;ά
στο άνδρωμα
ενός
κομμουνιστ_
3;κού
κόμματος
που
συνδέθηκε
με όλες τις
θετικές
κατακτήσει`
2;
του λαού μας
και βρέθηκε
δυο φορές
πρό των
πυλών της
εξουσίας.
Η αποτίμηση
βέβαια μιας
τέτοιας
προσωπικότ_
1;τας,
όπως ο Ν.
Ζαχαριάδης,
κατ’ ανάγκη
άπτεται της
αποτίμησης
της
σημαντικότ^
9;ρης
περιόδου
της
νεότερης
ιστορίας
μας. Μια
τέτια
αποτίμηση
δεν γίνεται
«εύκολα». Και
επειδή
ακριβώς
θεωρούμε
την
Οργάνωση
μας
συνεχιστή
του παλιού
επαναστατι_
4;ού
ΚΚΕ δεν θα
πέσουμε
ποτέ στην
παγίδα μιας
τυχάρπαστη`
2;
κριτικής.
Μιάς
κριτικής
έξω από τις
αρχές της
μαρξιστική`
2;-λενινιστικ&
#942;ς
θεωρίας έξω
από τις
ιστορικές
συνιστώσες
και το
κοινωνικό
πλαίσιο των
γεγονότων
της εποχής.
Για μας η
κριτική
εξέταση της
ιστορίας
δεν έχει
σχέση ούτε
με τη
ρεβιζιονισ`
4;ική
σπέκουλα
ούτε με το
μικροαστικa
2;
μηδενισμό
και
ισοπέδωση.
Οπως πολλές
φορές
έχουμε
τονίσει, με
εργαλείο το
διαλεχτικό
και
ιστορικό
υλισμό και
με βάση τα
επίσημα
ιστορικά
ντοκουμέντ^
5;
και όχι τις
«αναμνήσεις»
(αληθινές ή
ψεύτικες) ή
τις δήθεν
έρευνες, η
Οργάνωση
μας θα
μελετήσει
και θα
τοποθετηθε^
3;
λεπτομερει^
5;κά
πάνω στην
ιστορία του
ΚΚΕ. Από την
πρώτη μέρα
της ίδρυσης
της η ΣΑΚΕ
έχει δώσει
μεγάλες
μάχες
ενάντια στη
διαστρέβλω`
3;η
της
ιστορίας,
την ύποπτη
λαθολογία
και τις
προβοκατόρ_
3;κες
επινοήσεις.
Η Οργάνωση
μας κράτησε
και θα
κρατήσει
πάντα στάση
αρχών
απέναντι
στο
επαναστατι_
4;ό
ΚΚΕ και τη
δράση του,
υπερασπίζο_
7;τας
με όλες τις
δυνάμεις
της την πιο
πρωτοπόρα,
την πιο
επαναστατι_
4;ή
δύναμη που
έχει να
παρουσιάσε_
3;
η ιστορία
της
νεότερης
Ελλάδας.
Αυτό το
καθήκον
περνά και
μέσα από την
υπεράσπιση
του Ν.
Ζαχαριάδη.
Ενός
αυθεντικού
κομμουνιστ^
2;
ηγέτη,
αναμφισβήτ_
1;τα
της
μεγαλύτερη`
2;
φυσιογνωμί^
5;ς
που
ανέδειξε το
ελληνικό
κομμουνιστ_
3;κό
κίνημα και
μιας από τις
πιο
σημαντικές
της ένδοξης
τριτοδιεθν_
3;στικής
περιόδου..
Πάλη
πολιτική
Η πρόσφατη
φιλολογία
γύρω από την
εξόντωση
του Νίκου
Ζαχαριάδη,
πέρα απ' όλα
τ' άλλα,
έρχεται να
συσκοτίσει
το
σημαντικότ^
9;ρο
κατά τη
γνώμη μας
ζήτημα που
αναδεικνύε_
3;
η «υπόθεση
Ζαχαριάδη»:
τον
ταξικό-πολι	
64;ικό
και όχι
προσωπικό
της
χαρακτήρα.
Μας
παρουσιάζε`
4;αι
η εικόνα
ενός
ανθρώπου,
ασυμβίβαστ_
9;υ
μεν μέχρι
θανάτου, ο
οποίος όμως
δίνει μια
προσωπική
μάχη
απέναντι σε
κείνους που
τον διώκουν,
οι οποίοι
και πάλι τον
διώκουν
απλώς γιατί
δεν δέχτηκε
το «φάγωμά»
του από την
«καρέκλα» του
ΓΓ του ΚΚΕ,
γιατί
εξακολουθε^
3;
να είναι
«πεισματάρη	
62;».
Ετσι, στην
όλη η
υπόθεση, με
τη
συνεπικουρ^
3;α
των
αστυνομική`
2;
πλοκής
διηγήσεων,
δίνεται η
εικόνα μιας
ανακτορική`
2;
ίντριγγας, η
οποία (όπως
όλες αυτές
οι ιστορίες)
έχει τους
«καλούς», τους
«κακούς» και
τους
«ενδιάμεσου	
62;»
και όλα τα
συναφή. Η
«υπόθεση
Ζαχαριάδη»
αποκόπτετα_
3;
από το
κοινωνικό-ι	
63;τορικό
της πλαίσιο,
από τη
γενικότερη
πολιτικοϊδ^
9;ολογική
διαμάχη που
ξεσπά στο
διεθνές
κομμουνιστ_
3;κό
κίνημα
εκείνη την
περίοδο και
παρουσιάζε`
4;αι
σαν κάτι
αντίστοιχο
της
διαμάχης
«συντηρητικ	
74;ν»
και
«ανανεωτικώ	
57;»
στην ηγεσία
του
σημερινού
αναθεωρητι_
4;ού
«Κ»ΚΕ, στην
οποία
μάλιστα
χρησιμοποι^
2;θηκε
αρκούντως
σαν
βοηθητικός
πολιορκητι_
4;ός
κριός της
μιας
φράξιας
ενάντια
στην άλλη.
Ακόμη κι
έτσι, όμως,
μέσα από μια
τέτια
«ηθικοπλαστ	
53;κή»
οπτική, ο
Ζαχαριάδης
αναδεικνύε`
4;αι
στον «καλό»
της
υπόθεσης,
μολονότι
την αστική
τάξη θα
βόλευε να
βγει σαν ο
«κακός». Μέσα
από τον
ορυμαγδό
των
δημοσιευμά`
4;ων,
αναδεικνύε`
4;αι
η εικόνα
ενός
σύγχρονου
«αγίου», που
θυσιάζεται
για τη
«θρησκεία»
του. Εστω και
σ' αυτό το
επίπεδο, η
αστική τάξη
υπηρεσία
προσφέρει
στο
κομμουνιστ_
3;κό
μας κίνημα.
Φτάνει
εμείς να
πράξουμε το
πολιτικό
μας χρέος. Να
μετατρέψου_
6;ε
την «ηθική» σε
«πολιτική», να
βάλλουμε το
ηθικό
ανάστημα
του
Ζαχαριάδη,
όπως αυτό
προβάλλει
επιβλητικό
μέσα από την
αστυνομική
παραφιλολο^
7;ία
του αστικού
τύπου, πάνω
στο
πολιτικό
βάθρο του
κομμουνιστ^
2;
ηγέτη, το
οποίο
«γέννησε» και
στήριξε
αυτή την
απαράμιλλη
ηθική του
ανθρώπου
Ζαχαριάδη.
Από αστούς
αναλυτές
και
δημοσιογρά`
6;ους,
βέβαια, οι
οποίοι
έχουν να
παρουσιάσο`
5;ν
λαμπρές
επιδόσεις
στον τομέα
της κάθε
είδους
σκανδαλολο^
7;ίας,
δεν
μπορούσε να
περιμένει
κανένας
τίποτα
διαφορετικa
2;.
Ομως, η τέτια
διάσταση
της
«υπόθεσης
Ζαχαριάδη»
έχει
παρουσιαστ^
9;ί
και με
αξιώσεις
πολιτικής
ανάλυσης.
Στα πρώτα
μεταπολιτε`
5;τικά
χρόνια, τότε
που η μεγάλη
μάζα των
πολιτικών
προσφύγων,
ιδιαίτερα
αυτών από
την
Τασκένδη,
δεν είχε
επιστρέψει
στην Ελλάδα,
η
μεγαλύτερη
τότε
Οργάνωση
του
λεγόμενου
«αντιρεβιζι	
59;νιστικού
χώρου», η ΟΜΛΕ
(πρόκειται
για την
Οργάνωση
από τη
διάσπαση
της οποίας
ξεπήδησαν
το «ΚΚΕ (μ-λ)»
και το «Μ-Λ
ΚΚΕ»),
παρουσίαζε
αυτή την
άποψη σαν
απόσταγμα
μ-λ ανάλυσης.
Ετσι ο
Ζαχαριάδης
παρουσιαζό`
4;αν
σαν ένας
αναθεωρητή`
2;
του
αισχίστου
είδους, που
έχασε σε
έναν
φραξιονιστ_
3;κό
αγώνα από
τους άλλους
αναθεωρητέ`
2;.
Αναπαραγότ^
5;ν
μάλιστα, με
καλυμμένο
(και γι' αυτό
πολύ πιο
πρόστυχο)
τρόπο, η
γνωστή
κατηγορία
των
Βαφειάδη-Πα	
61;τσαλίδη,
ότι ο
Ζαχαριάδης
ήταν
πράκτορας
των Αγγλων[1].
Αυτές οι
θεωρίες
συντρίφτηκ^
5;ν,
βέβαια, στη
συνέχεια
(και η
Οργάνωση
μας
διεκδικεί σ'
αυτό
σημαντικό
μερίδιο).
Τώρα, όμως,
μέσα από μια
σειρά
αποκαλύψει`
2;
που
προέρχοντα_
3;
από τον ίδιο
τον χώρο των
ρεβιζιονισ`
4;ών,
δέχονται τη
χαριστική
τους βολή.
Και θα άξιζε
να
αναφέρουμε
την τωρινή
αντίδραση
των δυο
μαοϊκών
ομάδων, που
ξεπήδησαν
από την ΟΜΛΕ,
όπως
εκφράστηκε
μέσα από τα
έντυπα τους.
Η ομάδα του
«Μ-Λ ΚΚΕ», με
τον γνωστό
τυχοδιωκτι`
3;μό
που τη
χαρακτηρίζ^
9;ι,
δημοσίευσε
έναν ύμνο
για τον Ν.
Ζαχαριάδη[2],
χωρίς
βέβαια την
παραμικρή
αυτοκριτικ^
2;
αναφορά
στις θέσεις
της του
παρελθόντο`
2;,
θεωρώντας
προφανώς
ότι οι
νεότεροι
δεν
γνωρίζουν
την παλιά
προβοκατόρ_
3;κη
φιλολογία
της τότε
ενιαίας
ΟΜΛΕ, με
προφανή
σκοπό το
ψάρεμα στα
θολά νερά,
στο οποίο με
ιδιαίτερη
επιμονή,
αλλά και
σταθερά
ανεπιτυχώς,
επιδίδεται.
Η ομάδα του
«ΚΚΕ(μ-λ)»
προτίμησε
απλώς να
κατεβάσει
λίγο τους
τόνους,
χωρίς όμως ν'
αλλάξει σε
τίποτα τις
εκτιμήσεις
της ΟΜΛΕ.
Αναπαράγει
λοιπόν
ορισμένες
από τις
κατηγορίες
που η
κακόφημη «6η
Ολομέλεια»
του 1956
εξαπόλυσε
ενάντια
στον
Ζαχαριάδη,
ενώ δεν
παραλείπει
να ρίξει
λάσπη,
γράφοντας
ότι ο
Ζαχαριάδης
«στα βαθειά
του
γεράματα
"ανένιψε" με
το γράμμα
που
κατάγγελνε
την Κίνα και
το Μάο και
τασσόταν
στο πλευρό
των
ρεβιζιονισ`
4;ών
της ΣΕ»[3]. Θα
μιλήσουμε
παρακάτω
αναλυτικά
γι' αυτό το
«γράμμα του
Ζαχαριάδη»,
όμως δεν
μπορούμε να
μη
σημειώσουμ^
9;
εδώ την
προστυχιά
για την
«ανάνηψη», που
γίνεται
ακόμη πιο
αποκρουστι_
4;ή
(η προστυχιά)
με τα
στοιχεία
που η αστική
δημοσιογρα`
6;ική
έρευνα
έφερε στο
φως.
Πρέπει,
λοιπόν, να
ξεκαθαρίσο`
5;με
από την αρχή
ότι ο
διωγμός και
η εξόντωση
του Νίκου
Ζαχαριάδη
δεν
οφείλεται
σε «μάχη για
τις
καρέκλες» ή
«φραξιονιστ	
53;κό
αγώνα
οπορτουνισ`
4;ών»,
αλλά είναι
ένα κομμάτι
της
εγκληματικ^
2;ς
δράσης του
χρουτσιοφι_
4;ού
ρεβιζιονισ_
6;ού
και των
πρακτόρων
του στο
διεθνές
κομμουνιστ_
3;κό
κίνημα.
Είναι,
δηλαδή,
προϊόν
πολιτικής
πάλης
ανάμεσα
στον
αντεπαναστ^
5;τικό
αναθεωρητι`
3;μό
και τον
επαναστατι_
4;ό
μαρξισμό-λε	
57;ινισμό.
Ακόμη και ο
πιο
«υποψιασμέν	
59;ς»
πολιτικά
μέσος
αναγνώστης,
δύσκολα
αναγνωρίζε_
3;
αυτή τη
βασική
διάσταση
της
εξόντωσης
του Νίκου
Ζαχαριάδη
μέσα από την
πρόσφατη
παραφιλολο^
7;ία.
Ομως, τα ίδια
τα ιστορικά
ντοκουμέντ^
5;
αποτελούν
αδιάψευστο
μάρτυρα γι'
αυτό, καθώς
πιστοποιού_
7;
τη ριζική
αλλαγή
προγράμματ_
9;ς,
στρατηγική`
2;
και
ταχτικής
του ΚΚΕ, η
οποία έγινε
δυνατή μόνο
με την
πολιτική
(που
προηγήθηκε
της φυσικής)
εξόντωση
του Νίκου
Ζαχαριάδη.
Το
αναθεωρητι_
4;ό
πραξικόπημ^
5;
Ακόμα και
σήμερα που ο
αναθεωρητι`
3;μός
πλησιάζει
στο τέλος
του λίγοι
γνωρίζουν
τα
πραγματικά
περιστατικ^
0;
που
οδήγησαν το
αριστερό
κίνημα της
χώρας μας ως
εδώ. Δεν θα
κουραστούμ^
9;
λοιπόν να
επαναλαμβά_
7;ουμε
ότι η
εμφάνιση
του
αναθεωρητι`
3;μού
στο ΚΚΕ δεν
υπήρξε μια
ομαλή
εξελικτική
εσωτερική
διαδικασία,
αλλά
αποτέλεσμα
πραξικοπήμ^
5;τος
και
επέμβασης
των
χρουτσιοφι_
4;ών
ρεβιζιονισ`
4;ών
και
ορισμένων
οπορτουνισ`
4;ικών
στοιχείων
μέσα στο
κόμμα.
Ενα μήνα
μόλις μετά
το
περιβόητο 20ό
Συνέδριο
του ΚΚΣΕ, στη
λεγόμενη «6η
πλατιά
Ολομέλεια
της ΚΕ του
ΚΚΕ», το Μάρτη
του 1956,
καθαιρέθηκ^
9;
ο Ν.
Ζαχαριάδης.
Η «Ολομέλεια»
αυτή
συνιστούσε
από κάθε
άποψη
πραξικόπημ^
5;
στο ΚΚΕ.
Συγκλήθηκε
από τη
λεγόμενη
«διεθνή
επιτροπή
των αδερφών
κομμάτων», με
πρόεδρο τον
σοβιετικό Ο.
Κουούσινεν
και
εισηγητή
τον Ρουμάνο
Γκ. Ντεζ.
Ο
Ζαχαριάδης
δεν
παρευρίσκε`
4;αι
σ’ αυτή την
Ολομέλεια
και είναι
άγνωστο τί
ακριβώς
μεσολάβησε
από τη
στιγμή που
έφυγε
εσπευσμένα
από την
Τασκένδη
για τη Μόσχα
και μετά. Από
τους χώρους
των
πολιτικών
προσφύγων
λέγονται
πολλά (π.χ.
ότι στο 20ό
συνέδριο
εναντιώθηκ^
9;
στην
αντισταλιν_
3;κή
επίθεση, ότι
δεν του
επέτρεψαν
να μιλήσει,
κλπ, κλπ),
ντοκουμέντ^
5;
όμως δεν
υπάρχουν κι
έτσι η
ιστορική
έρευνα δεν
μπορεί να
αποφανθεί
με ακρίβεια
για τα
γεγονότα.
Σίγουρο
πάντως
είναι, ότι
από τότε
αρχίζει ο
διωγμός. Ο
Ζαχαριάδης,
κατά την
επίσημη
άποψη,
εξορίζεται
στην αρχή
στο
Μποροβιτσί
του
Νόβγκοροντ,
μέχρι το 1962,
και
δολοφονείτ^
5;ι
στο
Σοργκούτ το
1973, ενώ κατά
μια άλλη
άποψη
μεσολάβησε
και εξορία
του στη
Γιακουτία,
κοντά στο
Βερίγγειο
Πορθμό,
δίπλα στο
Βόρειο Πόλο
και στη
συνέχεια
τον
κατέβασαν
πιο νότια
στο
Σοργκούτ.[4]
Οι
ρεβιζιονισ`
4;ές
μ' επιμέλεια
έθαψαν όλα
τα στοιχεία
της πάλης
ενάντια
στον
αναθεωρητι_
4;ό
πραξικόπημ^
5;,
που
αναπτύχθηκ^
9;
στην
Τασκένδη,
στις
φυλακές και
τις εξορίες.
Δεν έδωσαν
ποτέ στη
δημοσιότητ^
5;
το κείμενο
της ομιλίας
του
Ζαχαριάδη
στην 7η
Ολομέλεια
που
παρευρέθηκ^
9;,
για να
διαγραφεί
και από
μέλος του
κόμματος. Η
μόνη
σχετική
αναφορά
υπάρχει σε
βιβλίο του
γνωστού
βασιβουζού_
4;ου
της
Τασκένδης
Πάνου
Δημητρίου[5],
όπου η
παραχάραξη
είναι
προφανής
για κάποιον
που έστω και
λίγο ξέρει
τον
Ζαχαριάδη
και τον
τρόπο
σκέψης του.
Και φυσικά
έθαψαν όλα
τα κείμενα
και
επιστολές
του
Ζαχαριάδη
από την
εξορία στη
Σιβηρία. Στα
επίσημα
κομματικά
ντοκουμέντ^
5;
μόνο πολλές
και
ανώδυνες
αναφορές
υπάρχουν
για την
«αδιάκοπη
και οξεία
πάλη» που
χρειάστηκε
να γίνει
ενάντια στα
υπολείμματ^
5;
και τους
«φορείς του
ανώμαλου
εσωτερικού
καθεστώτος
ενάντια στο
δογματισμό
και τον
σεχταρισμό»
[6].
Ομως η
αδυσώπητη
ιστορία δεν
επεφύλαξε
το σπουδαίο
βάθρο που
ονειρεύοντ^
5;ν
για την
κακόφημη 6η
Ολομέλεια
οι
πρωταγωνισ`
4;ές
της. Ποιός
και πώς
θυμάται
σήμερα τους
«ήρωες» της
«ιστορικής
στροφής»
Παρτσαλίδη,
Κολιγιάννη,
Γκρόζο κλπ.;
Αμ' ο βίος και
η πολιτεία
του κ.
Βαφειάδη
που
παρευθύς
αποκατέστη`
3;αν
και ο οποίος
ευτυχώς
ακόμα ζεί
για να
θυμίζει
στους
αριστερούς
τα χίλια
δίκια της
διαγραφής
του;
Βέβαια,
έντεχνα
όλες οι
μετέπειτα
αναθεωρητι_
4;ές
ηγεσίες
προσπάθησα_
7;
και το
κατάφεραν
σε μεγάλο
βαθμό-βοηθο	
73;ντων
των
δύσκολων
συνθηκών
παρανομίας
της
εποχής-να
περάσουν
την άποψη,
ότι όσα
συνέβηκαν
στην 6η
Ολομέλεια
και μετά
ήταν το
ξεκαθάρισμ^
5;
του
«Ζαχαριαδισ	
56;ού»
και των
προσωπικών
διαφορών
ορισμένων,
ένας
οργανωτίστ_
3;κος
φραξιονιστ_
3;κός
αγώνας που
δεν είχε
σχέση με
ιδεολογική
και
πολιτική
πάλη..
Φυσικά δεν
είναι έτσι.
Ακριβώς
όπως η
επίθεση
ενάντια στο
Στάλιν
άνοιξε το
δρόμο στη
καπιταλιστ_
3;κή
παλινόρθωσ_
1;,
έτσι και η
εξόντωση
του
Ζαχαριάδη
έβαζε τα
θεμέλια της
ανατροπής
της
επαναστατι_
4;ής
γραμμής του
κόμματος σε
καθοριστικ^
0;
ζητήματα
κατά το
πρότυπο του
20ου
συνεδρίου.
Ρεβιζιονισ`
4;ική
γραμμή
Ποια ήταν
λοιπόν τα
ζητήματα
αυτά; Κατ’
αρχήν
ανασύρθηκα_
7;
ορισμένα
ζητήματα
που είχαν
ήδη
συζητηθεί
με επάρκεια
στο
παρελθόν,
προκειμένο`
5;
να χτυπηθεί
ύπουλα και
βρώμικα ο
Ζαχαριάδης.
Για όποιον
έχει απλώς
φυλλομετρή`
3;ει
τα επίσημα
ντοκουμέντ^
5;
της
περιόδου 45-50
είναι
σαφέστατο
ότι η
αναθεωρητι_
4;ή
πλατφόρμα
της 6ης
Ολομέλειας
είναι τα
ίδια
ακριβώς
ζητήματα
για τα οποία
έγινε
ισχυρή
ιδεολογικο`
0;ολιτική
πάλη την
προηγούμεν_
1;
δεκαετία. Το
κόμμα με
αποκορύφωμ^
5;
την 3η
Συνδιάσκεψ_
1;,
το 1950, υπέβαλε
σε
εξαντλητικ^
2;
κριτική όλα
τα λάθη. Τα
αναγνώρισε
σαν λάθη
ολόκληρης
της ηγεσίας
του και
επιμέρισε
τις ευθύνες
συγκεκριμέ_
7;α
και
τεκμηριωμέ_
7;α.
Πώς έφτασε
το κόμμα και
ο λαός στην
ήττα του 44-45
και τις
επαίσχυντε`
2;
συμφωνίες;
Αραγε δεν
ήταν: οι
Παρτσαλίδη`
2;,
Σιάντος κλπ.,
που το 1937
υποβίβασαν
το ρόλο των
Αγγλων στην
Ελλάδα και
άμβλυναν
τον αγώνα
του λαού
ενάντια
στην
αγγλική
ιμπεριαλισ`
4;ική
πολιτική;
Δεν ήταν ο
Σιάντος που
με
προσωπική
του διαταγή
στις 17-12-44
επέτρεψε
στους
Αγγλους να
μπουν στην
Αθήνα και να
μακελέψουν
τον ΕΛΑΣ; Δεν
ήταν οι
Σιάντος και
Παρτσαλίδη`
2;
που
υπόγραψαν
τη συμφωνία
της
Βάρκιζας
και
παραβίασαν
τον όρο για
γενική πολ&
*****************************************************