DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Ιστορία κ&#...
*****************************************************
#Post#: 24306--------------------------------------------------
Οι πλαστογρ	
40;φοι Σολζενί
τσιν - Κόνκου&
#949;στ και τα ψέ&
By: antimilitarist21 Date: August 25, 2018, 7:59 am
---------------------------------------------------------
Το κείμενο
το βρήκα στη
διεύθυνση
HTML http://www.zougla.gr/blog/article/1613910
και
σκέφτηκα να
το
αναδημοσιεa
3;σω
για
ιστορικούς
λόγους.
[font=arial black]Οι
πλαστογράφ_
9;ι
Σολζενίτσι_
7;
- Κόνκουεστ
και τα
αντικομμου_
7;ιστικά
ψέματα[/font]
Πρώτη
καταχώρηση:
Πέμπτη, 23
Αυγούστου 2018
Αναδημοσίε`
5;ση
του "Pirate" από το
βιβλίο του
Λούντο
Μάρτενς.
Ο
Σολζενίτσι_
7;
[Ρώσος
λογοτέχνης,
1918 - 2008]
HTML http://1.bp.blogspot.com/-65KzBTeeybY/UwaOsdBJGtI/AAAAAAAAIYM/MMB68FB7aK8/s1600/soljenitsyne.jpg
[size=18pt]Θέλουμε
να
ανοίξουμε
εδώ μια
σύντομη
παρένθεση
για το έργο
του
Σολζενίτσι_
7;.
Ο άνθρωπος
αυτός έγινε
η επίσημη
φωνή του 5%
των
τσαρικών,
των αστών,
των
κερδοσκόπω_
7;,
των
κουλάκων,
των
προαγωγών,
των
μαφιόζων
και των
βλασοφικών
που δίκαια
διώχτηκαν
από τη
σοσιαλιστι_
4;ή
εξουσία.
Ο
Σολζενίτσι_
7;,
αυτός ο
τσαρικός
λογοτέχνης,
έζησε ένα
απάνθρωπο
δίλημμα στη
διάρκεια
της
ναζιστικής
κατοχής.
Σοβινιστής
καθώς ήταν,
απεχθανότα_
7;
τους
Γερμανούς
κατακτητές.
Όμως,
μισούσε το
σοσιαλισμό
με
ασύγκριτα
πιο άγριο
πάθος. Γι'
αυτό, έκανε
στοργικές
σκέψεις για
το στρατηγό
Βλάσοφ, τον
πιο
διαβόητο
συνεργάτη
των ναζί. Αν ο
Σολζενίτσι_
7;
αποδοκίμαζ^
9;
κάπως το
φλερτ του
Βλάσοφ με
τον Χίτλερ,
χαιρέτιζε
ωστόσο
θερμά το
μίσος του
για τον
μπολσεβικι`
3;μό.
Αφότου
αιχμαλωτίσ`
4;ηκε,
ο στρατηγός
Βλάσοφ
πρόδωσε την
πατρίδα
συνεργαζόμ^
9;νος
με τους ναζί.
Ο
Σολζενίτσι_
7;
πασχίζει να
εξηγήσει
και να
δικαιολογή`
3;ει
την
προδοσία
του πρώην
διοικητή
της 2ης
Στρατιάς.
Γράφει:
«Η 2η Στρατιά
κρούσης
βρίσκεται
σε βάθος 75
χιλιομέτρω_
7;
μέσα στις
γραμμές του
γερμανικού
στρατού! Και
εκείνη τη
στιγμή
είναι που οι
τυχοδιώκτε`
2;
του Γ ενικού
Επιτελείου
βρέθηκαν να
μη
διαθέτουν
καθόλου
αποθέματα
σε άντρες
και εφόδια. Ο
στρατός
έμεινε
χωρίς
ανεφοδιασμa
2;
και, παρ' όλ’
αυτά, δε
δόθηκε στον
Βλάσοφ η
έγκριση να
υποχωρήσει.
(...). Ασφαλώς,
υπήρξε
προδοσία
απέναντι
στην
πατρίδα!
Ασφαλώς,
υπήρξε
εγωιστική
και δόλια
εγκατάλειψ_
1;.
Όμως, από την
πλευρά του
Στάλιν.
Απειρία και
αμέλεια ως
προς την
προετοιμασ^
3;α
του πολέμου,
σύγχυση και
δειλία ως
προς τη
διεύθυνσή
του,
παράλογη
θυσία
στρατευμάτ`
9;ν
και σωμάτων
στρατού, με
μοναδικό
σκοπό τη
διαφύλαξη
της
στραταρχικ^
2;ς
του στολής -
θα μπορούσε
να υπάρξει
πιο πικρή
προδοσία
από την
πλευρά ενός
ανώτατου
στρατιωτικ_
9;ύ
διοικητή;».
Έτσι, ο
Σολζενίτσι_
7;
αναλαμβάνε_
3;
να
υπερασπίσε_
3;
τον προδότη
Βλάσοφ
απέναντι
στον Στάλιν.
Ας δούμε μια
στιγμή τι
πραγματικά
συνέβη στις
αρχές του 1942.
Διάφορα
Σώματα
Στρατού
είχαν πάρει
την εντολή
να σπάσουν
το
γερμανικό
αποκλεισμό
του
Λένινγκραν`
4;.
Αρκετά
γρήγορα
όμως, η
επίθεση
βάλτωσε και
ο διοικητής
του Μετώπου,
ο Χόζιν, πήρε
εντολή από
το Γενικό
Επιτελείο
του Στάλιν
να αποσύρει
το στρατό
του Βλάσοφ. Ο
στρατάρχης
Βασιλέφσκι
γράφει:
«Ο Βλάσοφ, που
δε
διακρινότα_
7;
για τις
μεγάλες
διοικητικέ`
2;
ικανότητάς
του και ήταν
από τη φύση
του
ιδιαίτερα
ασταθής και
μικρόψυχος,
παρέμενε σε
πλήρη
αδράνεια.
Δεν έπαιρνε
καμιά
πρωτοβουλί^
5;
για να
βοηθήσει τα
στρατεύματ^
0;
του να
επιχειρήσο`
5;ν
μια γρήγορη
και
διακριτική
οπισθοχώρη`
3;η.
(...) Μπορώ να
επιβεβαιώσ`
9;,
αναλαμβάνο_
7;τας
όλη την
ευθύνη, την
αγωνία που
εκδήλωνε
κάθε μέρα ο
ανώτατος
στρατιωτικa
2;ς
διοικητής, ο
Στάλιν, για
την τύχη της
2ης Στρατιάς
κρούσης, και
τα μέτρα που
θα
μπορούσαν
να παρθούν,
ώστε να της
προσφερθεί
κάθε δυνατή
βοήθεια,
όπως
μαρτυρούν
μια σειρά
γραπτές
οδηγίες, τις
οποίες
υπαγόρευσε
σ’ εμένα
προσωπικά ο
ίδιος ο
ανώτατος
στρατιωτικa
2;ς
διοικητής».
Ο Βλάσοφ
πέρασε με το
μέρος του
εχθρού την
ώρα που ένα
σημαντικό
τμήμα του
στρατού του
κατόρθωσε
να
διασπάσει
το
γερμανικό
κλοιό και να
διαφύγει.
Ρώσοι
κατατάχτηκ^
5;ν
στο
ναζιστικό
στρατό για
να
πολεμήσουν
το
σοβιετικό
λαό; Μα, λέει
ο
Σολζενίτσι_
7;,
είναι το
εγκληματικa
2;
καθεστώς
του Στάλιν
που τους
ώθησε!
«Μόνο το
έσχατο όριο,
το
αποκορύφωμ^
5;
της
απελπισίας,
το ακόρεστο
μίσος προς
το
σοβιετικό
καθεστώς
τους είχαν
οδηγήσει
στις
“μονάδες
Βλάσοφ” της
Βέρμαχτ».
Εξάλλου,
λέει ο
Σολζενίτσι_
7;,
οι
βλασοφικοί
συνεργάτες
ήταν μάλλον
αντικομμου_
7;ιστές
παρά
φιλοναζί.
«Μόλις το
φθινόπωρο
του 1944
άρχισαν να
συγκροτούν`
4;αι
καθαρά
βλασοφικές
και αμιγώς
ρωσικές
μεραρχίες. Η
πρώτη και
τελευταία
πράξη
ανεξαρτησί^
5;ς
των
βλασοφικών
αυτών
μεραρχιών
ήταν να
καταφέρουν
ένα πλήγμα...
στους
Γερμανούς! Ο
Βλάσοφ
διέταξε τις
μεραρχίες
του να
περάσουν απ’
την πλευρά
των
εξεγερμένω_
7;
Τσέχων».
Πρόκειται
για το
παραμύθι
που
πούλησαν
όλοι οι
εγκληματίε`
2;
ναζί των
διαφόρων
εθνικοτήτω_
7;:
παραμονές
της ήττας
των
Γερμανών
φασιστών,
όλοι
ανακάλυψαν
στον εαυτό
τους μια
κλίση προς
«τον
πατριωτισμa
2;
και την
ανεξαρτησί^
5;»
και
θυμήθηκαν
την
«αντίστασή»
τους στους
Γερμανούς,
για να βρουν
προστασία
κάτω από τα
φτερά του
αμερικανικ_
9;ύ
ιμπεριαλισ_
6;ού!
Ο
Σολζενίτσι_
7;
δεν
προσάπτει
στους Γ
ερμανούς
ότι ήταν
φασίστες,
αλλά ότι
ήταν
ανόητοι και
κοντόφθαλμ_
9;ι
φασίστες. Αν
ήταν
έξυπνοι, οι
Γερμανοί
ναζί θα
είχαν
αναγνωρίσε_
3;
την αξία των
Ρώσων
συντρόφων
τους στα
όπλα και θα
τους είχαν
αναγνωρίσε_
3;
μια κάποια
αυτονομία.
«Κοντόφθαλμ	
59;ι
και
αλαζόνες, οι
Γερμανοί
(τους
βλασοφικού`
2;)
τους
επέτρεψαν
μόνο να
πεθάνουν
για το Ράιχ,
χωρίς να
τους
επιτρέψουν
να
αναλογιστοa
3;ν
ένα
ανεξάρτητο
ρωσικό
πεπρωμένο».
Ο πόλεμος
μαινόταν
ακόμα και ο
ναζισμός
απείχε πολύ
απ’ το να
ηττηθεί
οριστικά,
όταν ο
Σολζενίτσι_
7;
άρχισε να
οικτίρει
τους
συλληφθέντ^
9;ς
βλασοφικού`
2;
εγκληματίε`
2;
για την
«απάνθρωπη»
μοίρα τους!
Περιγράφει
μια σκηνή
μετά την
εκκαθάριση
ενός
ναζιστικού
θύλακα στο
σοβιετικό
έδαφος.
«Είδα έναν
άντρα πεζό,
ντυμένο μ’
ένα
γερμανικό
παντελόνι,
γυμνό από τη
μέση και
πάνω, όλο
αίματα στο
πρόσωπο, στο
στήθος,
στους ώμους
και στην
πλάτη.
Μιλώντας με
άψογη
ρωσική
προφορά, μου
φώναξε να
τον βοηθήσω.
Ενας λοχίας
τον
ανάγκαζε να
προχωράει,
μαστιγώνον`
4;άς
τον. Ε,
λοιπόν,
φοβήθηκα να
υπερασπίσω
αυτόν το
βλασοφικό
απέναντι
στο λοχία
των Ειδικών
Δυνάμεων. (...) Η
εικόνα αυτή
έμεινε για
πάντα
χαραγμένη
στο μυαλό
μου. Γιατί
είναι
σχεδόν το
σύμβολο του
Αρχιπελάγο`
5;ς
Γκούλαγκ, θα
μπορούσε να
κοσμήσει το
εξώφυλλο
αυτού του
βιβλίου».
Οφείλουμε
να
ευχαριστήσ_
9;υμε
τον
Σολζενίτσι_
7;
γι’ αυτή τη
συγκλονιστ_
3;κή
ομολογία: ο
άνθρωπος
που θα
ενσάρκωνε
κατά τον
καλύτερο
τρόπο τα
«εκατομμύρι	
45;
θύματα του
σταλινισμοa
3;»
είναι
συνεργάτης
των ναζί!
Μια
παράνομη
αντικομμου_
7;ιστική
οργάνωση
στον
Κόκκινο
Στρατό
Οι
εκκαθαρίσε_
3;ς
στον
Κόκκινο
Στρατό
παρουσιάζο_
7;ται
συχνά ως
πράξεις
τυφλής
καταστολής,
που
σημαδεύτηκ^
5;ν
από την
παραφροσύν_
1;
και την
αυθαιρεσία.
Υποστηρίζε`
4;αι
ότι
επρόκειτο
για εξ
ολοκλήρου
χαλκευμένε`
2;
υποθέσεις
που σκοπό
είχαν να
διασφαλίσο`
5;ν
την
προσωπική
δικτατορία
του Στάλιν.
Ποια όμως
ήταν η
πραγματικό`
4;ητα;
‘Ενα
συγκεκριμέ_
7;ο
και
εξαιρετικά
ενδιαφέρον
παράδειγμα
μας
επιτρέπει
να
αντιληφθού_
6;ε
ορισμένες
ουσιαστικέ`
2;
πλευρές της.
Ένας
συνταγματά`
1;χης
του
σοβιετικού
στρατού, ο Γκ.
Α. Τοκάγεφ,
πέρασε στην
πλευρά των
Άγγλων το 1948.
Έγραψε ένα
βιβλίο με
τίτλο
Σύντροφος X,
πραγματικό
χρυσωρυχεί_
9;
γι’ αυτόν που
επιζητεί να
αντιληφθεί
την
πολυπλοκότ_
1;τα
της πάλης
μέσα στο
Κόμμα των
μπολσεβίκω_
7;.
Μηχανολόγο`
2;
μηχανικός,
ειδικευμέν_
9;ς
στην
αεροναυτικ^
2;,
ο Τοκάγεφ
διετέλεσε,
από το 1937 ως το
1948, πολιτικός
γραμματέας
του
μεγαλύτερο`
5;
κλάδου του
Κόμματος,
της
Αεροπορική`
2;
Ακαδημίας
Ζουκόφσκι.
Συγκαταλεγa
2;ταν,
επομένως,
στα ανώτερα
στελέχη.
Όταν μπήκε
στο Κόμμα το
1931, σε ηλικία 22
χρόνων, ο
Τοκάγεφ
ήταν ήδη
μέλος μιας
παράνομης
αντικομμου_
7;ιστικής
οργάνωσης.
Επικεφαλής
της
οργάνωσής
του
βρισκόταν
ένας
ανώτερος
αξιωματικό`
2;
του
Κόκκινου
Στρατού,
ευυπόληπτο
μέλος της
Κεντρικής
Επιτροπής
του
μπολσεβίκι_
4;ου
Κόμματος,
αυτός που ο
Τοκάγεφ
αποκαλεί
Σύντροφο X. Η
παράνομη
ομάδα
πραγματοπο_
3;ούσε
μυστικές
συσκέψεις,
υιοθετούσε
αποφάσεις
και έστελνε
ειδικούς
απεσταλμέν_
9;υς
σε όλη τη
χώρα.
Στο βιβλίο
του, που
εκδόθηκε το
1956,
αναπτύσσει
τις
πολιτικές
ιδέες της
παράνομης
ομάδας του.
Η ανάγνωση
των
κυριότερων
σημείων του
πολιτικού
προγράμματ_
9;ς
αυτής της
οργάνωσης
είναι άκρως
διαφωτιστι_
4;ή.
Ο Τοκάγεφ
παρουσιάζε`
4;αι
πρώτα απ’ όλα
ως
«φιλελεύθερ	
59;ς
και
επαναστάτη`
2;
δημοκράτης».
Ήμασταν,
βεβαιώνει,
«οι εχθροί
κάθε
ανθρώπου
που
σκεφτόταν
να
διαιρέσει
τον κόσμο σε
“εμείς” και
“αυτοί”, σε
κομμουνιστ^
1;ς
και
αντικομμου_
7;ιστές».
Η ομάδα του
Τοκάγεφ
«διακηρύσσε	
53;
το ιδανικό
της
παγκόσμιας
αδελφοσύνη`
2;»
και «θεωρεί
το
χριστιανισ_
6;ό
ως ένα από τα
μεγάλα
συστήματα
πανανθρώπι_
7;ων
αξιών».
Η ομάδα
Τοκάγεφ
είναι
υπέρμαχη
του αστικού
καθεστώτος
που
εγκαθιδρύθ_
1;κε
από την
επανάσταση
του Φλεβάρη.
«Η
επανάσταση
του Φλεβάρη
αντιπροσώπ^
9;υε
τουλάχιστο_
7;
μια μικρή
σπίθα
δημοκρατία`
2;
που
μαρτυρούσε
μια
υπολανθάνο`
5;σα
πίστη στη
δημοκρατία
για τον απλό
άνθρωπο».
Μέσα στην
ομάδα
Τοκάγεφ
κυκλοφορεί
η εφημερίδα
των
μενσεβίκων
που
εκδίδεται
στο
εξωτερικό, η
Σοτσιαλιστ^
3;τσεσκι
Βέ-στνικ, και
το βιβλίο
του
μενσεβίκου
Γ. Αάρονσον Η
αυγή της
κόκκινης
τρομοκρατί^
5;ς.Ο
Τοκάγεφ
αναγνωρίζε_
3;
τη
συγγένεια
ανάμεσα
στην
αντικομμου_
7;ισπκή
του
οργάνωση
και στη
διεθνή
σοσιαλδημο_
4;ρατία.
«Το
επαναστατι_
4;ό
δημοκρατικa
2;
κίνημα
συγγενεύει
με τους
δημοκρατικ_
9;ύς
σοσιαλιστέ`
2;.
Είχα στενή
συνεργασία
με πολλούς
πεισμένους
σοσιαλιστέ`
2;,
όπως ο Κουρτ
Σούμαχερ.
Ονόματα
όπως Άτλι,
Μπέβιν,
Σπάακ και
Μπλουμ
σημαίνουν
κάτι για την
ανθρωπότητ^
5;».
Ο Τοκάγεφ
αγωνίζεται
επίσης για
τα
«ανθρώπινα
δικαιώματα»
όλων των
αντικομμου_
7;ιστών.
«Για μας, δεν
υπήρχε πιο
σημαντικό
και πιο
επείγον
καθήκον για
την ΕΣΣΔ από
τον αγώνα
για τα
ανθρώπινα
δικαιώματα,
για το άτομο»/
Ο
πολυκομματ_
3;σμός
και η
διάσπαση
της ΕΣΣΔ σε
ανεξάρτητε`
2;
δημοκρατίε`
2;
είναι δύο
ουσιαστικά
σημεία του
προγράμματ_
9;ς
των
συνωμοτών.
Η ομάδα του
Τοκάγεφ, που
η
πλειονότητ^
5;
των μελών
της ήταν
προφανώς
εθνικιστές
από την
περιοχή του
Καυκάσου,
είχε
εκφράσει τη
σύμφωνη
γνώμη της
για ένα
σχέδιο του
Ενουκίτζε
που
«απέβλεπε
στην
εξόντωση
του
σταλινισμοa
3;
ως τις ρίζες
του και που
θα
αντικαταστ_
9;ύσε
την
αντιδραστι_
4;ή
ΕΣΣΔ του
Στάλιν με
μια
“ελεύθερη
ένωση
ελεύθερων
λαών”. Η χώρα
θα
διαιρούντα_
7;
ευθύς
εξαρχής σε
δέκα
φυσικές
περιοχές: τα
Ενωμένα
Κράτη του
Βόρειου
Καύκασου, τη
Λαοκρατική
Δημοκρατία
της
Ουκρανίας,
τη
Λαοκρατική
Δημοκρατία
της Μόσχας,
της
Σιβηρίας
κλπ.».
Καταστρώνο_
7;τας
στη
διάρκεια
του 1939 ένα
σχέδιο για
την
ανατροπή
της
κυβέρνησης
του Στάλιν, η
ομάδα του
Τοκάγεφ
ετοιμάζετα_
3;
να
«αναζητήσει
υποστήριξη
από το
εξωτερικό,
ιδιαίτερα
από τη Β'
Διεθνή, και
να εκλέξει
μια νέα
Συντακτική
Συνέλευση,
το πρώτο
μέτρο της
οποίας θα
ήταν να
θέσει τέλος
στο
μονοκομματ_
3;κό
σύστημα».
Τέλος, ο
Τοκάγεφ
είναι της
γνώμης ότι η
Αγγλία
«είναι η πιο
ελεύθερη
και η πιο
δημοκρατικ^
2;
χώρα στον
κόσμο». Και
μετά το Β'
Παγκόσμιο
Πόλεμο:
«Οι φίλοι μου
κι εγώ
είχαμε
εξελιχθεί
σε μεγάλους
θαυμαστές
των
Ηνωμένων
Πολιτειών».
Με αρκετή
έκπληξη
διαπιστώνο`
5;με
ότι έχουμε
εδώ, σχεδόν
σημείο προς
σημείο, το
πρόγραμμα
του κυρίου
Γκορμπατσό`
6;.
Οι ιδέες που
υπερασπιζό`
4;αν
στα 1931-1948 αυτή η
παράνομη
αντικομμου_
7;ιστική
οργάνωση,
αναβίωσαν
στην κορυφή
του
Κόμματος
από το 1985.0
Γκορμπατσό`
6;
κατήγγειλε
ότι ο κόσμος
έχει
διαιρεθεί
σε
σοσιαλισμό
και
καπιταλισμa
2;
και
ασπάστηκε
τις
«παγκόσμιες
αξίες». Την
προσέγγιση
με τη
σοσιαλδημο_
4;ρατία,
ο
Γκορμπατσό`
6;
την
εγκωμίαζε
φανερά από
το 1986. Ο
πολυκομματ_
3;σμός
έγινε
πραγματικό`
4;ητα
στην ΕΣΣΔ το
1989. Ότι η
επανάσταση
του Φλεβάρη
είχε φέρει
στη Ρωσία «τη
δημοκρατικ^
2;
ελπίδα», ο
Γέλτσιν το
υπενθύμισε
πρόσφατα
στον κύριο
Σιράκ. Η
μετατροπή
της
«αντιδραστι	
54;ής
Σοβιετικής
Ενωσης» σε
Ενωση
Ελεύθερων
Δημοκρατιώ_
7;
υλοποιήθηκ^
9;...
Όταν όμως το
1935 ο Τοκάγεφ
έδινε μάχη
για το
πρόγραμμα
που
εφαρμόστηκ^
9;
πενήντα
χρόνια
αργότερα
από τον Γ
κορμπατσόφ,
είχε
συνείδηση
του ότι
ξεκινούσε
έναν αγώνα
ζωής ή
θανάτου με
την
μπολσεβίκι_
4;η
ηγεσία.
«Το
καλοκαίρι
του 1935, εμείς
οι
αντιπολιτε`
5;όμενοι,
στρατιωτικ_
9;ί
αλλά και
πολίτες,
αντιλαμβανa
2;μασταν
απόλυτα ότι
είχαμε
ξεκινήσει
έναν αγώνα
ζωής ή
θανάτου».
Ποιοι
μετέχουν
στην
παράνομη
ομάδα του
Τοκάγεφ;
Πρόκειται
κατά κύριο
λόγο για
αξιωματικοa
3;ς
του
Κόκκινου
Στρατού,
συνήθως
νεαρούς
αξιωματικοa
3;ς,
απόφοιτους
των
στρατιωτικa
4;ν
ακαδημιών.
Ο αρχηγός
του, του
οποίου δεν
αναφέρει το
όνομα, ο
«σύντροφος X»,
ανώτερος
αξιωματικό`
2;,
είναι μέλος
της
Κεντρικής
Επιτροπής σ’
όλη τη
διάρκεια
των
δεκαετιών
του ’30 και του
’40.
Ο Ριτς,
υποπλοίαρχ_
9;ς
του
Πολεμικού
Ναυτικού,
είναι ο
αρχηγός του
παράνομου
κινήματος
στο στόλο
της Μαύρης
Θάλασσας.
Τέσσερις
φορές
διαγράφηκε
από το Κόμμα,
τέσσερις
φορές
επανεντάχθ_
1;κε.
Οι
στρατηγοί
Οσεπιάν
-υπαρχηγός
της
πολιτικής
διοίκησης
των Ένοπλων
Δυνάμεων!-
και Άλξνις
συγκαταλέγ_
9;νται
στους
κύριους
υπεύθυνους
της
παράνομης
οργάνωσης.
Συνδέονται
στενά με το
στρατηγό
Κασίριν. Και
οι τρεις
συνελήφθησ^
5;ν
και
εκτελέστηκ^
5;ν
ενόσω
εκδικαζότα_
7;
η υπόθεση
Τουχατσέφσ_
4;ι.
Μερικά άλλα
ονόματα: Ο
αντισυνταγ_
6;ατάρχης
Γκάι,
σκοτώθηκε
το 1936 στη
διάρκεια
μιας
ένοπλης
αναμέτρηση`
2;
με την
αστυνομία. Ο
συνταγματά`
1;χης
Κοσμοντεμι^
0;νσκι
που «είχε
επιχειρήσε_
3;
μια ηρωική
αλλά πρώιμη
απόπειρα
ανατροπής
της
ολιγαρχίας
του Στάλιν». Ο
αντιστράτη^
7;ος
Τοντόρσκι,
διοικητής
της
Ακαδημίας
Ζουκόφσκι,
και ο
Σμολένσκι,
επίτροπος
μεραρχίας,
υποδιοικητ^
2;ς
της ίδιας
Ακαδημίας,
υπεύθυνος
πολιτικών
υποθέσεων.
Στην
Ουκρανία, η
ομάδα
στηρίζεται
στον
Νικολάι
Γκενεράλοφ,
που ο
Τοκάγεφ
συνάντησε
το 1931 σε μια
παράνομη
σύσκεψη στη
Μόσχα, και
στον
Λέντζερ. Και
οι δύο
συνελήφθησ^
5;ν
στο
Ντνιπροπετ`
1;όφσκτο
1936.
Η Κάτια
Οκμαν, κόρη
ενός παλιού
μπολσεβίκο`
5;
που ήρθε σε
ρήξη με το
Κόμμα στις
αρχές της
επανάσταση`
2;,
και η Κλάβα
Γεριόμενκ
*****************************************************