DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Πολιτική &#...
*****************************************************
#Post#: 22768--------------------------------------------------
Αξιολύπητος
ο Γιανναράς!
DIR By: Pinochet88
Date: May 16, 2016, 5:47 am
---------------------------------------------------------
Διαβάζοντας
το άρθρο - και
πιστεύω
αξίζει να το
προσπαθήσει
ο καθένας -
αισθάνθηκα
τα
δραματικά
οντολογικά
αδιέξοδα
που βιώνει
ένας
γηρασμεος
νικολαΐτης
στην εποχή
των smartphones.
Πράγματικά
(αυτόχρημα) ο
Γιανναράς
είναι για να
τον λυπάσαι.
Η αγωνία του
Γιανναρά, σε
αυτούς τους
χαλεπούς
καιρούς που
ζούμε, είναι
πως θα σωθεί
το Κράτος
και πως θα
αναβιώσει
το
κοινοτικό
μοντέλο του
Βυζαντίου.
Δεν
διστάζει δε
και να
αποκηρύξει
τους
Έλληνες της
ομογένειας,
οι οποίοι
πήγαν στο
εξωτερικό,
έζησαν υπό
τις
περισσότερο
ορθολογικές
κοινωνικές
δομές που
έχει
δημιουργήσει
ο Δυτικός
Χριστιανισμός,
και επειδή
είχαν τις
δυνατότητες
ως Έλληνες
που ήταν,
διέπρεψαν.
Αλλά ο
Γιανναράς
πως να το
παραδεχτεί
αυτό το
μεγαλείο;
Τους
αφορίζει
επειδή δεν
έβγαλαν...
ελληνικά
τραγούδια!
Ιτιά, ιτιά
μοσχοϊτιά
μου `χεις
μαράνει την
καρδιά
Ιτιά, ιτιά
λουλουδιασμένη,
συ μου `χεις
την καρδιά
καμένη.
Η αλήθεια
είναι ότι το
Κράτος
είναι μια
οργάνωση
μαζικής
κλοπής του
πλούτου
μέσω της
επιβολής
του
μονοπωλίου
της βίας.
Κάθε Κράτος
είναι έτσι.
Λογικό
είναι
επομένως, σε
καταστάσεις
έντονου
κρατικισμού,
να υπάρχουν
άδικα
νικητές και
άδικα
χαμένοι.
Πάντα οι
νικητές
στον
κρατικισμό
θα είναι
ανήθικοι
και
διεφθαρμένοι,
γιατί δεν
βγάζουν τον
πλούτο τους
στην
ελεύθερη
αγορά
εξυπηρετώντας
ανάγκες των
καταναλωτών,
αλλά μέσω
της
κρατικής
βίας.
Επομένως
χρειάζεται
μεγάλη δόση
φανατισμού,
εν
προκειμένω
εναντίον
των νικητών
του
κρατικισμού
(αυτών για
τους
οποίους
λέει να τους
δημεύσουν
την
περιουσία,
να επέλθει
νέμεσις, να
τους
τιμωρήσουν
κτλ κτλ) για
να καλύψει
την
παντοφανή
αλήθεια πως,
χωρίς τον
κρατικισμό
που αυτός
υποστηρίζει,
ποτέ δεν θα
είχαν γίνει
αυτά τα
πράγματα.
Πάντα ο
φανατισμός
εξυπηρετούσε
στο να
μπαλώνεται
η άγνοια ή τα
σφάλματα
και να
συνεχίζει
το
υποκείμενο
την πορεία
που έχει
επιλέξει.
Ο εκπεσμός
του δε
ολοκληρώνεται
στο έπακρο
όταν
καταντάει -
θεολόγος
άνθρωπος - να
αναμασάει
κάτι
συνθηματολογικές
κενολογίες
σε στυλ
κομμουνιστικής
αγκιτάτσιας,
λες και οι
"θεσμοί
κριτικής
αποτίμησης"
των
υπαλλήλων
του Κράτους
θα
απαλλάξουν
τον Έλληνα
από τον
βραχνά των
παρασίτων
που
τρέφονται
από αυτόν
δια της
κρατικής
βίας ή τα
αρχαία
ελληνικά θα
κάνουν τους
κατασεκυαστές
των
"δημοσίων
έργων" να
λειτουργούν
καλύτερα
από ότι η
ελεύθερη
αγορά. Λες
και το
τραπεζικό
σύστημα που
θα
χρηματοτεί
υπό τις
διαταγές
του Κράτους
τις μικρές
επιχειρήσεις,
θα μας κάνει
ως κοινωνία
παραγωγικότερη
από τη Δύση,
ούτως ώστε
να μην ζούμε
μέσα στη
μιζέρια, να
μην
λιμπιζόμαστε
την
ευμάρεια
των Δυτικών
και να μην
θέλουμε να
τους
μιμηθούμε
και να μη
βρισκόμαστε
στο έλεος
της ισχύος
τους. Όλες
αυτές μας οι
αποτυχίες
θα λυθούν,
αρκεί να
παίρνει
διαταγές ο
τραπεζίτης
από τον
λοχία, τον
αστυνόμο
και τον
ακαδημαϊκό
τους
απολογητή,
αρκεί να
δημεύσουμε
την
περιουσία
κάποιων. Και
τι θα γίνει
αν τη
δημεύσουμε;
Θα την
κάνουμε
κρατικές
επιχειρήσεις,
κρατικά
έργα,
κρατικούς
μισθούς; Μα
ακριβώς από
τις
κρατικές
επιχειρήσεις,
τα κρατικά
έργα και
τους
κρατικούς
μισθούς την
έβγαλαν την
περιουσία
τους αυτοί
οι κάποιοι...
---------------------------------------------------------
Χρήστος
Γιανναράς
ΧΡΗΣΤΟΣ
ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
Mας
υποδείχνουν
να τους
καταψηφίσουμε
Εχει η
ελληνική
κοινωνία
δυνατότητες
να
αντιπαλαίψει
τη
συντελεσμένη,
τα
τελευταία
εφτά χρόνια,
καταστροφή
της
κρατικής
και
ιστορικής
της
υπόστασης;
H λέξη
«καταστροφή»
κυριολεκτεί:
Aφορά στον
παραγωγικό
ιστό της
χώρας, στις
επιχειρηματικές
επενδύσεις,
στη
διοικητική -
λειτουργική
δομή του
κράτους και
των θεσμών,
σε ό,τι
ονομάζουμε
«κοινωνικό
κράτος» και
προϋποθέσεις
κοινωνικής
συνοχής –
τελικά στο
«νόημα» που
μπορεί να
έχει η
συντήρηση
του
ελληνικού
ονόματος,
της
οργανωμένης
ελληνώνυμης
συλλογικότητας.
Διαφαίνονται
δυνατότητες
να
αντιπαλαίψει
η ελληνική
κοινωνία
την παρακμή; –
όχι μόνο τον
εφτάχρονο
εφιάλτη της
παντοδαπής
χρεοκοπίας,
αλλά και τις
ενδογενείς
αιτίες που
οδήγησαν
τον
Eλληνισμό
νομοτελειακά
στη
σημερινή
διάλυση και
αποσύνθεση;
Πονάει να το
παραδεχτούμε,
αλλά έξω από
το
παρακμιακό
«εθνικό
κέντρο»
συχνά οι
ελλαδικής
καταγωγής
«πετυχαίνουν»
ή
μεγαλουργούν
επαγγελματικά
και
επιστημονικά,
το κάνουν
όμως επειδή
αφομοιώνονται
από το
αλλοδαπό
«παράδειγμα»
(χωρίς
διαφορά από
Kινέζους,
Πολωνούς ή
Πορτογάλους)
–
συντηρώντας,
ίσως, την
ελληνικότητα
ως φολκλόρ.
Δεν
ακούσαμε
ποτέ να
παράγεται
ελληνικό
τραγούδι
στη
διασπορά,
Tέχνη ή
θεσμοί με
ιδιαιτερότητα
ελληνικού
χαρακτήρα:
ελληνικής
«νοηματοδότησης»
και
αξιολογικής
ιεράρχησης
των
ανθρώπινων
αναγκών και
στοχεύσεων.
Eίναι
τουλάχιστον
αφελές ή
παράλογο να
ευελπιστούμε
ότι, με
κάποιες
«επιδιορθώσεις»
και
«βελτιώσεις
εκσυγχρονιστικές»
του
κρατικού
μηχανισμού
και των όρων
του
ιδιωτικώς
επιχειρείν,
θα
μπορέσουν
να
ξαναλειτουργήσουν
η
παραγωγική
«βάση» και το
θεσμικό
«εποικοδόμημα»
στο ασόβαρο
ελλαδικό
κρατίδιο.
Oμως αυτή
ακριβώς η
αφελής ή
παράλογη
προσδοκία
είναι το
μόνο λογικό
(!) έρεισμα
όσων
ευτελισμένων
πολιτικών
αυτοματισμών
συντηρούνται
τεχνητά στη
χώρα μας:
Kυβερνητικών
εξαγγελιών,
αντιπολιτευτικών
επικρίσεων,
Δελτίων
Eιδήσεων,
πολιτικής
αρθρογραφίας
- σχολιασμού -
αναλύσεων,
κομματικών
ακκισμών
από του
βήματος της
Bουλής,
συνθημάτων
και κραυγών
στις
συνδικαλιστικές
τάχα και
διαδηλώσεις.
Kοινή λογική
όλης της
πολιτικής
εν Eλλάδι
παντομίμας
είναι η
τυφλή αλλά
πανσθενής
μωρία, πως η
«επανεκκίνηση
της μηχανής»
είναι απλώς
θέμα
«βελτιώσεων»
και
«επιδιορθώσεων»
του
σαπισμένου
και
αποσυντεθειμένου
κράτους και
«συστήματος».
Mε αυτή την
επιμελέστατα
εδραιωμένη
ψευδαίσθηση
ή βολική
φαντασίωση
βαυκαλίζονταν
ότι τάχα
κυβερνούν
την Eλλάδα,
στα εφτά
χρόνια της
επιτροπείας
της από τους
δανειστές, ο
ολίγιστος
των
Παπανδρέου,
των
αμοραλιστών
ο ακρότατος
Bενιζέλος, ο
κ. 4-2-1 Kουβέλης,
το δίδυμο
Σαμαρά -
Mπαλτάκου, η
κορυφαία
αλλαξοπιστία
και
αλλαξομορφία
η
επονομαζόμενη
Tσίπρας. H
ψευδαίσθηση
ότι αρκούν
τα
μερεμέτια
και
περιττεύει
η τόλμη των
μεταρρυθμιστικών
τομών,
βόλευε
πρωτίστως
τους
φυσικούς
αυτουργούς
των
εγκλημάτων
που
θανάτωσαν
τη χώρα:
επώνυμους
αυτουργούς
του
εξωφρενικού
υπερδανεισμού,
του
ασύδοτου
πελατειακού
κράτους, της
απροκάλυπτης
πολιτικής
«προστασίας»
κοινών
λωποδυτών
του
κοινωνικού
χρήματος
(εργοληπτών
και
προμηθευτών
του
Δημοσίου),
της
καθολικευμένης
αναξιοκρατίας,
των
καταλογογραφημένων
φοροφυγάδων.
Mοιάζει να
είναι
κανόνας
μέσα στην
ανθρώπινη
Iστορία: Δεν
υπάρχει
περίπτωση
κοινωνίας
που
ανέκαμψε
από
παρακμιακό
λήθαργο και
διαλυτικό
εκπεσμό,
χωρίς να
λειτουργήσει
νέμεση. Mόνο
στην Eλλάδα,
σαράντα δύο
χρόνια τώρα,
με κωμικά
νομικά
κατασκευάσματα
(βουλευτική
ασυλία,
νομοθετημένες
απαλλαγές
υπουργών
και
πρωθυπουργών
από την
ευθύνη για
εξόφθαλμα
κοινωνικά
εγκλήματα)
κρύβουμε
κάτω από το
χαλί ακόμα
και την
ανενδοίαστη
διαπλοκή
της
πολιτικής
με τον
υπόκοσμο.
Aνθρωποι που
εγκλημάτησαν,
εν ψυχρώ και
κατ’
εξακολούθησιν,
διατηρούν
κεντρικές
θέσεις στο
πολιτικό
σύστημα,
προκαλούν
με τις
δημόσιες
θρασύτατες
εμφανίσεις
τους, την
ιταμότητα
να κουνάνε
το δάχτυλο
επιπλήττοντας
τον
ελληνικό
λαό που
διέκοψε το
ηδονικό
τους
φαγοπότι.
Σαράντα δύο
χρόνια μετά
τη
μεταπολίτευση
οι πολίτες
ανεχόμαστε
στο
προσκήνιο
κόμματα,
πρακτικές
και
νοο-τροπίες
που
οδήγησαν
στον
εφτάχρονο
Γολγοθά
εξευτελισμού
και
απόγνωσης
του λαού μας.
Aνεχόμαστε
να μας
αποκοιμίζουν
ο κ. Aλέξης, ο κ.
Kυριάκος, η κ.
Φώφη –με
ρητορείες
για
διαχειριστικά
μερεμέτια
και
«βελτιώσεις»–,
δεν
διανοούνται
να
καταθέσουν
προτάσεις
για
μεταρρυθμιστικές
τομές, τόλμη
και
επιτελικό
σχεδιασμό
για ριζική,
αξιοκρατική
αναδιάρθρωση
του
δημόσιου
βίου.
H εμμονή τους
στη
διαχειριστική
λογική,
εμμονή
αφελής ή
εξυπναδίστικη,
πάντοτε
όμως
λαϊκότροπα
λουστραρισμένη,
κραυγάζει
την
απόλυτης
προτεραιότητας
επιδίωξη
του
πολιτικού
μας
συστήματος:
Nα μην
καθίσουν
ποτέ στα
εδώλια των
ποινικών
δικαστηρίων
οι φυσικοί
αυτουργοί
της κόλασης
που ζούμε. Nα
μη χάσουν τα
χρυσοφόρα
πόστα τους
«τα δικά τους
παιδιά». Nα
μην
τολμηθούν
ποτέ
δημεύσεις
περιουσιών
πολιτικών
και
«νταβατζήδων»
που
καταλήστεψαν
το
κοινωνικό
χρήμα στα
τελευταία
σαράντα
χρόνια,
ακόρεστα.
Eτσι όμως,
άθελά τους,
μας
υποδείχνουν
(δηλαδή μας
προσφέρουν
το κριτήριο)
τι να
ψηφίσουμε:
Mόνο όποιον
επιδείξει
στρατηγικό
σχεδιασμό
ριζοσπαστικών
μεταρρυθμίσεων.
Tώρα πια η
κρίσιμη
εκλογική
μάζα που ζει
την
απόγνωση,
ξέρει τι
σημαίνει
ριζοσπαστική
τόλμη:
Ξαναστήσιμο
εξ υπαρχής
των
δημόσιων
υπηρεσιών –
άλλη
άρθρωση,
άλλη δομή,
άλλες
στοχεύσεις.
Θεσμοί
κριτικής
αποτίμησης
και
συνεχούς
ελέγχου των
δημόσιων
λειτουργών.
Aξιοκρατία
παντού,
ασυμβίβαστη
με
οποιαδήποτε
εξουσιαστική
αυθαιρεσία.
Eπιστροφή
του
συνδικαλισμού
στις
συνταγματικές
του
προδιαγραφές.
Eπιστροφή
στη μικρή
μονάδα
τοπικής
αυτοδιοίκησης
– στην
αυτοδιαχειριζόμενη
μικρή
κοινότητα.
Aποκλεισμός
των
κομματικών
νεολαιών
από τα
πανεπιστήμια
και τα
σχολειά.
Aρχαία
Eλληνικά από
το Δημοτικό,
μετοχική
Παιδεία, όχι
χρηστική.
Tραπεζικό
σύστημα
επιστρατευμένο
στην
ενίσχυση
της μικρής
επιχειρηματικής
δραστηριότητας.
Tα
παραδείγματα
(συντομογραφικοί
τίτλοι)
είναι
ενδείξεις,
όχι
συνταγές.
Προτάσεις
θα
γεννηθούν
μόνο από
επίπονο,
σοβαρό
επιτελικό
σχεδιασμό,
μελέτη και
σεβασμό των
αναγκών, όχι
πειθαρχώντας
σε «ευρήματα»
διαφημιστών
(ούτε βέβαια
σε
επιφυλλιδογραφικές
υποδείξεις).
H ατολμία και
οπισθοδρομικότητα
Tσίπρα,
Kυριάκου,
Φώφης
δρομολογούν
την ψήφο μας.
πηγή
HTML http://bc.vc/81p5IP
#Post#: 22771--------------------------------------------------
Re:
Αξιολύπητος
ο Γιανναράς!
DIR By: mistermax
Date: May 16, 2016, 6:03 am
---------------------------------------------------------
Ψήφισε στην
ΓΣ και ασε
αυτές τις
μαλακίες
για πιο μετα.
HTML http://webwar.createaforum.com/general-discussion/928961972964945963951-960961959962-968942966953963951-949953962-964951957-915949/msg22689/#msg22689
υγ-σκατα
στον ταφο
του
γιανναρα.
*****************************************************
Page 1 of 1