URI:
   DIR Return Create A Forum - Home
       ---------------------------------------------------------
       WebWar
  HTML https://webwar.createaforum.com
       ---------------------------------------------------------
       *****************************************************
   DIR Return to: Πολιτική &#...
       *****************************************************
       #Post#: 22768--------------------------------------------------
       Αξιολύπητο&#96
       2; ο Γιανναράς
       ! 
       By: Pinochet88 Date: May 16, 2016, 5:47 am
       ---------------------------------------------------------
       Διαβάζοντα&#96
       2;
       το άρθρο - και
       πιστεύω
       αξίζει να το
       προσπαθήσε&#95
       3;
       ο καθένας -
       αισθάνθηκα
       τα
       δραματικά
       οντολογικά
       αδιέξοδα
       που βιώνει
       ένας
       γηρασμεος
       νικολαΐτης
       στην εποχή
       των smartphones.
       Πράγματικά
       (αυτόχρημα) ο
       Γιανναράς
       είναι για να
       τον λυπάσαι.
       Η αγωνία του
       Γιανναρά, σε
       αυτούς τους
       χαλεπούς
       καιρούς που
       ζούμε, είναι
       πως θα σωθεί
       το Κράτος
       και πως θα
       αναβιώσει
       το
       κοινοτικό
       μοντέλο του
       Βυζαντίου.
       Δεν
       διστάζει δε
       και να
       αποκηρύξει
       τους
       Έλληνες της
       ομογένειας,
       οι οποίοι
       πήγαν στο
       εξωτερικό,
       έζησαν υπό
       τις
       περισσότερ&#95
       9;
       ορθολογικέ&#96
       2;
       κοινωνικές
       δομές που
       έχει
       δημιουργήσ&#94
       9;ι
       ο Δυτικός
       Χριστιανισ&#95
       6;ός,
       και επειδή
       είχαν τις
       δυνατότητε&#96
       2;
       ως Έλληνες
       που ήταν,
       διέπρεψαν.
       Αλλά ο
       Γιανναράς
       πως να το
       παραδεχτεί
       αυτό το
       μεγαλείο;
       Τους
       αφορίζει
       επειδή δεν
       έβγαλαν...
       ελληνικά
       τραγούδια!
       Ιτιά, ιτιά
       μοσχοϊτιά
       μου `χεις
       μαράνει την
       καρδιά
       Ιτιά, ιτιά
       λουλουδιασ&#95
       6;ένη,
       συ μου `χεις
       την καρδιά
       καμένη.
       Η αλήθεια
       είναι ότι το
       Κράτος
       είναι μια
       οργάνωση
       μαζικής
       κλοπής του
       πλούτου
       μέσω της
       επιβολής
       του
       μονοπωλίου
       της βίας.
       Κάθε Κράτος
       είναι έτσι.
       Λογικό
       είναι
       επομένως, σε
       καταστάσει&#96
       2;
       έντονου
       κρατικισμο&#97
       3;,
       να υπάρχουν
       άδικα
       νικητές και
       άδικα
       χαμένοι.
       Πάντα οι
       νικητές
       στον
       κρατικισμό
       θα είναι
       ανήθικοι
       και
       διεφθαρμέν&#95
       9;ι,
       γιατί δεν
       βγάζουν τον
       πλούτο τους
       στην
       ελεύθερη
       αγορά
       εξυπηρετών&#96
       4;ας
       ανάγκες των
       καταναλωτώ&#95
       7;,
       αλλά μέσω
       της
       κρατικής
       βίας.
       Επομένως
       χρειάζεται
       μεγάλη δόση
       φανατισμού,
       εν
       προκειμένω
       εναντίον
       των νικητών
       του
       κρατικισμο&#97
       3;
       (αυτών για
       τους
       οποίους
       λέει να τους
       δημεύσουν
       την
       περιουσία,
       να επέλθει
       νέμεσις, να
       τους
       τιμωρήσουν
       κτλ κτλ) για
       να καλύψει
       την
       παντοφανή
       αλήθεια πως,
       χωρίς τον
       κρατικισμό
       που αυτός
       υποστηρίζε&#95
       3;,
       ποτέ δεν θα
       είχαν γίνει
       αυτά τα
       πράγματα.
       Πάντα ο
       φανατισμός
       εξυπηρετού&#96
       3;ε
       στο να
       μπαλώνεται
       η άγνοια ή τα
       σφάλματα
       και να
       συνεχίζει
       το
       υποκείμενο
       την πορεία
       που έχει
       επιλέξει.
       Ο εκπεσμός
       του δε
       ολοκληρώνε&#96
       4;αι
       στο έπακρο
       όταν
       καταντάει -
       θεολόγος
       άνθρωπος - να
       αναμασάει
       κάτι
       συνθηματολ&#95
       9;γικές
       κενολογίες
       σε στυλ
       κομμουνιστ&#95
       3;κής
       αγκιτάτσια&#96
       2;,
       λες και οι
       "θεσμοί
       κριτικής
       αποτίμησης"
       των
       υπαλλήλων
       του Κράτους
       θα
       απαλλάξουν
       τον Έλληνα
       από τον
       βραχνά των
       παρασίτων
       που
       τρέφονται
       από αυτόν
       δια της
       κρατικής
       βίας ή τα
       αρχαία
       ελληνικά θα
       κάνουν τους
       κατασεκυασ&#96
       4;ές
       των
       "δημοσίων
       έργων" να
       λειτουργού&#95
       7;
       καλύτερα
       από ότι η
       ελεύθερη
       αγορά. Λες
       και το
       τραπεζικό
       σύστημα που
       θα
       χρηματοτεί
       υπό τις
       διαταγές
       του Κράτους
       τις μικρές
       επιχειρήσε&#95
       3;ς,
       θα μας κάνει
       ως κοινωνία
       παραγωγικό&#96
       4;ερη
       από τη Δύση,
       ούτως ώστε
       να μην ζούμε
       μέσα στη
       μιζέρια, να
       μην
       λιμπιζόμασ&#96
       4;ε
       την
       ευμάρεια
       των Δυτικών
       και να μην
       θέλουμε να
       τους
       μιμηθούμε
       και να μη
       βρισκόμαστ&#94
       9;
       στο έλεος
       της ισχύος
       τους. Όλες
       αυτές μας οι
       αποτυχίες
       θα λυθούν,
       αρκεί να
       παίρνει
       διαταγές ο
       τραπεζίτης
       από τον
       λοχία, τον
       αστυνόμο
       και τον
       ακαδημαϊκό
       τους
       απολογητή,
       αρκεί να
       δημεύσουμε
       την
       περιουσία
       κάποιων. Και
       τι θα γίνει
       αν τη
       δημεύσουμε;
       Θα την
       κάνουμε
       κρατικές
       επιχειρήσε&#95
       3;ς,
       κρατικά
       έργα,
       κρατικούς
       μισθούς; Μα
       ακριβώς από
       τις
       κρατικές
       επιχειρήσε&#95
       3;ς,
       τα κρατικά
       έργα και
       τους
       κρατικούς
       μισθούς την
       έβγαλαν την
       περιουσία
       τους αυτοί
       οι κάποιοι...
       [hr]
       Χρήστος
       Γιανναράς
       ΧΡΗΣΤΟΣ
       ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
       Mας
       υποδείχνου&#95
       7;
       να τους
       καταψηφίσο&#96
       5;με
       Εχει η
       ελληνική
       κοινωνία
       δυνατότητε&#96
       2;
       να
       αντιπαλαίψ&#94
       9;ι
       τη
       συντελεσμέ&#95
       7;η,
       τα
       τελευταία
       εφτά χρόνια,
       καταστροφή
       της
       κρατικής
       και
       ιστορικής
       της
       υπόστασης;
       H λέξη
       «καταστροφή»
       κυριολεκτε&#94
       3;:
       Aφορά στον
       παραγωγικό
       ιστό της
       χώρας, στις
       επιχειρημα&#96
       4;ικές
       επενδύσεις,
       στη
       διοικητική -
       λειτουργικ&#94
       2;
       δομή του
       κράτους και
       των θεσμών,
       σε ό,τι
       ονομάζουμε
       «κοινωνικό
       κράτος» και
       προϋποθέσε&#95
       3;ς
       κοινωνικής
       συνοχής –
       τελικά στο
       «νόημα» που
       μπορεί να
       έχει η
       συντήρηση
       του
       ελληνικού
       ονόματος,
       της
       οργανωμένη&#96
       2;
       ελληνώνυμη&#96
       2;
       συλλογικότ&#95
       1;τας.
       Διαφαίνοντ&#94
       5;ι
       δυνατότητε&#96
       2;
       να
       αντιπαλαίψ&#94
       9;ι
       η ελληνική
       κοινωνία
       την παρακμή; –
       όχι μόνο τον
       εφτάχρονο
       εφιάλτη της
       παντοδαπής
       χρεοκοπίας,
       αλλά και τις
       ενδογενείς
       αιτίες που
       οδήγησαν
       τον
       Eλληνισμό
       νομοτελεια&#95
       4;ά
       στη
       σημερινή
       διάλυση και
       αποσύνθεση;
       Πονάει να το
       παραδεχτού&#95
       6;ε,
       αλλά έξω από
       το
       παρακμιακό
       «εθνικό
       κέντρο»
       συχνά οι
       ελλαδικής
       καταγωγής
       «πετυχαίνου&#9
       57;»
       ή
       μεγαλουργο&#97
       3;ν
       επαγγελματ&#95
       3;κά
       και
       επιστημονι&#95
       4;ά,
       το κάνουν
       όμως επειδή
       αφομοιώνον&#96
       4;αι
       από το
       αλλοδαπό
       «παράδειγμα»
       (χωρίς
       διαφορά από
       Kινέζους,
       Πολωνούς ή
       Πορτογάλου&#96
       2;)
       –
       συντηρώντα&#96
       2;,
       ίσως, την
       ελληνικότη&#96
       4;α
       ως φολκλόρ.
       Δεν
       ακούσαμε
       ποτέ να
       παράγεται
       ελληνικό
       τραγούδι
       στη
       διασπορά,
       Tέχνη ή
       θεσμοί με
       ιδιαιτερότ&#95
       1;τα
       ελληνικού
       χαρακτήρα:
       ελληνικής
       «νοηματοδότ&#9
       51;σης»
       και
       αξιολογική&#96
       2;
       ιεράρχησης
       των
       ανθρώπινων
       αναγκών και
       στοχεύσεων.
       Eίναι
       τουλάχιστο&#95
       7;
       αφελές ή
       παράλογο να
       ευελπιστού&#95
       6;ε
       ότι, με
       κάποιες
       «επιδιορθώσ&#9
       49;ις»
       και
       «βελτιώσεις
       εκσυγχρονι&#96
       3;τικές»
       του
       κρατικού
       μηχανισμού
       και των όρων
       του
       ιδιωτικώς
       επιχειρείν,
       θα
       μπορέσουν
       να
       ξαναλειτου&#96
       1;γήσουν
       η
       παραγωγική
       «βάση» και το
       θεσμικό
       «εποικοδόμη&#9
       56;α»
       στο ασόβαρο
       ελλαδικό
       κρατίδιο.
       Oμως αυτή
       ακριβώς η
       αφελής ή
       παράλογη
       προσδοκία
       είναι το
       μόνο λογικό
       (!) έρεισμα
       όσων
       ευτελισμέν&#96
       9;ν
       πολιτικών
       αυτοματισμ&#97
       4;ν
       συντηρούντ&#94
       5;ι
       τεχνητά στη
       χώρα μας:
       Kυβερνητικώ&#9
       57;
       εξαγγελιών,
       αντιπολιτε&#96
       5;τικών
       επικρίσεων,
       Δελτίων
       Eιδήσεων,
       πολιτικής
       αρθρογραφί&#94
       5;ς
       - σχολιασμού -
       αναλύσεων,
       κομματικών
       ακκισμών
       από του
       βήματος της
       Bουλής,
       συνθημάτων
       και κραυγών
       στις
       συνδικαλισ&#96
       4;ικές
       τάχα και
       διαδηλώσει&#96
       2;.
       Kοινή λογική
       όλης της
       πολιτικής
       εν Eλλάδι
       παντομίμας
       είναι η
       τυφλή αλλά
       πανσθενής
       μωρία, πως η
       «επανεκκίνη&#9
       63;η
       της μηχανής»
       είναι απλώς
       θέμα
       «βελτιώσεων»
       και
       «επιδιορθώσ&#9
       49;ων»
       του
       σαπισμένου
       και
       αποσυντεθε&#95
       3;μένου
       κράτους και
       «συστήματος».
       Mε αυτή την
       επιμελέστα&#96
       4;α
       εδραιωμένη
       ψευδαίσθησ&#95
       1;
       ή βολική
       φαντασίωση
       βαυκαλίζον&#96
       4;αν
       ότι τάχα
       κυβερνούν
       την Eλλάδα,
       στα εφτά
       χρόνια της
       επιτροπεία&#96
       2;
       της από τους
       δανειστές, ο
       ολίγιστος
       των
       Παπανδρέου,
       των
       αμοραλιστώ&#95
       7;
       ο ακρότατος
       Bενιζέλος, ο
       κ. 4-2-1 Kουβέλης,
       το δίδυμο
       Σαμαρά -
       Mπαλτάκου, η
       κορυφαία
       αλλαξοπιστ&#94
       3;α
       και
       αλλαξομορφ&#94
       3;α
       η
       επονομαζόμ&#94
       9;νη
       Tσίπρας. H
       ψευδαίσθησ&#95
       1;
       ότι αρκούν
       τα
       μερεμέτια
       και
       περιττεύει
       η τόλμη των
       μεταρρυθμι&#96
       3;τικών
       τομών,
       βόλευε
       πρωτίστως
       τους
       φυσικούς
       αυτουργούς
       των
       εγκλημάτων
       που
       θανάτωσαν
       τη χώρα:
       επώνυμους
       αυτουργούς
       του
       εξωφρενικο&#97
       3;
       υπερδανεισ&#95
       6;ού,
       του
       ασύδοτου
       πελατειακο&#97
       3;
       κράτους, της
       απροκάλυπτ&#95
       1;ς
       πολιτικής
       «προστασίας»
       κοινών
       λωποδυτών
       του
       κοινωνικού
       χρήματος
       (εργοληπτών
       και
       προμηθευτώ&#95
       7;
       του
       Δημοσίου),
       της
       καθολικευμ&#94
       1;νης
       αναξιοκρατ&#94
       3;ας,
       των
       καταλογογρ&#94
       5;φημένων
       φοροφυγάδω&#95
       7;.
       Mοιάζει να
       είναι
       κανόνας
       μέσα στην
       ανθρώπινη
       Iστορία: Δεν
       υπάρχει
       περίπτωση
       κοινωνίας
       που
       ανέκαμψε
       από
       παρακμιακό
       λήθαργο και
       διαλυτικό
       εκπεσμό,
       χωρίς να
       λειτουργήσ&#94
       9;ι
       νέμεση. Mόνο
       στην Eλλάδα,
       σαράντα δύο
       χρόνια τώρα,
       με κωμικά
       νομικά
       κατασκευάσ&#95
       6;ατα
       (βουλευτική
       ασυλία,
       νομοθετημέ&#95
       7;ες
       απαλλαγές
       υπουργών
       και
       πρωθυπουργ&#97
       4;ν
       από την
       ευθύνη για
       εξόφθαλμα
       κοινωνικά
       εγκλήματα)
       κρύβουμε
       κάτω από το
       χαλί ακόμα
       και την
       ανενδοίαστ&#95
       1;
       διαπλοκή
       της
       πολιτικής
       με τον
       υπόκοσμο.
       Aνθρωποι που
       εγκλημάτησ&#94
       5;ν,
       εν ψυχρώ και
       κατ’
       εξακολούθη&#96
       3;ιν,
       διατηρούν
       κεντρικές
       θέσεις στο
       πολιτικό
       σύστημα,
       προκαλούν
       με τις
       δημόσιες
       θρασύτατες
       εμφανίσεις
       τους, την
       ιταμότητα
       να κουνάνε
       το δάχτυλο
       επιπλήττον&#96
       4;ας
       τον
       ελληνικό
       λαό που
       διέκοψε το
       ηδονικό
       τους
       φαγοπότι.
       Σαράντα δύο
       χρόνια μετά
       τη
       μεταπολίτε&#96
       5;ση
       οι πολίτες
       ανεχόμαστε
       στο
       προσκήνιο
       κόμματα,
       πρακτικές
       και
       νοο-τροπίες
       που
       οδήγησαν
       στον
       εφτάχρονο
       Γολγοθά
       εξευτελισμ&#95
       9;ύ
       και
       απόγνωσης
       του λαού μας.
       Aνεχόμαστε
       να μας
       αποκοιμίζο&#96
       5;ν
       ο κ. Aλέξης, ο κ.
       Kυριάκος, η κ.
       Φώφη –με
       ρητορείες
       για
       διαχειριστ&#95
       3;κά
       μερεμέτια
       και
       «βελτιώσεις»–,
       δεν
       διανοούντα&#95
       3;
       να
       καταθέσουν
       προτάσεις
       για
       μεταρρυθμι&#96
       3;τικές
       τομές, τόλμη
       και
       επιτελικό
       σχεδιασμό
       για ριζική,
       αξιοκρατικ&#94
       2;
       αναδιάρθρω&#96
       3;η
       του
       δημόσιου
       βίου.
       H εμμονή τους
       στη
       διαχειριστ&#95
       3;κή
       λογική,
       εμμονή
       αφελής ή
       εξυπναδίστ&#95
       3;κη,
       πάντοτε
       όμως
       λαϊκότροπα
       λουστραρισ&#95
       6;ένη,
       κραυγάζει
       την
       απόλυτης
       προτεραιότ&#95
       1;τας
       επιδίωξη
       του
       πολιτικού
       μας
       συστήματος:
       Nα μην
       καθίσουν
       ποτέ στα
       εδώλια των
       ποινικών
       δικαστηρίω&#95
       7;
       οι φυσικοί
       αυτουργοί
       της κόλασης
       που ζούμε. Nα
       μη χάσουν τα
       χρυσοφόρα
       πόστα τους
       «τα δικά τους
       παιδιά». Nα
       μην
       τολμηθούν
       ποτέ
       δημεύσεις
       περιουσιών
       πολιτικών
       και
       «νταβατζήδω&#9
       57;»
       που
       καταλήστεψ&#94
       5;ν
       το
       κοινωνικό
       χρήμα στα
       τελευταία
       σαράντα
       χρόνια,
       ακόρεστα.
       Eτσι όμως,
       άθελά τους,
       μας
       υποδείχνου&#95
       7;
       (δηλαδή μας
       προσφέρουν
       το κριτήριο)
       τι να
       ψηφίσουμε:
       Mόνο όποιον
       επιδείξει
       στρατηγικό
       σχεδιασμό
       ριζοσπαστι&#95
       4;ών
       μεταρρυθμί&#96
       3;εων.
       Tώρα πια η
       κρίσιμη
       εκλογική
       μάζα που ζει
       την
       απόγνωση,
       ξέρει τι
       σημαίνει
       ριζοσπαστι&#95
       4;ή
       τόλμη:
       Ξαναστήσιμ&#95
       9;
       εξ υπαρχής
       των
       δημόσιων
       υπηρεσιών –
       άλλη
       άρθρωση,
       άλλη δομή,
       άλλες
       στοχεύσεις.
       Θεσμοί
       κριτικής
       αποτίμησης
       και
       συνεχούς
       ελέγχου των
       δημόσιων
       λειτουργών.
       Aξιοκρατία
       παντού,
       ασυμβίβαστ&#95
       1;
       με
       οποιαδήποτ&#94
       9;
       εξουσιαστι&#95
       4;ή
       αυθαιρεσία.
       Eπιστροφή
       του
       συνδικαλισ&#95
       6;ού
       στις
       συνταγματι&#95
       4;ές
       του
       προδιαγραφ&#94
       1;ς.
       Eπιστροφή
       στη μικρή
       μονάδα
       τοπικής
       αυτοδιοίκη&#96
       3;ης
       – στην
       αυτοδιαχει&#96
       1;ιζόμενη
       μικρή
       κοινότητα.
       Aποκλεισμός
       των
       κομματικών
       νεολαιών
       από τα
       πανεπιστήμ&#95
       3;α
       και τα
       σχολειά.
       Aρχαία
       Eλληνικά από
       το Δημοτικό,
       μετοχική
       Παιδεία, όχι
       χρηστική.
       Tραπεζικό
       σύστημα
       επιστρατευ&#95
       6;ένο
       στην
       ενίσχυση
       της μικρής
       επιχειρημα&#96
       4;ικής
       δραστηριότ&#95
       1;τας.
       Tα
       παραδείγμα&#96
       4;α
       (συντομογρα&#9
       66;ικοί
       τίτλοι)
       είναι
       ενδείξεις,
       όχι
       συνταγές.
       Προτάσεις
       θα
       γεννηθούν
       μόνο από
       επίπονο,
       σοβαρό
       επιτελικό
       σχεδιασμό,
       μελέτη και
       σεβασμό των
       αναγκών, όχι
       πειθαρχώντ&#94
       5;ς
       σε «ευρήματα»
       διαφημιστώ&#95
       7;
       (ούτε βέβαια
       σε
       επιφυλλιδο&#94
       7;ραφικές
       υποδείξεις).
       H ατολμία και
       οπισθοδρομ&#95
       3;κότητα
       Tσίπρα,
       Kυριάκου,
       Φώφης
       δρομολογού&#95
       7;
       την ψήφο μας.
       πηγή
  HTML http://bc.vc/81p5IP
       #Post#: 22771--------------------------------------------------
       Re: Αξιολύπητο
       ς ο Γιανναρά&#
       962;! 
       By: mistermax Date: May 16, 2016, 6:03 am
       ---------------------------------------------------------
       Ψήφισε στην
       ΓΣ και ασε
       αυτές τις
       μαλακίες
       για πιο μετα.
  HTML http://webwar.createaforum.com/general-discussion/928961972964945963951-960961959962-968942966953963951-949953962-964951957-915949/msg22689/#msg22689
       υγ-σκατα
       στον ταφο
       του
       γιανναρα.
       *****************************************************