DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Ιστορία κ&#...
*****************************************************
#Post#: 21474--------------------------------------------------
Διάλογος γι	
45; τη Δημοκρατ
;ία, την Ελευθ
ερία και τον
By: Pinochet88 Date: March 20, 2016, 1:31 am
---------------------------------------------------------
Διάλογος
για τη
Δημοκρατία,
την
Ελευθερία
και τον
Καπιταλισμa
2;
By: Nacht und Nebel No comments
Ο παρακάτω
διάλογος
έλαβε χώρα
κάτω από
άρθρο του
κρατικιστή
Γιανναρά.
Υπάρχουν
μόνο δυο
τρόποι για
την
ικανοποίησ_
1;
των αναγκών
του
ανθρώπου, ο
ηθικός
τρόπος του
παραγωγού
και ο
ανήθικος
του
πολιτικού
Augusto Pinochet
Προφανώς
κάθε άτομο
πρέπει να
τιμωρείται
ή να
ανταμείβετ^
5;ι
ατομικά για
τις
ατομικές
του πράξεις
και
ενέργειες.
Κάθε
πολιτισμέν_
9;
ηθικό
σύστημα, στα
οποία
συμπεριλαμ^
6;άνονται
και οι
θρησκείες,
πρέπει να
υιοθετεί
την
αξιομισθία
γιατί η
ηθική
θεωρία
αποσκοπεί
στο να
βελτιώσει
τον φορέα
της
συμπεριφορ^
0;ς,
ο οποίος
είναι το
άτομο. Ο
Χριστιανισ_
6;ός
είναι ένα
τέτοιο
σύστημα και
για αυτό
κηρύσσει
την
αξιομισθία.
Μάλιστα
αυτό είναι
που
διαφοροποι^
9;ί
ιστορικά
τον
Χριστιανισ_
6;ό
από άλλες
θρησκείες
οι οποίες
παραδοσιακ^
0;
συνδέθηκαν
περισσότερ_
9;
με τη
νομιμοποίη`
3;η
κοσμικών
καθεστώτων.
Το κάθε
άτομο
πρέπει να
είναι
υπεύθυνο
και να
αμείβεται
μονάχα από
τις πράξεις
του. Αν
θεωρήσουμε
τη σωτηρία
συλλογική,
πράγμα που
σημαίνει
πως το κάθε
άτομο είναι
υπεύθυνο
και
αμοίβεται
όχι
απαραίτητα
από τις
πράξεις του,
όλα τα κακά
και όλο το
σκοτάδι
αφήνονται
ελεύθερα. Αν
ένα άτομο
σώζεται/αμε	
43;βεται
από τις
πράξεις
ενός άλλου
ατόμου και
είναι
υπεύθυνο
κατά
προέκταση
για το άλλο
άτομο, τότε
το άλλο
άτομο δεν
πρέπει να
είναι
ελεύθερο,
γιατί η
ελευθερία
τότε
συνεπάγετα_
3;
την
καταδίκη
των
υπολοίπων.
Το κακό
διαχέεται
προς τους
άλλους και
οι πράξεις
του ενός
αποτελούν
ζήτημα όλων.
Η γενίκευση
αυτού του
κολλεκτιβι`
3;τικού
τρόπου
σκέψης
οδηγεί
αναπόδραστ^
5;
στην
κατάπνιξη
της
ελευθερίας.
Αν κανείς
δεν είναι
ελεύθερος,
τότε έχουμε
ένα σύστημα
τυφλής
υπακοής, το
αντίθετο
της ηθικής η
οποία
προϋποθέτε_
3;
την επιλογή.
Δεν μπορείς
να είσαι
ηθικός αν
δεν έχεις το
περιθώριο
επιλογής (το
οποίο
φυσικά δεν
αρκεί από
μόνο του,
πρέπει να
κάνεις και
την σωστή
επιλογή) και
αν δεν έχεις
το
περιθώριο
επιλογής,
δεν είσαι
τίποτα άλλο
εκτός από
ένα γρανάζι.
Τα γρανάζια
δεν είναι
ηθικά ή
ανήθικα,
είναι απλά
γρανάζια.
Αυτό το
οποίο
καταθέτει ο
Γιανναράς
είναι μια
πρόταση
τυραννίας,
γιατί εκεί
κατατείνει
η
συλλογικότ_
1;τα
της
σωτηρίας.
Δεν είναι
τυχαίο που
όλες αυτές
οι απόψεις
είναι
εμβόλιμες
στον
Χριστιανισ_
6;ό
και
προέρχοντα_
3;
από ξένα,
ανατολίτικ^
5;
δόγματα (βλ. The
Socialist Phenomenon του Shafarevich),
τα οποία
εξακολουθοa
3;ν
να θάλλουν
στο Ισλάμ
ακόμα και
σήμερα. Ούτε
είναι
τυχαίο που ο
"ερωτικός"
Γιανναράς
έχει
κατηγορηθε^
3;
ως
Νικολαΐτης.
Δυστυχώς σε
έναν βαθμό
αυτές οι
αντιχριστι^
5;νικές
απόψεις
έχουν
περάσει και
στο επίσημο
δόγμα της
"Ορθοδόξου"
Εκκλησίας
(ευτυχώς όχι
στο ζήτημα
του γάμου,
ακόμα) και
έχουν
αποτελέσει
το
θεολογικό
άλλοθι του
βυζαντινού
(και
σύγχρονου)
κρατικισμοa
3;
και της
υστέρησης
μας έναντι
της Δύσης.
Α
Δεν είναι
απλά
πρόταση
τυραννίας
αλλά μια
φασίζουσα
πρόταση,
περί
συλλογικής
σωτηρίας
και ευθύνης.
Η ελευθερία
κατα τον
Γιανναρά
είναι
ελευθερία
από τις
φυσικές
ιδιότητες
που ορίζουν
τα όρια της
ανθρώπινης
φύσης , ο
ευνουχισμό`
2;
από την ίδια
τη φυσική
διάσταση
της, στο
πλαίσιο
μιας
αφηρημένης
και
απροσδιόρι`
3;της
συλλογικότ_
1;τας.
Αλλά η
αποδοχή
αυτή
οδήγησε και
οδηγεί σε
επικίνδυνε`
2;
ατραπούς...!
Όμως είσαι
ελεύθερος
όταν
αποφασίζει`
2;
στο πλαίσιο
των βαθμών
ελευθερίας
που
ορίζονται
από την
ανθρώπινη
φύση σου,
όταν
αποφασίζει`
2;
για τον
εαυτό σου,
για τη ζωή
σου, για την
πορεία που η
βούληση σου
υποδεικνύε_
3;
ως ορθή,
αρκεί να μη
συγκρούετα_
3;
με το αξιακό
θεσμικό
σύστημα
κανόνων που
ισχύουν
κατα τον
ίδιο
ακριβώς
τρόπο για
όλους και
έχουν την
ελάχιστη
δυνατή
παρεμβατικ^
2;
δράση. Όταν
επωμίζεσαι
τις ευθύνες
των πράξεων
σου,
αποδέχεσαι
το τίμημα
των
επιλογών
σου και δεν
υπεκφεύγει`
2;
καλυπτόμεν_
9;ς
βολικά πίσω
από τον
μανδύα της
συλλογικής
ευθύνης.
Η
συλλογικότ_
1;τα
(ταξική,
φυλετική,
θρησκευτικ^
2;)
στην ευθύνη
έδωσε το
"επιχείρημα"
στους
τυράννους
είτε του
μαυρου είτε
του
κόκκινου
φασισμού, να
αιτιολογήσ_
9;υν
τις διώξεις
και τα
μαζικά
εγκλήματα
τους.
Augusto Pinochet
Συμφωνώ και
επαυξάνω,
ιδίως στο
τελευταίο.
Σε ό,τι αφορά
όμως το
αξιακό
θεσμικό
σύστημα
οφείλω να
διαφωνίσω.
Όσο το όποιο
αξιακό
θεσμικό
σύστημα
επιβάλλετα_
3;
σε όλους,
παύει να
είναι
αξιακό.
Καταντάει
μια
αναγκαιότη`
4;α.
Αν
επιβάλλουμ^
9;
σε όλους
τους
ανθρώπους
να μην
κλέβουν και
το
επιβαλλουμ^
9;
με την πιο
ωμή
αυστηρότητ^
5;,
δεν έχουμε
εξαφανίσει
τις
εγγενείς
ανισότητες
μεταξύ των
ανθρώπων,
απλά τις
έχουμε
καταπιέσει.
Φυσικά δεν
υποστηρίζω
ότι πρέπει
να αφήνουμε
άλλους να
κλέβουν την
ιδιοκτησία
μας ή να
ανεχόμαστε
αναμεταξύ
μας κλέφτες.
Είμαι όμως
υπέρμαχος
της
ελευθερίας,
και για αυτό
ακριβώς δεν
μπορώ να
αποδεχθώ
μια
καθολική
θεσμική
επιβολή σε
όλους τους
ανθρώπους.
Ως έννοια
είναι ότι
πιο "φασίζον"
υπάρχει. Οι
άνθρωποι
πρέπει να
έχουν το
δικαίωμα να
καθορίζουν
οι ίδιοι
τους
θεσμούς υπό
τους
οποίους θα
ζουν και να
καθορίζουν
οι ίδιοι τη
μορφή της
επαφής τους,
ή της μη
επαφής τους,
με τους
άλλους
ανθρώπους,
που
ενδεχομένω`
2;
θα έχουν
διαφορετικ^
1;ς
αξιακές
προτιμήσει`
2;.
Δεν είναι
δυνατόν να
υποστηρίζε_
3;ς
τον
λιγότερο
δυνατό
παρεμβατισ_
6;ό
από τη μια
και από την
άλλη να μην
αφήνεις
κανένα
περιθώριο
στους
ανθρώπους
να ζήσουν με
τους νόμους
που οι ίδιοι
επιθυμούν.
Είναι σαν να
θεωρείς τον
δικό σου
νόμο ως ό,τι
καλύτερο
για τους
άλλους. Βάση
του νόμου
πρέπει να
είναι η
αμοιβαιότη`
4;α
και όχι η
επιβολή.
A
Ένα κοινά
αποδεκτό
σύστημα
νόμων και
κανόνων που
διακρίνοντ^
5;ι
για την
ελαχιστη
δυνατή
παρεμβατικa
2;τητα
στην ζωή μας,
είναι η
αναγκαία
και ικανή
συνθήκη για
την
ελευθερία
και τη
δημοκρατία.
Προφανώς οι
νόμοι
πρέπει να
είναι κοινά
αποδεκτοί
(με κανένα
τρόπο νόμοι
που
εκφράζουν
τις ανάγκες
και τις
επιταγές
μιας
κεντρικής
διεύθυνσης)
άρα είναι
αυτονόητο
οτι τους
θεωρούμε ως
νόμους που
οι πολίτες
επιθυμούν.
Augusto Pinochet
Το
δημοκρατικa
2;
σύστημα
ισχύει μόνο
όσο η αρχή
της
πλειοψηφία`
2;
μπορεί να
περιορίσει
την
ελευθερία
των
ανθρώπων. Αν
η ελευθερία
των
ανθρώπων
υπερισχύει
της αρχής
της
πλειοψηφία`
2;,
δεν
υφίσταται
δημοκρατία.
Η διαφορά
μεταξύ
γκάλοπ και
δημοκρατία`
2;
είναι ότι
στη
δημοκρατία
η σχετική ή
μη
πλειοψηφία
έχει τη
δυνατότητα
να
επιβάλλει
την αποψή
της
καταστρατη^
7;ώντας
την
ελευθερία
της
μειοψηφίας.
Έτσι,
ελευθερία
και
δημοκρατία
είναι
έννοιες
ασύμβατες.
Οι άνθρωποι
δεν έχουν
κοινές
επιθυμίες
και ανάγκες.
Αν λοιπόν οι
αποφάσεις
παίρνονται
δημοκρατικ^
0;,
πάντοτε θα
υπάρχει
σύγκρουση.
Και, όπως
είπαμε,
δημοκρατία
σημαίνει
επιβολή. Η
δημοκρατία
οδηγεί στο
βίαιο
αναδιανεμη`
4;ικό
σύστημα του
σοσιαλισμοa
3;.
Για να
αποφευχθεί
η σύγκρουση
και η βια
χρειαζόμασ`
4;ε
τις
ξεχωριστές
σφαίρες
επιρροής
που
αποκαλούμε
ατομική
ιδιοκτησία.
Ο καθένας
έτσι
προστατεύε`
4;αι
εντός των
τειχών της
σφαίρας
επιρροής
του, της
ιδιοκτησία`
2;
του και ούτε
δέχεται
επιβολή από
άλλον, ούτε
επιβάλλετα_
3;
σε άλλους.
Ένα κοινό
σύστημα
νόμων και
κανόνων για
όλους
αποτελεί
επιβολή σε
όσους δεν
συμφωνούν
με αυτό. Δεν
αποτελεί
λύση στην
επιθετική
βια, γιατί
είναι
επιθετική
βια το ίδιο.
Ένα κοινά
αποδεκτό
σύστημα
νόμων δεν
αρκεί,
πρέπει να
είναι
οικειοθελώ`
2;
αποδεκτό. Το
καθένα
άτομο,
κυρίαρχο
στη σφαίρα
επιρροής
του, πρέπει
να έχει τη
δυνατότητα
να επιλέξει
αυτό τους
νόμους και
τους
κανόνες που
θα
συμβάλλουν
στην
αρμονική
του επαφή με
άλλα άτομα,
και φυσικά
πρέπει έχει
το δικαίωμα
να
αποκλείσει
άτομα από τη
σφαίρα
επιρροής
του. Έτσι
μόνο αποκτά
νόημα η
ελευθερία.
Προφανώς
και
συμφέρει
όλα τα άτομα
να
συνεργάζον`
4;αι
και να
έρχονται σε
επαφή. Αλλά
πρέπει να
είναι και
ελεύθερα να
μην το
κάνουν. Μέσα
από ένα
πολυνομικό
σύστημα, το
κάθε άτομο
πρέπει να
μπορεί να
ζει με τους
κανόνες και
τους νόμους
που
επιλέγει
και να
αντιμετωπί_
0;ει
τα υπόλοιπα
άτομα όπως
κρίνει
σωστό. Αν
κάποιος
θέλει ένα
συγκεκριμέ_
7;ο
νομικό
σύστημα
μπορεί να
ζήσει σε μια
νομική
κοινότητα
που
αναγνωρίζε_
3;
και σέβεται
τις αξίες
του, όποιες
και να είναι
αυτές.
Κανείς δεν
πρέπει να
επιβάλλει
στα άτομα να
ζουν με έναν
συγκεκριμέ_
7;ο
νόμο και
κανείς δεν
πρέπει να
ορίσει αν
και πως θα
έχουν
επαφές με
άλλα άτομα. Η
συνεργασία
μεταξύ
ατόμων
πρέπει να
είναι
συνειδητή,
όχι
καταναγκασ`
4;ική,
αν θέλουμε
να τα
θεωρούμε
ελεύθερα.
- See more at:
HTML http://libertyforgreece.blogspot.gr/2016/03/blog-post_19.html#sthash.nQqctuFx.dpuf
*****************************************************