DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Βιβλιοθή	...
*****************************************************
#Post#: 20967--------------------------------------------------
Λενιν: Τι θα
αντικαταστήσει
τον µηχανισµό
του Κράτ_
DIR By: mistermax
Date: February 15, 2016, 4:28 am
---------------------------------------------------------
ΛΕΝΙΝ:
Κρατος και
Επανασταση
HTML http://www.antitetradia.gr/portal/images/klasika_keimena/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD%20-%20%CE%9A%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7.pdf
Τι θα
αντικαταστήσει
τον µηχανισµό
του Κράτους;
Στα 1847, στο
Κοµµουνιστικό
Μανιφέστο ο
Μαρξ
µπορούσε ν'
απαντήσει σ'
αυτό το
ερώτηµα
µε εντελώς
απόλυτο
τρόπο,
διατυπώνοντας
περισσότερο
το πρόβληµα
παρά την
λύση του. Η
αντικατάσταση
αυτού του
µηχανισµού
από το
προλεταριάτο
ανυψωµένο σε
κυβερνώσα
τάξη»,
«µε την
κατάκτηση
της
∆ηµοκρατίας»
-αυτή ήταν η
απάντηση
τον
Κοµµουνιστικού
Μανιφέστου.
Αποφεύγοντας
την ουτοπία,
ο Μαρξ
περίµενε από
την πείρα
ενός
κινήµατος
των µαζών να
δώσει την
απάντηση
του
προβλήµατος
και να
καθορίσει
τις µορφές
που
θα πάρει
αυτή η
οργάνωση
του
προλεταριάτου
σε κυρίαρχη
τάξη, και τον
τρόπο µε τον
οποίο
θα µπορούσε
αυτή ή
οργάνωση να
πραγµατοποιήσει
τελειότερα
και
στερεότερα
την
«κατάκτηση
της
∆ηµοκρατίας».
Ο Μαρξ
εξήγησε την
πείρα της
Κοµµούνας, όσο
µικρή και αν
ήταν, µε
λεπτότατη
ανάλυση στο
έργο του «Ο
εµφύλιος
πόλεµος
στη Γαλλία».
Θα
παρουσιάσουµε
στον
αναγνώστη
τα
σπουδαιότερα
µέρη αυτού
τον έργου.
Στον l9ον
αιώνα
άρχισε η
γοργή
ανάπτυξη
της
συγκεντρωµένης
κρατικής
εξουσίας,
που
προέρχεται
από τον
µεσαίωνα «µε
τα
εξυπηρετικά
της όργανα :
µόνιµο στρατό,
αστυνοµία,
γραφειοκρατία,
κλήρο και
δικαστές.»
Όσο
προχωρεί η
εξέλιξη του
ανταγωνισµού
µεταξύ
κεφαλαίου
και
εργασίας,
ντο κράτος
παίρνει
ολοένα
περισσότερο
τον
χαρακτήρα
ενός
δηµοσίου
οργανισµού
για. την
καταπίεση
της
εργασίας,
δηλαδή
µηχανής για
την
κυριαρχία
µιας τάξεως.
Ύστερα από
κάθε
επανάσταση
που
σηµειώνει
κάποια
πρόοδο στον
αγώνα των
τάξεων, ο
καθαρά
καταπιεστικός
χαρακτήρας
της
κρατικής
εξουσίας
φαίνεται
ολοένα
καθαρότερα».
Το κράτος
24
ύστερα από
την
επανάσταση
του 1848-49,
γίνεται «το
εθνικό όπλο
του
κεφαλαίου
στον πόλεµο
τον
εναντίον
της
εργασίας». Η
∆ευτέρα
Αυτοκρατορία
το ενισχύει
περισσότερο.
«Η Κοµµούνα
ήταν η
τελεία
αντίθεση
της
Αυτοκρατορίας.
Ήταν µια
ορισµένη
µορφή
δηµοκρατίας
που θα
καταργούσε
όχι µόνο την
µορφή του
µοναρχικού
καθεστώτος
αλλά και
κάθε
καθεστώς
τάξεων».
Ποια ήταν
αυτή η
«ορισµένη»
µορφή της
προλεταριακής
Σοσιαλιστικής
∆ηµοκρατίας;
Ποιο
ήταν το
Κράτος που
είχε
αρχίσει να
δηµιουργείται
;
«Το πρώτο
διάταγµα της
Κοµµούνας
ήταν η
κατάργηση
του µόνιµου
στρατού και
η
αντικατάσταση
του από το
ένοπλο
έθνος».
Η απαίτηση
αυτή
βρίσκεται
σήµερα στο
πρόγραµµα
κάθε κόµµατος
που
ονοµάζεται
σοσιαλιστικό.
Η αξία όµως
αυτών των
προγραµµάτων
φαίνεται
καλύτερα µε
την διαγωγή
των
σοσιαλ-επαναστατών
µας και των
Μενσεβίκων,
που
αρνήθηκαν
να
εφαρµόσουν
τις θεωρίες
των
και ύστερα
από την
επανάσταση
της 12 Μαρτίου
1917.
«Το Συµβούλιο
της Κοµµούνας
αποτελείτο
από
δηµοτικούς
αντιπροσώπους
εκλεγόµενους
µε
καθολική
ψηφοφορία
στα διάφορα
διαµερίσµατα
του
Παρισιού.
Ήταν
υπεύθυνοι
και
µπορούσαν να
ανακληθούν
σε κάθε
στιγµή. Η
πλειοψηφία
αποτελείτο
φυσικά από
εργάτες η
αναγνωρισµένους
αντιπροσώπους
της
εργατικής
τάξης...»
«..Η αστυνοµία
που έως τότε
ήταν µάλλον
ένα όργανο
της
Κυβέρνησης
αποστερήθηκε
αµέσως
από όλες της
τις
πολιτικές
λειτουργίες
και έγινε
ένα
υπεύθυνο
και
ανακαλούµενο
όργανο της
Κοµµούνας..»
«..Το ίδιο
εφαρµόσθηκε
και για τους
αξιωµατούχους
όλων των
άλλων
διοικητικών
κλάδων. Από
τα µέλη του
Συµβουλίου
της Κοµµούνας,
έως τον
τελευταίο
εργάτη, όλοι
στις
δηµόσιες
υπηρεσίες
πληρώνονταν
µε τον ίδιο
µισθό ως
απλοί
εργάτες. Όλα
τα προνόµια
και οι
ιδιαίτερες
επιχορηγήσείς
που
προσφέρονταν
στις υψηλές
θέσεις του
Κράτους
εξηφανίσθησαν
µαζί µε τις
θέσεις
αυτές ....Αφού
κανόνισε
έτσι τον
µόνιµο στρατό
και την
αστυνοµία, τα
υλικά αυτά
όπλα της
παλιάς
Κυβέρνησης,
η
Κοµµούνα
έστρεψε την
προσοχή της
χωρίς
αναβολή
στην
καταπολέµηση
των όπλων
της
πνευµατικής
καταπίεσης,
της
εξουσίας
του κλήρου...
Οι
δικαστικοί
λειτουργοί
έχασαν την
ψευτοανεξαρτησία
τους? Στο
µέλλον
έπρεπε να
εκλέγονται
φανερά, να
είναι
υπεύθυνοι
και να
µπορούν να
ανακληθούν?»
Και έτσι η
Κοµµούνα
φαίνεται
ότι
αντικατέστησε
τον
κοµµατιασµένο
κρατικό
µηχανισµό,
«µόνον» µε µια
τελειότερη
κυριαρχία
του λαού :
δηλαδή µε την
κατάργηση
του µονίµου
στρατού
και την
µεταβολή
όλων των
αρχόντων σε
εκλεγόµενους
και,
ανακαλούµενους
υπάλληλους
του
κράτους.
Αλλά στην
πραγµατικότητα
αυτό το
«µόνον»
αντιπροσωπεύει
µια γιγάντια
αντικατάσταση
ενός τύπου
θεσµών από
άλλους µε
θεµελιώδη
διαφορά.
Έχουµε εδώ
ακριβώς µια
περίπτωση
«µετατροπής
ποσού εις
ποιόν».
Η ∆ηµοκρατία,
που έφτασε
στην
µεγαλύτερη
τελειότητα,
µεταµορφώνεται
από
καπιταλιστική
σε
προλεταριακή;
Από Κράτος
(δηλαδή µια
ειδική
δύναµη για
την
καταπίεση
µιας τάξεως)
σε
«κάτι» που
πραγµατικά
δεν είναι
πια Κράτος,
Αυτό το «κάτι»
είναι ακόµη
αναγκαίο
για να
εξαφανίσει
την
καπιταλιστική
τάξη και να
συντρίψει
την
αντίσταση
της. Και ήταν
εξαιρετικά
αναγκαίο
για την
Κοµµούνα.
Ένας δε από
τους λόγους
της
αποτυχίας
της είναι
ότι δεν το
έκανε αυτό µε
αρκετή
αποφασιστικότητα.
Η διαφορά
όµως είναι
ότι τώρα το
όργανο αυτό
για την
εξαφάνιση
είναι η
πλειοψηφία
του
πληθυσµού
και όχι η
µειοψηφία,
όπως
συνέβαινε
στην εποχή
της
δουλείας,
της
δουλοπαροικίας
και της
µισθοδουλείας.
Και όταν η
πλειοψηφία
του έθνους
µόνη της
εξαφανίζει
τους
τυράννους
της, δεν
χρειάζεται
πια µια
ειδική
καταπιεστική
δύναµη. Έτσι
το Κράτος
αρχίζει
25
να χάνεται.
Αντί των
ειδικών
θεσµών µιας
προνοµιούχου
µειοψηφίας
(προνοµιούχων
αρχόντων
και
αξιωµατικών
του µονίµου
στρατού), η
πλειοψηφία
µπορεί µόνη
της αµέσως να
εκπληρώσει
όλες αυτές
τις
λειτουργίες
και όσο
περισσότερο
οι κρατικές
λειτουργίες
ανατίθενται
στην µάζα
του λαού,
τόσο
λιγότερο
είναι
αναγκαία η
ύπαρξη του
Κράτους.
Στο σηµείο
αυτό τα
ειδικά µέτρα,
που εφήρµοσε
η Κοµµούνα και
τονίζει ο
Μαρξ, είναι
ιδιαιτέρως
αξιοσηµείωτα
: κατάργηση
όλων των
επιχορηγήσεων
και όλων των
ειδικών
µισθών για
τους
ανωτέρους
υπαλλήλους,
εξίσωση της
πληρωµής
όλων των
δηµοσίων
υπαλλήλων
στο επίπεδο
του
εργατικού
ηµεροµισθίου.
Εδώ
φαίνεται
πιο καθαρά
από κάθε
άλλη φορά το
πέρασµα από
την
αστική
δηµοκρατία
στην
προλεταριακή,
από την
δηµοκρατία
των
καταπιεστών
στην
δηµοκρατία
των
καταπιεζοµένων,
από την
κυριαρχία
µιας «ειδικής
δύναµης για
την
καταπίεση
ορισµένης
τάξης, στην
κατάργηση
των
καταπιεστών
από
ολόκληρη
την δύναµη
της
πλειοψηφίας
τον έθνους,
το
προλεταριάτο
και τους
αγρότες. Και
σαυτό
ακριβώς το
σαφέστατο
σηµείο, το
σπουδαιότατο
ίσως για το
πρόβληµα του
Κράτους, η
διδασκαλία
του Μαρξ
λησµονήθηκε.
Παραµελείται
τελείως
σε όλες τις
αναρίθµητες
λαϊκές
ερµηνείες
δεν
θεωρείται
σωστό να
µιλάει
κανείς για
το ζήτηµα
αυτό που
χαρακτηρίζεται
σαν µια παλιά
«απλοϊκότητα».
Έτσι
ακριβώς και
οι
χριστιανοί
όταν
πέτυχαν να
επιβάλουν
την
θρησκεία
τους ως
κρατική,
«λησµόνησαν»
την
«απλοϊκότητα»
του
παλαιού
χριστιανισµού
µε το
επαναστατικό
δηµοκρατικό
του πνεύµα.
Η ελάττωση
της πληρωµής
των
ανωτάτων
υπαλλήλων
του Κράτους
φαίνεται
ότι είναι
µόνο ένα
απλοϊκό,
πρωτόγονο
δηµοκρατικό
αίτηµα. Ένας
από τους
«ιδρυτές» του
νεωτέρου
οπορτουνισµού,
ο πρώην
σοσιαλδηµοκράτης
Ε.
Μπερνστάιν,
εξάσκησε
πολλές
φορές το
ταλέντο
του
επαναλαµβάνοντας
τις κοινές
καπιταλιστικές
αστειότητες
για την
«πρωτόγονη»
∆ηµοκρατία.
Όπως όλοι οι
οπορτουνιστές,
όπως και οι
σηµερινοί
οπαδοί του
Κάουτσκυ,
δεν µπόρεσε
να
καταλάβει
ότι,
πρωτίστως, η
µετάβαση από
τον
Καπιταλισµό
στον
Σοσιαλισµό,
είναι
αδύνατη
χωρίς την
«επιστροφή»,
έως ένα
ορισµένο
σηµείο, στην
«πρωτόγονη»
∆ηµοκρατία.
Πώς αλλιώς
µπορούµε να
περάσουµε
στην
ανάληψη
όλων των
Κυβερνητικών
λειτουργιών
από την
πλειοψηφία
του
πληθυσµού
και από κάθε
άτοµο του
πληθυσµού ;
Και έπειτα,
λησµονεί ότι
η
«πρωτόγονη
∆ηµοκρατία»
ύστερα από
τον
Καπιταλισµό
και από τον
καπιταλιστικό
πολιτισµό,
δεν είναι
σαν την
πρωτόγονη
∆ηµοκρατία
των
προϊστορικών
ή των
προκαπιταλιστικών
χρόνων. Ο
καπιταλιστικός
πολιτισµός
δηµιούργησε
την µεγάλη
βιοµηχανία µε
τη µορφή
εργοστασίων,
σιδηροδρόµων,
ταχυδροµείων,
τηλεφώνων
κτλ. και πάνω
σαυτή τη
βάση οι
περισσότερες
λειτουργίες
του «παλιού
Κράτους»
απλοποιούνται
καταπληκτικά,
και
γίνονται
πραγµατικά
απλές
λειτουργίες
διαχείρισης
και έλέγχου.
Έτσι δεν
απαιτούν
την
παρουσία
«διανοουµένων»
και είναι
δυνατό να
υποβληθούν
σε ένα κοινό
«εργατικό
ηµεροµίσθιο».
Το γεγονός
αυτό τις
απογυµνώνει
από την
παλιά τους
αίγλη ως
«κυβερνητικών»,
και εποµένως,
προνοµιούχων
υπηρεσιών.
Ο έλεγχος
όλων των
αρχόντων,
χωρίς
εξαίρεση, µε
την γενική
εφαρµογή της
αρχής της
εκλογής και
της
ανάκλησης
σε κάθε
στιγµή, καθώς
και η
ελάττωση
των µισθών
τους στο
κοινό
εργατικό
ηµεροµίσθιο,
όλα αυτά
είναι απλά
και
«επιβεβληµένα»
δηµοκρατικά
µέτρα, που
εναρµονίζουν
τελείως τα
συµφέροντα
των εργατών
και της
πλειοψηφίας
των χωρικών,
και
συγχρόνως
χρησιµεύουν
ως γέφυρα
που φέρνει
από τον
Καπιταλισµό
στον
Σοσιαλισµό.
Τα µέτρα
αυτά
αναφέρονται
στο Κράτος,
δηλαδή στην
καθαρά
πολιτική
αναδηµιουργία
της
κοινωνίας
αποκτούν
όµως την
τέλια τους
σηµασία και
σπουδαιότητά,
τότε µόνον
όταν
συνοδεύονται
από την
«αποµάκρυνση
της αστικής
τάξης» ή
τουλάχιστον
από τα
προαπαιτούµενα
βήµατα προς
αυτή την
αποµάκρυνση,
δηλαδή µε το
πέρασµα από
την
καπιταλιστική
ατοµική
ιδιοκτησία
των µέσων της
παραγωγής,
στην κοινή
ιδιοκτησία.
«Η Κοµµούνα
(έγραφε ο
Μαρξ)
πραγµατοποίησε
το σύνθηµα
αυτό όλων
των αστικών
επαναστάσεων,
να
αποκτήσει
δηλαδή µια
Κυβέρνηση µε
µικρά έξοδα
καταργώντας
δυο από τα
σπουδαιότερα
ελαττώµατα
της-τον
στρατό και
τη
γραφειοκρατία».
26
Από την τάξη
των χωρικών,
και από τα
άλλα
στρώµατα τής
µικροαστικής
τάξης, µόνο
µια
ασήµαντη
µερίδα
«επιπλέει»
και «µπαίνει
στην
κοινωνία»,
κάνει µια
καριέρα
όπως λένε οι
αστοί,
δηλαδή
πηδάει στην
αστική τάξη
και κατακτά
µερικές
ασφαλείς
και
προνοµιούχους
θέσεις. Η
µεγάλη
πλειοψηφία
των αγροτών
σε όλες τις
καπιταλιστικές
χώρες που
υπάρχει
αγροτική
τάξις
(και τέτοιες
είναι οι
περισσότερες
καπιταλιστικές
χώρες)
καταπιέζεται
απ' την
Κυβέρνηση
και
επιθυµεί την
ανατροπή
της, µε την
ελπίδα µιας
«φθηνής»
κυβερνήσεως.
Η ελπίδα
αυτή µπορεί
να
πραγµατοποιηθεί
µόνο από το
προλεταριάτο
και µε την
πραγµατοποίηση
της, το
προλεταριάτο
κάνει ένα
βήµα προς τα
εµπρός, προς
την
σοσιαλιστική
αναδηµιουργία
του Κράτους.
*****************************************************
Page 1 of 1