DIR Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
HTML https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
DIR Return to: Ιστορία κ&#...
*****************************************************
#Post#: 20262--------------------------------------------------
Κομμουνιστ_
3;κές Μαλακίε&
#962; στο Αντίφω	
57;ο
By: Pinochet88 Date: January 11, 2016, 9:43 am
---------------------------------------------------------
Η αθλιότητα
της
πλεονεξίας
Κώστας
Μιχαηλίδης
Οι αρχαίοι
Έλληνες
ονόμαζαν
την
ανθρώπινη
απληστία, το
πάθος να
θέλει
κανείς να
έχει όσο το
δυνατό
περισσότερ^
5;,
πλεονεξία.
Αυτό το
πάθος
ιδιάζει
στον
άνθρωπο και
δεν είναι
απλώς η
εκδήλωση
μιας ορμής, η
τάση για
ικανοποίησ_
1;
μιας
ανάγκης. Η
φύση έχει το
δικό της
ρυθμό, που
παίρνει τη
μορφή μιας
ανακύκληση`
2;
:
πείνα-χορτα	
63;μός-πείνα
κ.ο.κ. Όμως
αυτή η
περιοδικότ_
1;τα
κινείται
πάντα μέσα
σε όρια, που
τα χαράζει η
έκταση και
το είδος της
ανάγκης, που
ζητά
ικανοποίησ_
1;.
Αντίθετα το
πάθος της
πλεονεξίας
δεν έχει
όρια. Αυτός,
που
κατέχεται
από το πάθος
να έχει όλο
και
περισσότερ^
5;,
είναι ο
αιώνια
ανικανοποί_
1;τος.
Γι' αυτό και
η πλεονεξία
ξεπερνά τον
φυσικό
ρυθμό και
είναι εξ
αρχής ένα
πάθος
μεταφυσικό.
Όσο
παράδοξο κι'
αν φαίνεται,
όμως η πηγή
της
πλεονεξίας
βρίσκεται
στον
μεταφυσικό
πόθο του
ανθρώπου
προς το
απεριόριστ_
9;.
Όλη η ζωή μας
είναι
χαραγμένη
μέσα σε
πέρατα : η
μέρα και η
νύχτα, ο
μόχθος και η
ανάπαψη, ο
λόγος και η
σιωπή, ο
ύπνος και ο
ξύπνος, η ζωή
και ο
θάνατος. Κι'
όμως
βιώνουμε τα
πέρατα αυτά
μέσ' από τη
συνείδηση
του
απέραντου,
γιατί ζούμε
τον κύκλον
αυτόν και
συγχρόνως
αναρωτιόμα`
3;τε,
τι να
σημαίνει
αυτός ο
κύκλος —τι
βρίσκεται
πριν και περ'
απ' αυτόν τον
κύκλο. Αυτό
το πριν και
πέρα είναι
όμως για μας
κάτι
απέραντο, θα
λέγαμε
απόλυτο.
Αυτό το
απόλυτο δεν
είναι ένα
θεωρητικό
ερώτημα
μόνο, είναι
μια έγνοια
για το ίδιο
το είναι, που
μας
θεμελιώνει,
είναι θέμα
υπάρξεως. Τι
είναι όμως η
πλεονεξία
άλλο παρά
μια διαρκής
υπέρβαση
των ορίων
μας στη
διάσταση
του έχειν;
Δεν μας
αρκούν αυτά,
που έχουμε,
θέλουμε να
έχουμε
ολοένα και
περισσότερ^
5;
αγαθά,
γνώσεις,
εξουσία,
φίλους, φήμη
κτλ. Αυτό το
ολοένα και
περισσότερ_
9;,
το πλέον
έχειν, είναι
όμως μια
κατάσταση
οδυνηρή,
γιατί είναι
μια διαρκής
υπέρβαση
του ορίου
του έχειν,
που μας
αφήνει
εκτεθειμέν_
9;υς
στο μη έχειν.
Ο
πλεονέκτης
ζει σε
μεγάλη
ένταση, όσα
κι αν έχει, το
πάθος της
ανέχειας
και την
αθλιότητά
της, που την
νοιώθει σαν
στέρηση,
γιατί όσο
μεγάλο κι αν
είναι το
έχειν του η
ανέχειά του
είναι
απεριόριστ_
1;.
Πώς μπορεί
όμως τούτο
να είναι ένα
μεταφυσικό
πάθος;
Ακριβώς
γιατί μας
φέρνει σε
επικοινωνί^
5;
με το
απεριόριστ_
9;.
Το
απεριόριστ_
9;,
το άπειρον,
όπως το
είπαν οι
αρχαίοι,
είναι μια
άλλη όψη του
απολύτου,
γιατί και το
απόλυτο
είναι αυτό,
που ξεπερνά
κάθε όριο,
που
θεμελιώνει
κάθε τι το
πεπερασμέν_
9;
χωρίς να
είναι
πεπερασμέν_
9;.
Διψώντας
μεταφυσικά
το απόλυτο ο
άνθρωπος,
που
κατέχεται
από το πάθος
της
πλεονεξίας,
αρπάζεται
από το
απεριόριστ_
9;
και στην
προκειμένη
περίπτωση
από ένα
ποσοτικά
απεριόριστ_
9;.
Το
περισσότερ_
9;
—το πλέον—
είναι
ακριβώς
αυτή η
διαρκής
ποσοτική
αναίρεση
του ορίου,
που οδηγεί
στη
ματαίωση.
Είναι το
πάθος του
Δον Ζουάν,
που δεν
σταματά σ'
έναν έρωτα
αλλά κυνηγά
αδιάκοπα
έναν άλλο, το
πάθος του
Φάουστ, που
δεν
ησυχάζει με
καμιά γνώση
γιατί θα
ήθελε να
γνωρίζει
όλο και
περισσότερ^
5;,
το πάθος του
τυράννου,
που θέλει να
εξουσιάζει
τα πάντα.
Οι αρχαίοι
Έλληνες
ονόμαζαν το
πάθος αυτό
προς το
απεριόριστ_
9;
ύ β ρ ι ν και ο
Πλάτων στον
«Φίληβό» του
μιλά
χαρακτηρισ`
4;ικά
για την
«πονηρία» της
έλλειψης
ενός
πέρατος
στις ηδονές
και
πλησμονές
και την
ανάγκη
παρουσίας
του μέτρου,
που
απεργάζετα_
3;
όλα τα ωραία
πράγματα,
την ομορφιά,
την υγεία,
τις ώρες του
χρόνου και
την μουσική.
(Φίληβος 26-26 β).
Υποκαθιστώ_
7;τας
το απόλυτο,
που
διαφέρει
από το
πεπερασμέν_
9;
ποιοτικά, με
το
απεριόριστ_
9;,
που
υπερβαίνει
μόνο
ποσοτικά το
πεπερασμέν_
9;,
ο
πλεονέκτης
τοποθετεί
στη θέση του
θεού ένα
χιμαιρικό
είδωλο, που
φεύγει
ασταμάτητα.
Η κτήση
δίνει στον
ιδιοκτήτη
την
εντύπωση
μιας
μονιμότητα`
2;
μέσα στην
ροϊκότητα
της ζωής και
την
ψευδαίσθησ_
1;,
ότι όσο
περισσότερ^
5;
έχει τόσο
περισσότερ_
1;
μονιμότητα
και
σιγουριά
εξασφαλίζε_
3;.
Πίσω λοιπόν
από το πάθος
της
πλεονεξίας
κρύβεται
διεστραμμέ_
7;ο
το πάθος της
σωτηρίας
και της
αθανασίας.
Ποθώντας να
σώσουμε τον
εαυτό μας
και να
κερδίσουμε
την
αθανασία,
επειδή δεν
μπορούμε να
είμαστε ο
εαυτός μας,
αρπαζόμαστ^
9;
από τα
πράγματα
και
μεταθέτουμ^
9;
τη δίψα για
αιωνιότητα
και την
οικείωση με
την
μεταφυσική
πηγή της
ζωής σε μια
μανία
προσοικειώ`
3;εως
των
πραγμάτων,
που, ενώ τα
κατέχουμε,
στην ουσία
μάς
κατέχουν. Η
αθλιότητα
της
πλεονεξίας
δεν
βρίσκεται
μόνο στην
υποκατάστα`
3;η
του
μεταφυσικοa
3;
πόθου με ένα
ειδωλολατρ_
3;κό
πάθος αλλά
και στην
δουλεία που
συνεπάγετα_
3;
το πάθος
αυτό. Ο
κτήτορας-εξ	
59;υσιαστής
είναι στο
βάθος ένας
υπηρέτης
αυτών που
εξουσιάζει.
Ζούμε
σήμερα σε
μια
κοινωνία,
που θα
μπορούσαμε
να την
ονομάσουμε,
όπως και ο
(χριστιανοκ	
59;μμουνιστής)
R. Η. Tawney κτητική
(the aquisitive society). Αυτή η
κοινωνία
έχει σαν
θεμέλιο της
την
ιδιοκτησία
και την
δύναμη, που
προέρχεται
απ' αυτήν. Σε
μια τέτοια
κοινωνία,
αυτό που
έχεις,
προσδιορίζ^
9;ι
σε μεγάλο
βαθμό αυτό
που είσαι. Το
έχω όμως εδώ
δεν
χρησιμοποι^
9;ίται
μόνο με την
έννοια της
κατοχής
χρημάτων η
παραγωγικώ_
7;
αγαθών αλλά
και με την
έννοια της
κατοχής
προσώπων,
θέσεων,
τίτλων,
ιδεών. Είσαι
κάτι., γιατί
έχεις όχι
μόνο γη,
σπίτια,
επιχειρήσε_
3;ς
αλλά και
γιατί έχεις
ένα όνομα,
μια θέση,
μιαν
επιρροή
πάνω στους
άλλους,
γιατί έχεις
ή
αντιπροσωπ^
9;ύεις
ορισμένες
ιδέες. Η
κατοχική
εξουσία
απλώνεται
έτσι
ασυνείδητα
πολλές
φορές από τα
πράγματα
πάνω στα
πρόσωπα και
μεταβάλλει
τα πρόσωπα
σε πράγματα,
που
βρίσκονται
σε
μεγαλύτερο
η μικρότερο
βαθμό κάτω
από την
κτήση μας.
Ζώντας τις
άξιες μιας
κτητικής
κοινωνίας
ταυτίζουμε
αυτό που
είμαστε μ'
αυτό που
έχουμε και
ζούμε, χωρίς
να το
γνωρίζουμε,
μια
μεταμόρφωσ_
1;
και μιάν
αλλοτρίωση
του είναι
μας. Αν το
κτητικό
έχειν
σημαίνει τη
σχέση του
εαυτού μου
προς κάτι,
που είναι
έξω από τον
εαυτό μου,
όσο
περισσότερ_
9;
ο τόνος
μετατίθετα_
3;
πάνω στην
κτήση, τόσο
περισσότερ_
9;
η έμφαση
πέφτει όχι
πάνω στον
εαυτό μου
όσο πάνω στο
αντικείμεν_
9;.
Η
αναφορικότ_
1;τα
βρίσκεται
προς τα έξω
—προς το άλλο,
που ποθούμε
και θέλουμε
να
κατέχουμε.
Αυτό το άλλο
έρχεται
όμως έτσι να
μας
καθορίσει
και να μας
αλλοτριώσε_
3;
και η
αθλιότητα
της
αλλοτρίωση`
2;
αυτής
έγκειται
στη
συνθλιβή
του εαυτού
μας από τα
πράγματα.
(ποια
αναφορικότ_
1;τα;
ποια έμφαση;
πως τα
φέρνεις από
εδώ, τα
φέρνεις από
εκεί για να
βγάλεις τον
πλούσιο
άθλιο και να
του
αρπάξεις
τον πλούτο -
μοναδικό
πράγμα που
σε
ενδιαφέρει.
Τα αγαθά τα
έχει το
άτομο, τα
αποκτά το
άτομο, τα
κατακτά το
άτομο,
κανείς δεν
προσέχει
την αυταξία
των αγαθών
αλλά την
αξία του
ατόμου, η
οποία είναι
μεγαλύτερη
από τη δικιά
σου, κι ας μην
σου αρέσει. Ο
ευτός χωρίς
υλικά αγαθά
δεν είναι
άνθρωπος,
είναι ένα
γυμνό ζώο,
ένα
μικρόβιο
που δεν
διαφέρει
καθόλου από
τα άλλα
μικρόβια
του είδους. Η
άνθρωπος
επειδή έχει
ανώτερο
εαυτό, έχει
και υλικά
αγαθά,
αντίστοχα
της
ανωτερότητ^
0;ς
του) Είναι η
κατάσταση,
στην οποία
περιπίπτει
ο
ενοικιαστή`
2;
στο ομώνυμο
έργο του
Ιονέσκο, που
γεμίζει το
χώρο με τα
πράγματα,
που του
ανήκουν, στο
βαθμό που ο
ίδιος
κλείνεται
μέσα στα
πράγματα
και
ασφυκτιά
κάτω από την
πίεσή τους.
Το άγχος
όμως που
προκαλεί ο
πνιγμός
αυτός
εύκολα
μετατίθετα_
3;
προς το
αντικείμεν_
9;
και γίνεται
φόβος. Ό
πλεοναστικa
2;ς
πόθος της
σωτηρίας
και της
αύξησης των
κατεχομένω_
7;
κατατρύχετ^
5;ι
από το φόβο
της
απώλειάς
τους. Κι όσο
μεγαλύτερο`
2;
είναι ο
πόθος τόσο
μεγαλύτερο`
2;
είναι ο
φόβος. Και
τούτο γιατί
η σωτηρία
και ο
πλεονασμός
μεταφέροντ^
5;ι
σε κάτι, που
βρίσκεται
εκτός
εαυτού και
που είναι
από τη φύση
του αβέβαιο
και φθαρτό.
Μια άλλη
έκφραση της
αθλιότητας
της
πλεονεξίας
βρίσκεται σ'
αυτό που ο Gabriel
Marcel ονομάζει
σκλήρωση
του εαυτού.
Την
σκλήρωση
αυτή σα μια
ακαμψία και
απολίθωση
την
βλέπουμε π.χ.
στην
περίπτωση
του
φανατισμού.
Ο φανατικός
προσκολλάτ^
5;ι
στις ιδέες
που έχει σε
βαθμό, που
ταυτίζει
τον εαυτό
του μ' αυτές
τις ιδέες. Οι
ιδέες του
είναι ο
εαυτός του. Κ'
επειδή ο
εαυτός του
τίθεται
πλεονεκτικ^
0;
πάνω απ' όλα
έτσι και οι
ιδέες του. Οι
ιδέες
γίνονται
έκφραση της
κτητικής
υπεροχής
του εαυτού
μας και
αποκτούν
μιαν
αμετακίνητ_
1;
αξία.
Μπαίνοντας
κάτω από την
τυραννία
των ιδεών
του ο
φανατικός
απονεκρώνε_
3;
τον εαυτό
του, τον
κάνει
μονολιθικό
και
μισαλλόδοξ_
9;.
Μιλώντας
για την
κοινωνία
της
αφθονίας ο
(αρχικομμου	
57;ιστής)Η.
Marcuse (Ο
μονοδιάστα`
4;ος
άνθρωπος)
διαπιστώνε_
3;,
ότι στις
βιομηχανικ^
0;
ανεπτυγμέν^
9;ς
κοινωνίες η
παραγωγή
αγαθών, που
ικανοποιεί
τις
ανθρώπινες
ανάγκες, δεν
αποτελεί,
όπως θα
ανέμενε ο
Μάρξ,
προϋπόθεση
για την
ελευθερία
του
ανθρώπου,
αλλά
συντελεί με
το να
δημιουργεί
πρόσθετες,
επίπλαστες
ανάγκες
στην
υποδούλωση
του
ανθρώπου. Η
υποδούλωση
αυτή
εκδηλώνετα_
3;
με δύο
τρόπους : σαν
ένας
ναρκωτικός
κατευνασμό`
2;,
που
στηρίζεται
στη
ψευδαίσθησ_
1;
μιας
ισότητας
—όλοι
απολαύουν
σχεδόν τα
ίδια κοινά
αγαθά— και
σαν ένα
ακατάσχετο
κυνηγητό
εκπλήρωσης
περιττών
αναγκών, σαν
ένα πάθος
καταναλωτι_
4;ό.
Στην
κοινωνία
της
αφθονίας ο
πλεοναστικa
2;ς
πόθος δεν
αποβλέπει
στην
συντήρηση
αυτού που
έχουμε, αλλά
στην
ακατάπαυστ_
1;
προσοικείω`
3;η
του νέου, την
όσο το
δυνατό
γρηγορότερ^
2;
του ανάλωση
και την
αντικατάστ^
5;σή
του με κάτι
νεώτερο με
σκοπό πάλι
την ανάλωσή
του. Σέ μια
τέτοια
αναστροφή
με τον κόσμο
τόσο ο
ανθρώπινος
εαυτός όσο
και τα
πράγματα
αποπροσωπο_
3;ούνται.
Ό
καταναλωτή`
2;
είναι ένας
άδειος
τόπος, που
γεμίζει για
να αδειάσει
και πάλι, ενώ
τα πράγματα
υπάρχουν
μόνο για
χρήση και
πέταμα. Και
τα δύο
χάνουν την
ταυτότητα
και την
μοναδικότη`
4;ά
τους.
Θα μπορούσε
να
αντιπαρατη`
1;ήσει
κανείς, πως
δίπλα στην
αθλιότητα
της
πλεονεξίας
υπάρχει σε
καταπληκτι_
4;ά
μεγαλύτερη
πληθυσμιακ^
2;
έκταση η
αθλιότητα
της
ανέχειας, τα
εκατομμύρι^
5;
των
ανθρώπων,
των οποίων η
απλή
επιβίωση
βρίσκεται
κάτω από
διαρκή
απειλή και
των οποίων
οι
στοιχειώδε_
3;ς
ανθρώπινες
ανάγκες
(τροφή, στέγη,
μόρφωση)
μερικά
μόνον ή
ελάχιστα
ικανοποιού_
7;ται.
Εκείνο όμως
που
στερούνται
οι άνθρωποι
αυτοί δεν
είναι το
έχειν την
ιδιοκτησία,
αλλά τούς
πόρους ζωής,
τις
δυνατότητε`
2;
να υπάρχουν
σαν
άνθρωποι.
Δεν
πρόκειται
λοιπόν για
ανέχεια
αλλά για
απορία. Ενώ η
ανέχεια
είναι μια
κατάσταση
κτητική,
είναι
δηλαδή η
στέρηση της
κτήσης, που
δεν
συνεπάγετα_
3;
οπωσδήποτε
απειλή της
υπάρξεως
(αντίθετα
μπορεί να
συνεπάγετα_
3;
και
αποδέσμευσ^
2;
της από την
εξάρτηση) η
απορία
είναι μια
κατάσταση
που απειλεί
την ύπαρξη,
είναι η
έλλειψη
πόρων
υπάρξεως. Γι'
αυτό, ενώ η
ανέχεια δεν
είναι κάτι
απάνθρωπο, η
απορία
είναι. Αν η
κτητική
κατάσταση,
που εύκολα
γίνεται
πλεονεκτικa
2;
πάθος,
οδηγεί στην
αλλοτρίωση
τού είναι
μας, το
ερώτημα, που
τίθεται,
είναι, αν
μπορούμε να
νοήσουμε το
είναι μας
δίχως το
έχειν ή αν
μπορούμε να
μετουσιώσο`
5;με
το έχειν σε
είναι. Μέ την
προοπτική
αυτή είδαν
το πρόβλημα
ο Gabriel Marcel (Σχέδιο
μιας
φαινομενολ_
9;γίας
τού έχειν)
και ο (άλλος
αρχικομμου_
7;ιστής)
Erich Fromm (Να έχεις ή
να είσαι). Ο
πρώτος
βλέπει τη
δυνατότητα
μετουσιώσε`
9;ς
του έχειν σε
είναι, όταν
το πρόσωπο
δεν κατέχει
απλώς τα
κτήματά του
αλλά δρα
δημιουργικ^
0;
και
μετατρέπει
την
κατάσταση
του έχειν σε
ενεργητική,
προσωπική
έκφραση.
Είναι η
σχέση του
κηπουρού,
που μοχθεί
για τον κήπο
του, του
μουσικού
που παίζει
το βιολί του,
του
επιστήμονα
που θέτει σ'
ενέργεια το
εργαστήρι
του κατά την
ερευνητική
του ζήτηση. Σ'
όλες αυτές
τις
περιπτώσει`
2;
αυτό, που
έχουμε, δεν
είναι κάτι
άλλο από μας,
που μας
καταβροχθί_
0;ει,
αλλά ο χώρος
τής
δραστικής,
προσωπικής
μας
παρουσίας. H
σχέση μας με
το πράγμα
είναι σχέση
εσωτερικής
οικειώσεως.
Δεν
δεσπόζει
εδώ ο
κτητικός
χαρακτήρας
αλλά ο
δημιουργικa
2;ς,
δεν προέχει
το έχειν
αλλά το
είναι.
Ο Fromm, αν και
δέχεται το
υπαρξιακό
έχειν, αυτό
που μας
σπρώχνει
σαν
υπάρξεις «να
έχουμε, να
φυλάγουμε,
να
φροντίζουμ^
9;
και να
χρησιμοποι_
9;ύμε
ορισμένα
πράγματα
για να
επιβιώσουμ^
9;»
αντιθέτει
ριζικά το
έχειν προς
το είναι
θεωρώντας
το πρώτο σαν
μια
κατάσταση
παθητική ή
φαινομενικ^
0;
δραστήρια
και το
δεύτερο σαν
την αληθινή
έκφρασή τής
ανθρώπινης
ενεργητικό`
4;ητας,
που πηγάζει
ελεύθερα
μεσ' από τον
άνθρωπο και
που
χαρακτηρίζ^
9;ται
από την
διάθεση
προσφοράς.
Αν το έχειν, η
κτήση
οποιουδήπο`
4;ε
αγαθού,
μπορεί να
μετουσιωθε^
3;
σε είναι, σε
μια
ενεργητική
ανθρώπινη
παρουσία, σε
ένα
«άδειασμα
από τον
εαυτό μας
και τα
πράγματα,
όπως θα
΄λεγε ο Eckhart, το
πλέον έχειν
είναι η κατ'
εξοχήν
αλλοτριώνο`
5;σα
κατάσταση
του έχειν.
Και
φαίνεται
πως κάθε
άνθρωπος
ζει μέσα του
την
αμφισβήτησ_
1;
να
μετατρέψει
όσο μπορεί
αυτό, που
έχει, σε μια
έκφραση
προσωπικής
ενέργειας
και
προσφοράς ή
να
περιπέσει
στο πάθος
της
πλεονεξίας
ζώντας την
παράδοξη
οδύνη της
ανέχειας,
που
προκαλεί η
πλεοναστικ^
2;
ζήτηση.
Στη δεύτερη
περίπτωση ο
κυνηγός του
απεριόριστ_
9;υ
τοποθετεί
στη θέση του
πόθου για
σωτηρία, που
είναι ένας
πόθος
μεταφυσικό`
2;
και βρίσκει
την έκφρασή
του στην
φιλική
οικείωση με
ό,τι υπάρχει,
στην
πανάρχαιη
φιλότητα,
τον πόθο για
ασφάλεια,
που τον
ικανοποιεί
συσσωρεύον`
4;ας
όσο το
δυνατό
περισσότερ^
5;
ανασφαλή
πράγματα,
για να
μεταπέσει
διαλεκτικά
από την
ασφάλεια
στην
ανασφάλεια,
από τον
έρωτα στον
φόβο, που όχι
σπάνια
ξεσπά σε μια
μανία
καταστροφή`
2;.
Δημοσιεύτη_
4;ε
στο
Περιοδικό
ΕΥΘΥΝΗ, τευχ.
87, Μάρτιος 1979
πηγή
HTML http://bc.vc/a2xODA
[hr]
Σε αυτό το
άρθρο
επιχειρείτ^
5;ι
να
ερμηνευτεί
η ίδια
ακριβώς
κατάσταση
με δυο
διαφορετικ^
0;
νόηματα
(παντελώς
κατά το
δοκούν).
Αρχικά ο
συγγραφέας
στηλιτεύει
το "έχειν" και
το
επεκτείνει
και σε
πράγματα τα
οποία δεν
είναι καν
υλικά, όπως
π.χ. ιδέες.
Αυτό που μας
λέει ο
συγγραφέας
είναι ότι αν
κάποιος
πιστεύει σε
οτιδήποτε
εκτός από
τον
σκοταδισμό
του
Βυζαντίου
"έχει" ιδέες
και κατά
προέκταση
βιώνει την
"αθλιότητα
της
αλλοτρίωση`
2;"
και τη
"συνθλιβή
του εαυτού
του". Αν
κάποιος
""έχει"" τις
ιδέες που
πλασάροντα_
3;
εδώ μέσα, δεν
τις "έχ&
*****************************************************