URI:
   DIR Return Create A Forum - Home
       ---------------------------------------------------------
       T Community
  HTML https://tcommunity.createaforum.com
       ---------------------------------------------------------
       *****************************************************
   DIR Return to: General Knowledge
       *****************************************************
       #Post#: 123--------------------------------------------------
       Diamond- 
   DIR By: tcommunity
       Date: October 14, 2019, 10:24 am
       ---------------------------------------------------------
  HTML https://i.ibb.co/ZSbLRJh/diamond.jpg
  HTML https://ibb.co/r3X7KtZ
       ဟိုးအရင်
       ရာစုနှစ်များစွာထဲက
       စိန်ကို
       စတင်တွေ့ရှိခဲ့တာဟာ
       ဂရိလူမျိုးတွေပါလို့
       မှတ်တမ်းများစွာ
       ရှိခဲ့ပါတယ်။
       စိန်ဆိုတဲ့
       ဝေါဟာရ
       ဘယ်ကဆင်းသက်လာတာလဲဆိုရင်တော့
       ဂရိဘာသာစကား
       “
       အာဒါမားစ်
       ” ကနေ
       ဆင်းသက်လာပြီးတော့
       ဒီနေ့အထိ
       စိန် (Diamond)
       လို့
       ခေါ်ဆိုလာခဲ့ကြတာပါ။
       အနောက်တိုင်း
       သမိုင်းကြောင်းတွေမှာတော့
       စိန်
       ရဲ့အကြောင်းကို
       ခရစ်သက္ကရာဇ်
       ၁၆ နှစ်ထဲက
       စတင်ရေးသားထားပြီး
       ဒီထက်ရှေးကျတဲ့
       ရောမ
       မှတ်တမ်းတွေမှာတော့
       အန္ဒိယနိုင်ငံမှာရှိတဲ့
       စိန်ထွက်တဲ့
       မြစ်တွေ
       အကြောင်းကို
       မကြာခဏဆိုသလို
       ဖော်ပြထားတာတွေ့ရပါတယ်။
       သမိုင်းအစမှာ
       စိန်ကို
       လည်ပင်းမှာ
       ဆွဲထားရင်
       မကောင်းဆိုးဝါးရန်ကနေ
       ကာကွယ်ပေးတယ်လို့
       ယူဆခဲ့ကြပြီး
       စစ်သည်တော်တွေအတွက်လဲ
       စိန်ဟာ
       ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့
       ချစ်သူအထင်ကြီးစေတဲ့
       ဂုဏ်ပကာသန
       အဖြစ်ပဲ
       စိန်ကို
       အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ်။
       သမိုင်းတွေအရ
       စိန်ကို
       စတွေ့ခဲ့တဲ့
       ဂရိတွေက
       စိန်ကို
       ယခုလို
       အဖိုးတန်လို့
       တွေးခဲ့ပုံမရပါဘူး။
       စိန်ရဲ့
       မာကျောပြီး
       ဖြိုခွဲမရတဲ့
       အစွမ်းသတ္တိကိုသာ
       သိခဲ့ပုံပေါ်ပါတယ်။
       ဒါကြောင့်လဲ
       စိန်ကို
       လက်ဖွဲ့
       အဆောင်အနေနဲ့
       အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ
       မှတ်တမ်းတွေမှာ
       တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။
       အဲ့အချိန်က
       စိန်ကို
       ခွဲစိတ်ဖြတ်တောက်
       သွေးခြင်းတွေ
       မလုပ်တက်ခဲ့တာကြောင့်
       အရိုင်းတုန်းတွေကိုပဲ
       လည်ပင်းမှာ
       ဆွဲခဲ့ကြပါတယ်။
       အဲ့အချိန်က
       စိန်ရဲ့တန်ဖိုးကို
       ကောင်းကောင်းမသိနိုင်ခဲ့ပေမဲ့
       ယနေ့ခေတ်စကားနဲ့
       ပြောရမယ်ဆိုရင်
       စိန်သည်
       အချဉ်မဟုတ်ပါ။
       အဲ့လဲ့
       အဲ့လဲ့
       စတာပါ
       နောက်တာပါ
       …
       စိန်ကိုစတွေ့ခဲ့တဲ့
       လူတွေ
       တစ်ယောက်ချင်းဆီရဲ့
       အကြောင်းကိုလဲ
       သိရအောင်
       နောက်ကပုံလေးတွေလဲ
       ဆက်ဖတ်ကြည့်ရအောင်လားဗျ
       …
       ၁၈၅၂
       ခုနှစ်သို့
       ရောက်တဲ့အခါမှာတော့
       နယ်မြေသစ်တွေဆီ
       ခရီးသွားတဲ့
       ခရီးသွား
       `ကင့်ဘဲ´ ဟာ
       `ထရန့်စဗာလ်´
       ပြည်နယ်ရဲ့
       မြေရိုင်းတွေကိုကျော်
       ဖြတ်ပြီး
       `အော်ရိန်း´
       မြစ်ကမ်းသို့ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး
       မြစ်ကမ်းရှိ
       ကျောင်သလင်းတွေရဲ့ကြားထဲမှာ
       ​​ပြောင်ပြောင်
       လက်လက်နဲ့
       ကျောက်များကို
       တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့
       သူ့ရဲ့မှတ်စုမှာ
       ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
       နောက်မှ
       ပြောင်လက်နေတဲ့
       ကျောက်တွေဟာ
       စိန်တွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို
       သိခဲ့ရပြီး
       မှတ်တမ်းပြုစုခဲ့ပါတယ်။
       ကဲ
       နောက်တစ်ယောက်ကဘယ်သူများလဲ
       ထပ်ဖတ်ကြည့်ရအောင်နော်
       ၁၈၆၇
       ခုနှစ်
       မိုးရာသီမှာ
       `ဗိုးဝါးလယ်သမား´
       ရဲ့
       သားသမီးတွေဟာ
       `ဟုပ်မြို့´
       ရဲ့
       မြစ်ကမ်းပေါ်
       ကစားနေရာကနေ
       ကျောက်သလင်းခဲ
       နည်းနည်းကို
       ကောက်လာခဲ့ပါတယ်။
       ကျောက်သလင်းခဲတွေထဲက
       ​အရမ်းပြောင်လက်နေလို့
       ထူးခြားတယ်ဆိုပြီး
       မိခင်ဖြစ်တဲ့
       `မစ္စဂျက်ကော့´
       ဟာ
       `မစ္စတာဗန်နေးကတ်´
       ဆိုတဲ့လူကို
       ပြသခဲ့ပါတယ်။
       မစ္စတာဗန်နေးကတ်ဟာ
       ခရီးသွားကုန်သည်
       အိုရီလီနဲ့
       ဂျူးကုန်သည်တွေကို
       ပြသခဲ့ပြီး
       ခရီးသွားကုန်သည်တွေကဟာ
       `ကိုးဗတ်မြို့
       ကော်မရှင်နာမင်းကြီး´
       အားပြသလိုက်တဲ့အခါ
       တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့
       စိန်လို့ယူဆခဲ့ပါတယ်။
       မင်းကြီးကနေတစ်ဆင့်
       `ဂရေဟမ်´
       မြို့ရှိ
       ဘူမိသတ္တုဗေဒပညာရှင်
       ဒေါက်တာ
       အေသာစတုန်း
       ကိုပြသခဲ့ပြီး
       စတာလင်ပေါင်
       ၅၀၀ တန်တဲ့
       စိန်ဖြစ်နေတာကို
       အတိအကျ
       သိခဲ့ရပါတယ်။
       ထိုမှတစ်ဆင့်
       ကိပ်
       အစိုးရသည်
       ပဲရစ်ပြပွဲတစ်ခုသို့
       တင်ပို့
       ပြသလိုက်ပြီး
       တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့
       သတင်းတွေ
       ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ်။
       ဒီလိုဖြစ်ပြီး
       သိပ်မကြာခင်
       ၁၈၆၉
       ခုနှစ်
       မတ်လမှာတော့
       နွားကျောင်းသားတစ်ဦးဟာ
       အော်ရိန်းမြစ်အနီး
       ဇင်ူဖောင်တိန်
       ဒေသကနေ ၈၃
       ကာရက်ခွဲလေးသော
       စိန်တစ်တုံးကို
       ကောက်ရခဲ့ပါတယ်။
       နွားကျောင်းသားဟာ
       ဗန်နေးကတ်
       အားစိန်ကို
       ပေးပြီး
       မြင်းတစ်ကောင်၊
       နွားထီးဆယ်ကောင်နဲ့
       သိုးအကောင်
       ၅၀၀ ကို
       လဲလှယ်သွားခဲ့ပါတယ်။
       အဲ့တုန်းကသာ
       စိန်ကောက်ရရင်
       ရှယ်ပဲလို့
       တွေးနေပြီမလား။
       အဲ့ခေတ်တုန်းက
       ထီလဲရှိချင်မှ
       ရှိမယ်မထင်ဘူးဗျ
       ကောက်ရတဲ့
       လူကတော့
       ထီပေါက်တာပဲ
       စတာပါ
       စတာပါ။
       ဗန်နေးတက်ဟာ
       စိန်ကို
       စတာလင်ပေါင်
       ၁၁၀၀၀ နဲ့
       ပြန်ရောင်းခဲ့ပြီး
       ပြန်ဝယ်ခဲ့သူဟာ
       ၆၂
       ကာရက်ခွဲသား
       ကျန်အောင်
       သွေးပြီး
       အကွက်ပေါ်အောင်လုပ်ကာ
       ဒတ်ဒလေမြို့စား
       ထံသို့
       စတာလင်ပေါင်
       ၂၂၀၀၀ နဲ့
       ပြန်လည်ရောင်းချလိုက်ပါတယ်။
       အဲ့ခေတ်က
       ဒီစိန်ဟာ
       အာဖရိက
       စိန်
       ဆိုတဲ့
       စကားအတိုင်း
       `တောင်အာဖရိကရဲ့
       ကြယ်ပွင့်´
       လို့တောင်
       တင်စားခဲ့ကြပါသေးတယ်တဲ့ဗျ။
       မဆိုးဘူးနော်
       အဲ့ခေတ်မှာ
       စိန်အရောင်းအဝယ်လုပ်ရင်
       ကဲ
       နောက်တစ်ယောက်က
       ဘယ်သူများဖြစ်မလဲ
       သိချင်လှပြီ
       အဲ့လဲ့ ...
       လှံထမ်းလာတာပဲ
       မြင်ရတယ်
       ကံထမ်းလာတာ
       မမြင်ရဘူးဆိုတဲ့က
       သိပ်မှန်တယ်ဗျ
       ဘယ်လိုကံထမ်းလာလဲ
       တစ်ချက်ဖတ်ကြည့်ရအောင်
       အာဖရိကမှ
       မုဆိုးတစ်ဦးဟာ
       တစ်ရက်
       တောထဲမှာ
       အမဲလိုက်ရင်းအချိန်ကုန်သွားတော့
       တောထဲမှာပဲ
       သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှာ
       လင့်စင်ထိုးပြီး
       နေခဲ့ရတာပေါ့။
       ညမှောင်လာတဲ့အခါကျတော့
       သူနေနေတဲ့
       သစ်ပင်ပေါ်ကနေ
       မလှမ်းမကမ်းချုံစပ်ကနေ
       ထူးထူးခြားခြား
       တောက်ပနေတာကိုတွေ့ခဲ့ရတယ်။
       မုဆိုးကလဲ
       နောက်တစ်နေ့ရောက်တော့
       သိချင်စိတ်နဲ့
       ညကတောက်ပတဲ့
       နေရာကို
       ပြန်သွားကြည့်ခဲ့တယ်။
       ဘာမှမတွေ့ရခဲ့ဘူး။
       အဲ့လိုနဲ့
       မုဆိုးဟာ
       မပြန်ပဲနောက်တစ်ည
       ထပ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
       နောက်တစ်ညရောက်တော့လဲ
       အရင်ညကအတိုင်းတွေ့ရပြန်ရော
       ဒီတစ်ခါတော့
       မုဆိုးကလည်သွားပြီလေ
       သူတွေ့တဲ့​တောက်ပနေတဲ့
       နေရာကို
       မှန်းပြီး
       မြှားနဲ့
       ပစ်ထားလိုက်တာပေါ့
       ဒါမျိုးတော့
       ဘယ်ရမလဲ။
       နောက်နေ့မနက်ကျတော့
       သူပြစ်ထားတဲ့
       မြှားကို
       သွားပြန်ရှာတဲ့အခါ
       မြှားရှိတဲ့နေရာမှာ
       ထူးထူးခြားခြား
       ပြာင်လက်
       တောက်ပနေတဲ့
       ကျောက်တုံးတစ်တုံး
       တွေ့ခဲ့ပါရော။
       ဒီလိုနဲ့
       မုဆိုးလဲ
       ကျောက်တုံးကို
       မြို့ပြန်ပြီး
       နားလည်တဲ့လူနဲ့
       ပြမှဆိုပြီး
       ပြန်လာခဲ့တယ်။
       လမ်းတစ်လျှောက်လဲ
       နောက်တစ်ခါ
       ပြန်လာရင်
       အဆင်ပြေအောင်
       လမ်းညွှန်အနေနဲ့
       သစ်ပင်တွေမှာ
       ဓားနဲ့အမှတ်အသားတွေ
       ခြစ်ထားခဲ့တယ်တဲ့
       တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတဲ့
       မုဆိုးပါလားနော်။
       ဒီလိုနဲ့
       မြို့ရောက်တော့နားလည်ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေကို
       ပြတဲ့အခါမှာ
       သူရတဲ့ကျောက်တုံးဟာ
       သာမာန်မဟုတ်ပဲ
       စိန်
       ဖြစ်နေတာကို
       သိခဲ့ရတယ်။
       မုဆိုးဟာ
       ရလာတဲ့
       စိန်ကို
       အရင်ရောင်းချပြီး
       လမ်းညွှန်အတိုင်း
       တောထဲသို့
       ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
       လူ့ရဲ့လောဘ
       အတောမသတ်ပေါ့ဗျာ။
       ဒီလိုနဲ့
       သူတွေ့ခဲ့တဲ့
       နေရာမှာ
       ထပ်တူးဖော်ရှာဖွေတဲ့အခါ
       စိန်ကျောကြီးတွေ့ပြီး
       နေ့ချင်းညချင်းကို
       စိန်သူဌေးကြီးရဲ့
       ဘဝကို
       ရောက်ရှိခဲ့ပါတော့တယ်လို့
       အနောက်တိုင်း
       သမိုင်းတွေမှာ
       ဖော်ပြထားတာတွေ
       တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။
       ကံထမ်းလာတာမမြင်ရဘူးဆိုတာဒါမျိုးလား
       မသိဘူးနော်
       ဒါပေမဲ့
       ကံကိုယုံပြီး
       ဆူးပုံမနင်းနဲ့
       ဆိုတဲ့
       စကားပုံလဲ
       ရှိနေသေးတော့
       ကိုယ်ရောက်နေတဲ့နေရာမှာ
       အကောင်းဆုံး
       ကြိုးစားရပ်တည်နိုင်တဲ့
       လူအဖြစ်
       ရပ်တည်နိုင်ကြပါစေဟု
       ဆုတောင်းရင်း
       သိထားသမျှ
       ဗဟုသုတတွေကို
       ပြန်လည်မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်ဗျ
       ဟိုးအရင္
       ရာစုႏွစ္မ်ားစြာထဲက
       စိန္ကို
       စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တာဟာ
       ဂရိလူမ်ိဳးေတြပါလို႔
       မွတ္တမ္းမ်ားစြာ
       ရွိခဲ့ပါတယ္။
       စိန္ဆိုတဲ့
       ေဝါဟာရ
       ဘယ္ကဆင္းသက္လာတာလဲဆိုရင္ေတာ့
       ဂရိဘာသာစကား
       “
       အာဒါမားစ္
       ” ကေန
       ဆင္းသက္လာၿပီးေတာ့
       ဒီေန႔အထိ
       စိန္ (Diamond)
       လို႔
       ေခၚဆိုလာခဲ့ၾကတာပါ။
       အေနာက္တိုင္း
       သမိုင္းေၾကာင္းေတြမွာေတာ့
       စိန္
       ရဲ့အေၾကာင္းကို
       ခရစ္သကၠရာဇ္
       ၁၆ ႏွစ္ထဲက
       စတင္ေရးသားထားၿပီး
       ဒီထက္ေရွးက်တဲ့
       ေရာမ
       မွတ္တမ္းေတြမွာေတာ့
       အႏၵိယနိုင္ငံမွာရွိတဲ့
       စိန္ထြက္တဲ့
       ျမစ္ေတြ
       အေၾကာင္းကို
       မၾကာခဏဆိုသလို
       ေဖာ္ျပထားတာေတြ႕ရပါတယ္။
       သမိုင္းအစမွာ
       စိန္ကို
       လည္ပင္းမွာ
       ဆြဲထားရင္
       မေကာင္းဆိုးဝါးရန္ကေန
       ကာကြယ္ေပးတယ္လို႔
       ယူဆခဲ့ၾကၿပီး
       စစ္သည္ေတာ္ေတြအတြက္လဲ
       စိန္ဟာ
       ရဲစြမ္းသတၱိနဲ႔
       ခ်စ္သူအထင္ႀကီးေစတဲ့
       ဂုဏ္ပကာသန
       အျဖစ္ပဲ
       စိန္ကို
       အသုံးျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။
       သမိုင္းေတြအရ
       စိန္ကို
       စေတြ႕ခဲ့တဲ့
       ဂရိေတြက
       စိန္ကို
       ယခုလို
       အဖိုးတန္လို႔
       ေတြးခဲ့ပုံမရပါဘူး။
       စိန္ရဲ့
       မာေက်ာၿပီး
       ၿဖိဳခြဲမရတဲ့
       အစြမ္းသတၱိကိုသာ
       သိခဲ့ပုံေပၚပါတယ္။
       ဒါေၾကာင့္လဲ
       စိန္ကို
       လက္ဖြဲ႕
       အေဆာင္အေနနဲ႔
       အသုံးျပဳခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ
       မွတ္တမ္းေတြမွာ
       ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါတယ္။
       အဲ့အခ်ိန္က
       စိန္ကို
       ခြဲစိတ္ျဖတ္ေတာက္
       ေသြးျခင္းေတြ
       မလုပ္တက္ခဲ့တာေၾကာင့္
       အရိုင္းတုန္းေတြကိုပဲ
       လည္ပင္းမွာ
       ဆြဲခဲ့ၾကပါတယ္။
       အဲ့အခ်ိန္က
       စိန္ရဲ့တန္ဖိုးကို
       ေကာင္းေကာင္းမသိနိုင္ခဲ့ေပမဲ့
       ယေန႔ေခတ္စကားနဲ႔
       ေျပာရမယ္ဆိုရင္
       စိန္သည္
       အခ်ဥ္မဟုတ္ပါ။
       အဲ့လဲ့
       အဲ့လဲ့
       စတာပါ
       ေနာက္တာပါ
       …
       စိန္ကိုစေတြ႕ခဲ့တဲ့
       လူေတြ
       တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ့
       အေၾကာင္းကိုလဲ
       သိရေအာင္
       ေနာက္ကပုံေလးေတြလဲ
       ဆက္ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္လားဗ်
       …
       ၁၈၅၂
       ခုႏွစ္သို႔
       ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့
       နယ္ေျမသစ္ေတြဆီ
       ခရီးသြားတဲ့
       ခရီးသြား
       `ကင့္ဘဲ´ ဟာ
       `ထရန္႔စဗာလ္´
       ျပည္နယ္ရဲ့
       ေျမရိုင္းေတြကိုေက်ာ္
       ျဖတ္ၿပီး
       `ေအာ္ရိန္း´
       ျမစ္ကမ္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီး
       ျမစ္ကမ္းရွိ
       ေက်ာင္သလင္းေတြရဲ့ၾကားထဲမွာ
       ​​ေျပာင္ေျပာင္
       လက္လက္နဲ႔
       ေက်ာက္မ်ားကို
       ေတြ႕ခဲ့ရတယ္လို႔
       သူ႔ရဲ့မွတ္စုမွာ
       ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
       ေနာက္မွ
       ေျပာင္လက္ေနတဲ့
       ေက်ာက္ေတြဟာ
       စိန္ေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို
       သိခဲ့ရၿပီး
       မွတ္တမ္းျပဳစုခဲ့ပါတယ္။
       ကဲ
       ေနာက္တစ္ေယာက္ကဘယ္သူမ်ားလဲ
       ထပ္ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္
       ၁၈၆၇
       ခုႏွစ္
       မိုးရာသီမွာ
       `ဗိုးဝါးလယ္သမား´
       ရဲ့
       သားသမီးေတြဟာ
       `ဟုပ္ၿမိဳ႕´
       ရဲ့
       ျမစ္ကမ္းေပၚ
       ကစားေနရာကေန
       ေက်ာက္သလင္းခဲ
       နည္းနည္းကို
       ေကာက္လာခဲ့ပါတယ္။
       ေက်ာက္သလင္းခဲေတြထဲက
       ​အရမ္းေျပာင္လက္ေနလို႔
       ထူးျခားတယ္ဆိုၿပီး
       မိခင္ျဖစ္တဲ့
       `မစၥဂ်က္ေကာ့´
       ဟာ
       `မစၥတာဗန္ေနးကတ္´
       ဆိုတဲ့လူကို
       ျပသခဲ့ပါတယ္။
       မစၥတာဗန္ေနးကတ္ဟာ
       ခရီးသြားကုန္သည္
       အိုရီလီနဲ႔
       ဂ်ဴးကုန္သည္ေတြကို
       ျပသခဲ့ၿပီး
       ခရီးသြားကုန္သည္ေတြကဟာ
       `ကိုးဗတ္ၿမိဳ႕
       ေကာ္မရွင္နာမင္းႀကီး´
       အားျပသလိုက္တဲ့အခါ
       တန္ဖိုးႀကီးမားတဲ့
       စိန္လို႔ယူဆခဲ့ပါတယ္။
       မင္းႀကီးကေနတစ္ဆင့္
       `ဂေရဟမ္´
       ၿမိဳ႕ရွိ
       ဘူမိသတၱဳေဗဒပညာရွင္
       ေဒါက္တာ
       ေအသာစတုန္း
       ကိုျပသခဲ့ၿပီး
       စတာလင္ေပါင္
       ၅၀၀ တန္တဲ့
       စိန္ျဖစ္ေနတာကို
       အတိအက်
       သိခဲ့ရပါတယ္။
       ထိုမွတစ္ဆင့္
       ကိပ္
       အစိုးရသည္
       ပဲရစ္ျပပြဲတစ္ခုသို႔
       တင္ပို႔
       ျပသလိုက္ၿပီး
       တစ္ကမၻာလုံးသို႔
       သတင္းေတြ
       ပ်ံ႕ႏွံ့သြားပါေတာ့တယ္။
       ဒီလိုျဖစ္ၿပီး
       သိပ္မၾကာခင္
       ၁၈၆၉
       ခုႏွစ္
       မတ္လမွာေတာ့
       ႏြားေက်ာင္းသားတစ္ဦးဟာ
       ေအာ္ရိန္းျမစ္အနီး
       ဇင္ူေဖာင္တိန္
       ေဒသကေန ၈၃
       ကာရက္ခြဲေလးေသာ
       စိန္တစ္တုံးကို
       ေကာက္ရခဲ့ပါတယ္။
       ႏြားေက်ာင္းသားဟာ
       ဗန္ေနးကတ္
       အားစိန္ကို
       ေပးၿပီး
       ျမင္းတစ္ေကာင္၊
       ႏြားထီးဆယ္ေကာင္နဲ႔
       သိုးအေကာင္
       ၅၀၀ ကို
       လဲလွယ္သြားခဲ့ပါတယ္။
       အဲ့တုန္းကသာ
       စိန္ေကာက္ရရင္
       ရွယ္ပဲလို႔
       ေတြးေနၿပီမလား။
       အဲ့ေခတ္တုန္းက
       ထီလဲရွိခ်င္မွ
       ရွိမယ္မထင္ဘူးဗ်
       ေကာက္ရတဲ့
       လူကေတာ့
       ထီေပါက္တာပဲ
       စတာပါ
       စတာပါ။
       ဗန္ေနးတက္ဟာ
       စိန္ကို
       စတာလင္ေပါင္
       ၁၁၀၀၀ နဲ႔
       ျပန္ေရာင္းခဲ့ၿပီး
       ျပန္ဝယ္ခဲ့သူဟာ
       ၆၂
       ကာရက္ခြဲသား
       က်န္ေအာင္
       ေသြးၿပီး
       အကြက္ေပၚေအာင္လုပ္ကာ
       ဒတ္ဒေလၿမိဳ႕စား
       ထံသို႔
       စတာလင္ေပါင္
       ၂၂၀၀၀ နဲ႔
       ျပန္လည္ေရာင္းခ်လိုက္ပါတယ္။
       အဲ့ေခတ္က
       ဒီစိန္ဟာ
       အာဖရိက
       စိန္
       ဆိုတဲ့
       စကားအတိုင္း
       `ေတာင္အာဖရိကရဲ့
       ၾကယ္ပြင့္´
       လို႔ေတာင္
       တင္စားခဲ့ၾကပါေသးတယ္တဲ့ဗ်။
       မဆိုးဘူးေနာ္
       အဲ့ေခတ္မွာ
       စိန္အေရာင္းအဝယ္လုပ္ရင္
       ကဲ
       ေနာက္တစ္ေယာက္က
       ဘယ္သူမ်ားျဖစ္မလဲ
       သိခ်င္လွၿပီ
       အဲ့လဲ့ ...
       လွံထမ္းလာတာပဲ
       ျမင္ရတယ္
       ကံထမ္းလာတာ
       မျမင္ရဘူးဆိုတဲ့က
       သိပ္မွန္တယ္ဗ်
       ဘယ္လိုကံထမ္းလာလဲ
       တစ္ခ်က္ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္
       အာဖရိကမွ
       မုဆိုးတစ္ဦးဟာ
       တစ္ရက္
       ေတာထဲမွာ
       အမဲလိုက္ရင္းအခ်ိန္ကုန္သြားေတာ့
       ေတာထဲမွာပဲ
       သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚမွာ
       လင့္စင္ထိုးၿပီး
       ေနခဲ့ရတာေပါ့။
       ညေမွာင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့
       သူေနေနတဲ့
       သစ္ပင္ေပၚကေန
       မလွမ္းမကမ္းခ်ဳံစပ္ကေန
       ထူးထူးျခားျခား
       ေတာက္ပေနတာကိုေတြ႕ခဲ့ရတယ္။
       မုဆိုးကလဲ
       ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့
       သိခ်င္စိတ္နဲ႔
       ညကေတာက္ပတဲ့
       ေနရာကို
       ျပန္သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။
       ဘာမွမေတြ႕ရခဲ့ဘူး။
       အဲ့လိုနဲ႔
       မုဆိုးဟာ
       မျပန္ပဲေနာက္တစ္ည
       ထပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
       ေနာက္တစ္ညေရာက္ေတာ့လဲ
       အရင္ညကအတိုင္းေတြ႕ရျပန္ေရာ
       ဒီတစ္ခါေတာ့
       မုဆိုးကလည္သြားၿပီေလ
       သူေတြ႕တဲ့​ေတာက္ပေနတဲ့
       ေနရာကို
       မွန္းၿပီး
       ျမႇားနဲ႔
       ပစ္ထားလိုက္တာေပါ့
       ဒါမ်ိဳးေတာ့
       ဘယ္ရမလဲ။
       ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့
       သူျပစ္ထားတဲ့
       ျမႇားကို
       သြားျပန္ရွာတဲ့အခါ
       ျမႇားရွိတဲ့ေနရာမွာ
       ထူးထူးျခားျခား
       ျပာင္လက္
       ေတာက္ပေနတဲ့
       ေက်ာက္တုံးတစ္တုံး
       ေတြ႕ခဲ့ပါေရာ။
       ဒီလိုနဲ႔
       မုဆိုးလဲ
       ေက်ာက္တုံးကို
       ၿမိဳ႕ျပန္ၿပီး
       နားလည္တဲ့လူနဲ႔
       ျပမွဆိုၿပီး
       ျပန္လာခဲ့တယ္။
       လမ္းတစ္ေလၽွာက္လဲ
       ေနာက္တစ္ခါ
       ျပန္လာရင္
       အဆင္ေျပေအာင္
       လမ္းညႊန္အေနနဲ႔
       သစ္ပင္ေတြမွာ
       ဓားနဲ႔အမွတ္အသားေတြ
       ျခစ္ထားခဲ့တယ္တဲ့
       ေတာ္ေတာ္ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့
       မုဆိုးပါလားေနာ္။
       ဒီလိုနဲ႔
       ၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့နားလည္ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတြကို
       ျပတဲ့အခါမွာ
       သူရတဲ့ေက်ာက္တုံးဟာ
       သာမာန္မဟုတ္ပဲ
       စိန္
       ျဖစ္ေနတာကို
       သိခဲ့ရတယ္။
       မုဆိုးဟာ
       ရလာတဲ့
       စိန္ကို
       အရင္ေရာင္းခ်ၿပီး
       လမ္းညႊန္အတိုင္း
       ေတာထဲသို႔
       ျပန္ဝင္လာခဲ့တယ္။
       လူ႔ရဲ့ေလာဘ
       အေတာမသတ္ေပါ့ဗ်ာ။
       ဒီလိုနဲ႔
       သူေတြ႕ခဲ့တဲ့
       ေနရာမွာ
       ထပ္တူးေဖာ္ရွာေဖြတဲ့အခါ
       စိန္ေက်ာႀကီးေတြ႕ၿပီး
       ေန႔ခ်င္းညခ်င္းကို
       စိန္သူေဌးႀကီးရဲ့
       ဘဝကို
       ေရာက္ရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္လို႔
       အေနာက္တိုင္း
       သမိုင္းေတြမွာ
       ေဖာ္ျပထားတာေတြ
       ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါတယ္။
       ကံထမ္းလာတာမျမင္ရဘူးဆိုတာဒါမ်ိဳးလား
       မသိဘူးေနာ္
       ဒါေပမဲ့
       ကံကိုယုံၿပီး
       ဆူးပုံမနင္းနဲ႔
       ဆိုတဲ့
       စကားပုံလဲ
       ရွိေနေသးေတာ့
       ကိုယ္ေရာက&
       *****************************************************
       Page 1 of 1