URI:
   DIR Return Create A Forum - Home
       ---------------------------------------------------------
       T Community
  HTML https://tcommunity.createaforum.com
       ---------------------------------------------------------
       *****************************************************
   DIR Return to: T
       *****************************************************
       #Post#: 1101--------------------------------------------------
       The Green Mile
   DIR By: shoonlae
       Date: December 16, 2019, 1:49 am
       ---------------------------------------------------------
       Zawgyi
       က်မတို
       ့ၿဂိဳဟ္ကမၻာမွာ
       တရားသျဖင့္ဆိုတ့ဲစကားဟာ
       တကယ္ရိွရဲ
       ့လား။လူသားတစ္ေယာက္နဲ
       ့တစ္ေယာက္ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ၾကတာ
       ၊အားငယ္သူကို
       အားႀကီးသူက
       ညႇဥ္းပန္းတာ
       ၊
       မတရားမႈမွန္းသိသိႀကီးေတာင္ဝင္မစြက္ရဲတာ
       /
       ဝင္စြက္ဖို
       ့ရာအင္အားမလံုေလာက္တာ
       ။ က်မတို
       ့မ်က္စိေ႐ွ
       ့ေလးတင္မွာပဲမတရားမႈကို
       တြန္းလွန္ႏိုင္တ့ဲ
       အင္အားနည္းပါးလို
       ့
       က်ရံႈးခ့ဲရၿပီးသူေတြဘယ္ေလာက္ေလာက္
       ရိွေနၿပီလဲ။က်မတို
       ့
       တတ္ႏိုင္သေရြ
       ့ကယ္တင္ခ့ဲလား။မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခ့ဲၾကလား။ဒါမွမဟုတ္
       ႐ွင္ဟာ
       တစ္ပါးသူနာက်င္မႈုအႀကီးစားနဲ
       ့ညည္းတြားေနတာကို
       လ်ွာေလးတသပ္သပ္နဲ
       ့အရသာခံၾကည့္တတ္သူလား။ကဲ
       အခု
       က်မဇာတ္ကားေဟာင္းတစ္ခုအေၾကာင္းနည္းနည္း
       ျပန္ေျပာျပမယ္ေလ။The
       Green Mile ဆိုတ့ဲ
       ေျခာက္အုပ္တြဲ
       ဝတၳဳထဲကပထမတြဲကို
       ၁၉၉၆
       ခုႏွစ္
       မာ့ခ်္လကုန္ေလာက္မွာ
       စထုတ္တယ္။ထုတ္ထုတ္ၿပီးခ်င္းပဲ
       ဒုတိယတြဲအတြက္လူေတြ
       အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း
       ရင္ခုန္ၾကသတ့ဲ။ဒါနဲ
       ့ စာေရးဆရာ
       Stephen King ရဲ ့ The Green
       Mileအခန္းဆက္ဝတၳဳ႐ွည္ဟာ
       ကမၻာေက်ာ္သြားခ့ဲတယ္။၁၉၉၉
       ဒီဇင္ဘာမွာ
       စၾကဝဠာရဲ
       ့အေကာင္းဆံုးဇာတ္လမ္းေကာင္းေတြကိုပဲ
       ထုတ္လုပ္တယ္လိ
       ့ေၾကျငာထားတ့ဲWarner
       Bros ကေန The Green Mile
       အမည္နဲ
       ့ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္
       စတင္ျဖန္
       ့ခ်ိလာတယ္။Fantasy
       crime drama
       အမ်ိဳးအစားေပါ့။ဝတၳဳေရာ
       ဇာတ္လမ္းေရာက
       Paul Edgecombe လို
       ့အမည္ရတ့ဲ
       ေထာင္ဝါဒါေဟာင္းတစ္ဦးကသူ
       ့ရဲ
       ့မိတ္ေဆြျဖစ္သူကို
       ၁၉၃၀
       ဝန္းက်င္ကာလေတြတုန္းက
       အေမရိကရဲ ့
       တရားစီရင္ေရးနဲ
       ့ခြၽတ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးမႈေတြ
       ၊
       အမွားအယြင္းနဲ
       ့အားနည္းခ်က္ေတြအေၾကာင္းကို
       ျပန္ေျပာျပေနဟန္ဇာတ္လမ္းတည္ထားတယ္။အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ
       အျပင္လူေတြ
       မသိႏိုင္တ့ဲအရမ္းစိတ္ဝင္စားဖို
       ့ေကာင္းတ့ဲ
       အေၾကာင္းေတြနဲ
       ့တခ်ိဳ
       ့ထူးဆန္းအ့ံျသဖြယ္
       ရင္နာဖြယ္အျဖစ္ေတြ
       ၊တရားေရးနဲ
       ့ဥပေဒရဲ
       ့အားေပ်ာ့ကြက္ေတြကိုတဆင့္ျပန္ၾကားေနရပံုနဲ
       ့
       ခပ္ဆင္ဆင္ေပါ့။
       ေပါလ္ဟာ
       ၁၉၃၂ခုႏွစ္မ်ားဆီတုန္းကေတာ့
       ငယ္ရြယ္သန္မာတ့ဲေထာင္ဝါဒါ
       လူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးေပါ့။သူႀကီးၾကပ္ရတ့ဲ
       ဝါ့ဒ္က
       ေသဒဏ္က်
       အက်ဥ္းသားေတြကိုေသဒဏ္မေပးခင္
       ယာယီခ်ဳပ္တ့ဲ
       ဝါ့ဒ္ေပါ့။အင္မတန္
       စည္းကမ္းထားရၿပီး
       တင္းျကပ္ထားတ႔ဲဥပေဒနဲ
       ့လူ
       ့ႏူးၫြတ္မႈ
       စိတ္ခံစားခ်က္ႏွစ္ခုၾကားအလယ္တည့္တည့္မွာ
       ၊
       ဒါမွမဟုတ္ဥပေဒဘက္ျခမ္းမွာ
       မတ္မတ္ေနေပးရတ့ဲ
       ေနရာေပါ့။ဒီေနရာဟာ
       ေသဒဏ္က်ခံ
       အက်ဥ္းသားေတြရဲ႕အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ၊
       ေနာင္တနဲ ့
       ညည္းတြားသံေတြ၊အားငယ္စိတ္ပ်က္ဟန္ေတြၾကား
       ေထာင္အုပ္ခ်ုပ္သူတို
       ့ပါလိုက္ၿပီး
       ယိမ္းယိုင္မသြားေအာင္
       ဟန္ခ်က္လိုက္ညိွေနရတ့ဲ
       ေနရာေပါ့။အျပစ္လုပ္ခ့ဲရင္လည္းခံ၊
       မလုပ္ခ့ဲသည္ရိွေသာ္မွသက္ေသအေထာကိအထားခိုင္လံုေနခ့ဲရင္လည္း
       ခံေပါ့။ဥပေဒဟာ
       တကယ့္ကို
       စာအုပ္ႀကီးပဲ။လူသားခ်င္း
       စာနာေထာက္ထားစိတ္
       သူ
       ့မွာမရိွဘူး။တခါတေလမွာ
       စစ္မွန္တ့ဲ
       တရားမ်ွတမႈဆိုတာအႀကီးဆံုးဒိုင္ျဖစ္တ့ဲ
       အဲဒီဥပေဒဆိုတ့ဲေကာင္ဆီမွာေတာင္
       မရိွဘူး။ဒါဆို
       ဘာလို
       ့ဥပေဒထားေနေတာ့မွာလဲ။ဘာလို
       ့ဥပေဒထားေနေတာ့မွာလဲဆိုေတာ့အသိဥာဏ္နည္းတ့ဲ
       တိရိစၦန္ထက္စိတ္ဓာတ္အထားအသို
       ပိုနိမ့္က်တ့ဲလူ
       ့တိရိစၦာန္ေတြ
       ရိွေနလို
       ့ေပါ့။ဒီေတာ့လည္း
       လက္ခံၾကရံုေပါ့။
       ဒီဇာတ္ကားက
       ဘာသာေရးကိုလည္း
       အတန္ငယ္
       တိမ္းၫႊတ္ထားတယ္။low-angel
       လို ့ပဲ
       ေခၚၾကစို
       ့ရဲ
       ့။အဲဒီတေယာက္ဟာ
       ေသဒဏ္က်ခံဖို
       ့ရာတရားခံမွားယြင္းေရာက္ရိွလာသူ
       ။တန္ဖိုးျမင့္
       တန္ခိုးအာႏုေဘာ္
       ရိွသူ၊ထြားက်ိဳင္းသန္မာၿပီး
       အရပ္
       ေျခာက္ေပ
       ႐ွစ္လက္မရိွတ့ဲလူမည္းႀကီးေပါ့။ဂြၽန္ေကာ္ဖီတ့ဲ
       ။ John Coffey
       ေပါ့။သူ
       ့နံမည္ကလြဲလို
       ့
       က်န္တ့ဲစာကို
       မဖတ္တတ္႐ွာသူႀကီးေပါ့။သူ
       ့နံမည္ကိုေမးတိုင္း
       ”ဂြၽန္ေကာ္ဖွီပါခင္ဗ်ာ။ေသာက္တ့ဲ
       ေကာ္ဖီနဲ
       ့အသံထြက္တူပါတယ္။စာလံုးေပါင္းေတာ့မတူပါဘူး။”
       လို
       ့ေလးတိေလးကန္
       ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း
       ျပန္ေျပာတတ္သူႀကီးေပါ့။ဘဝမွာ
       တခါဘူးမ်ွ
       ႐ုပ္႐ွင္မၾကည့္ဖူးသူႀကီးေပါ့။လူတိုင္းကို
       ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ
       ့မ်က္ရည္ေတြ
       ဝိုင္းၿပီးသနားက႐ုဏာသက္ဟန္နဲ
       ့ေျပာတတ္
       ၾကည့္တတ္သူႀကိီးေပါ့။ကိုယ္တိုင္ကေတာ့
       သူတပါးအခက္အခဲေတြကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္
       အစြမ္းကုန္
       ကူညီကယ္တင္ခ့ဲေပမ့ဲကိုယ့္အလွည့္မွာေတာ့
       ကူည္ီကယ္တင္သူမရိွ႐ွာဘဲ
       ဘုရားသခင္လိုပဲ
       သူတပါးအျပစ္အတြက္ကိုယ့္ကိုကိုယ္
       စြန္
       ့ပစ္လိုက္ရသူ
       သနားစရာ
       လူထြားႀကီးေပါ့။
       ေသဒဏ္က်ခံဖို
       ့
       ေရာက္ေနတ့ဲ
       တျခားအက်ဥ္းသားေလးငါးေျခာက္ေယာက္လည္း
       ရိွသေပါ့။သူတို
       ့လည္း
       သူတို
       ့အေၾကာင္းနဲ
       ့သူတို႔ေပါ့။ေသဖို
       ့ေနာက္ဆံုးေန
       ့ရက္နဲ
       အခ်ိန္အတိအက်ကိုသိသိႀကီးနဲ
       ့ေစာင့္ေနၾကရတ့ဲ
       အထီးက်န္လူသားမ်ားေပါ့။ရဒ္အင္ဒီးယန္းတေယာက္ပါတယ္၊ေထာင္ထဲက
       ႂကြက္စုတ္ေလးတစ္ေကာင္အေပၚ
       သူ ့ရဲ
       ့အေဖာ္အျဖစ္ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ထိ
       သံေယာဇဥ္တႀကီးတြယ္ဖက္သြားတ့ဲ
       လူတစ္ေယာက္ပါတယ္၊
       ေဆးအျမဲကြဲေနတ့ဲေဆးဘဲတစ္ေပြပါတယ္၊
       စသျဖင့္ေပါ့ေလ။သူတို
       ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ေတြကို
       သူတို ့နဲ
       ့အတူကူေစာင့္ေပးရင္း
       သူတို
       ့ျဖစ္ခ်င္တ့ဲ
       ေနာက္ဆံုးဆႏၵေတြကိုတတ္ႏိုင္တ့ဲဘက္က
       ဝိုင္းျဖည့္ေပးေနၾကတ့ဲေထာင္ဝန္ထမ္း
       အရာရိွမ်ားရဲ
       ့
       ျဖစ္တည္မႈေပါ့။
       ဇာတ္ကားၾကည့္ရင္
       ငိုတတ္တ့ဲအက်င့္
       ႐ွင္တို
       ့မွာရိွလား။က်မကေတာ့
       တေယာက္ထဲ
       ဇာတ္ကားၾကည့္မွစိတ္ကိုလႊတ္ၿပီး
       ၾကည့္ေလ့ရိွတယ္။ကိုယ္မ်က္ရည္က်တာကို
       သူမ်ားမေလွာင္ေစဖို
       ့ေပါ့။႐ွင္ဟာ
       အကယ္၍
       အဲဒီလို
       ခံစားမႈ
       အားေကာင္းသူဆိုရင္
       ၊မၾကည့္ရေသးဘူးဆိုရင္
       ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္
       ၾကည့္ေပါ့။႐ွင္တို
       ့ၾကည္ႏူးရမယ္။
       ဝမ္းနည္းရမယ္။
       ငိုေႂကြးရမယ္။အထီးက်န္ဆန္ရမယ္။
       ေသဒဏ္က်ခံရတ့ဲ
       အက်ဥ္းသားေတြကိုကြပ္မ်က္တ့ဲပံုစံက
       လ်ွပ္စစ္ကုလားထိုင္မွာ
       တကိုယ္လံုးကိုဝါယာႀကိဳးေတြနဲ
       ့ စည္းၿပီး
       စီရင္တ့ဲပံုစံပဲ။သူတို
       ့ကို
       စီရင္ေနခ်ိန္မွာ
       သူတို ့ရဲ
       ့
       အသားေတြကိုလ်ွပ္စစ္ျဖတ္စီးသြားရာကေန
       ရလာတ့ဲလူသားေညႇာ္နံ
       ့ေတြကို
       ႐ွင္တို
       ့ႏွာေခါင္းထဲ
       ရလာလိမ့္မယ္။ေသျခင္းတရားကို
       ဘယ္ေလာက္ပဲ
       ၾက့ံၾက့ံခံ
       ရင္ဆိုင္ဖို
       ့ေတြးထားထားတကယ့္ေသျခင္းတရားဟာ
       ဗို
       ့အားေထာင္ခ်ီၿပီးလ်ွပ္စီးေၾကာင္းေတြအျဖစ္
       ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲ
       ဝင္လာခ်ိန္မွာအသက္ဓာတ္ေလးနဲ
       ့
       လက္ရိွျဖစ္တည္မႈေလးအေပၚဖကိတြယ္ထားေသးခ်င္စိတ္က
       ဟုတ္ခနဲ
       ေတာက္ႂကြလာမယ္။သူတို
       ့ရဲ
       ့ေသျခင္းတရားအေပၚ
       ရင္ဆိုင္ၾကပံုဟာဒီလိုပါလားလို
       ့ ႐ွင္တို
       ့ အလမ္
       ့တၾကားေတြ
       ့ရမယ္။ေလာကႀကီးရဲ
       ့
       တရားမ်ွတမႈအေပၚမွာလည္းသံသယဝင္ေကာင္း
       ဝင္လာႏိုင္ေသးတယ္။
       ဇာတ္ၫႊန္းသမားနံမည္ကို
       အရင္မိတ္ဆက္စို
       ့ရဲ႕။ဒီဇာတ္ကားနဲ
       ့ေအာ္စကာရခ့ဲတ့ဲ
       ဇာတ္ၫႊန္းခြဲသူကေတာ့Frank
       Darabont
       ပါတ့ဲ။နံမည္ေက်ာ္
       ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တာမို
       ့ဒီဇာတ္ကားကို
       အစအဆံုး
       သူပဲဇာတ္ၫႊန္းခြဲသူပဲ႐ိုက္ကူးခ့ဲတာျဖစ္တယ္။ပ႐ိုဂ်ဴဆာလည္း
       သူပဲ။John Coffey
       ေနရာမွာ Michael Clarke
       Duncan,supporting roles
       ေနရာေတြမွာDavid
       Morse, Bonnie Hunt, Jamrs Cromwell နဲ
       ့အသက္ႀကီးသြားတ့ဲ
       ေပါလ္အဒ္ခ်္ကုမ့္ဘ္
       ေနရာမွာေတာ့မင္းသားႀကီး
       Dabbs Greer တို
       ့ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတယ္။ၾကံဳတုန္း
       ထည့္ေျပာရမယ္ဆိုရင္
       Dabbs Greer
       ဟာအဲဒီကားမွာ
       သ႐ုပ္ေဆာင္စဥ္အခ်ိန္မွာအသက္႐ွစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္
       ရိွေနၿပီမို
       ့
       ဒါဟာသူေနာက္ဆံုးသ႐ုပ္ေဆာင္ခ့ဲတ့ဲ
       ဇာတ္ကားလည္းျဖစ္တယ္။
       တ့ဲ။
       ဒီဇာတ္ကားရဲ
       ့အားႀကီးတ့ဲ
       သက္ေရာက္မႈေၾကာင့္အေမရိကရဲ
       ့
       တရားစီရင္ေရးစနစ္အခ်ိဳ
       ့ေျပာင္းလဲခ့ဲတယ္။ဝတၳဳမွာတင္
       ေအာင္ျမင္ၿပီးသားကမၻာေက်ာ္ၿပီးသား
       The Green Mile
       ဟာဇာတိလမ္းအေနနဲ
       ့လည္း
       အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆု၊အေကာင္းဆံုး
       အသံဆု၊
       အေကာင္းဆံုး
       ဇာတ္ၫႊန္းဆုနဲ
       ့အေကာင္းဆံုး
       ဇာတ္ပို
       ့ဆုအျဖစ္Michael
       Clarke Duncan (John Coffey) တို ့
       ရရိွခ့ဲတယ္။ကန္ေဒၚလာ
       သန္း ၆၀
       ကုန္က်ခံ႐ိုက္ကူးခ့ဲၿပီးဝင္ေငြ
       ၂၉၀.၇ သန္း
       ကန္ေငြ
       ျပန္ရခ့ဲတယ္။မၾကည့္ရေသးဘူးဆိုရင္
       ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္
       ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ၾကည့္ၿပီးရင္လည္း
       ထပ္ၾကည့္ခ်င္တတ္တ့ဲ
       ကားမ်ိဳးပါ။
       Unicode
       ကျမတို
       ့ဂြိုဟ်ကမ္ဘာမှာ
       တရားသဖြင့်ဆိုတဲ့စကားဟာ
       တကယ်ရှိရဲ
       ့လား။လူသားတစ်ယောက်နဲ
       ့တစ်ယောက်နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ကြတာ
       ၊အားငယ်သူကို
       အားကြီးသူက
       ညှဉ်းပန်းတာ
       ၊
       မတရားမှုမှန်းသိသိကြီးတောင်ဝင်မစွက်ရဲတာ
       /
       ဝင်စွက်ဖို
       ့ရာအင်အားမလုံလောက်တာ
       ။ ကျမတို
       ့မျက်စိရှေ
       ့လေးတင်မှာပဲမတရားမှုကို
       တွန်းလှန်နိုင်တဲ့
       အင်အားနည်းပါးလို
       ့
       ကျရှုံးခဲ့ရပြီးသူတွေဘယ်လောက်လောက်
       ရှိနေပြီလဲ။ကျမတို
       ့
       တတ်နိုင်သရွေ
       ့ကယ်တင်ခဲ့လား။မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့ကြလား။ဒါမှမဟုတ်
       ရှင်ဟာ
       တစ်ပါးသူနာကျင်မှုုအကြီးစားနဲ
       ့ညည်းတွားနေတာကို
       လျှာလေးတသပ်သပ်နဲ
       ့အရသာခံကြည့်တတ်သူလား။ကဲ
       အခု
       ကျမဇာတ်ကားဟောင်းတစ်ခုအကြောင်းနည်းနည်း
       ပြန်ပြောပြမယ်လေ။The
       Green Mile ဆိုတဲ့
       ခြောက်အုပ်တွဲ
       ဝတ္ထုထဲကပထမတွဲကို
       ၁၉၉၆
       ခုနှစ်
       မာ့ချ်လကုန်လောက်မှာ
       စထုတ်တယ်။ထုတ်ထုတ်ပြီးချင်းပဲ
       ဒုတိယတွဲအတွက်လူတွေ
       အုတ်အော်သောင်းနင်း
       ရင်ခုန်ကြသတဲ့။ဒါနဲ
       ့ စာရေးဆရာ
       Stephen King ရဲ ့ The Green
       Mileအခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်ဟာ
       ကမ္ဘာကျော်သွားခဲ့တယ်။၁၉၉၉
       ဒီဇင်ဘာမှာ
       စကြဝဠာရဲ
       ့အကောင်းဆုံးဇာတ်လမ်းကောင်းတွေကိုပဲ
       ထုတ်လုပ်တယ်လိ
       ့ကြေငြာထားတဲ့Warner
       Bros ကနေ The Green Mile
       အမည်နဲ
       ့ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်
       စတင်ဖြန်
       ့ချိလာတယ်။Fantasy
       crime drama
       အမျိုးအစားပေါ့။ဝတ္ထုရော
       ဇာတ်လမ်းရောက
       Paul Edgecombe လို
       ့အမည်ရတဲ့
       ထောင်ဝါဒါဟောင်းတစ်ဦးကသူ
       ့ရဲ
       ့မိတ်ဆွေဖြစ်သူကို
       ၁၉၃၀
       ဝန်းကျင်ကာလတွေတုန်းက
       အမေရိကရဲ ့
       တရားစီရင်ရေးနဲ
       ့ချွတ်ချော်တိမ်းပါးမှုတွေ
       ၊
       အမှားအယွင်းနဲ
       ့အားနည်းချက်တွေအကြောင်းကို
       ပြန်ပြောပြနေဟန်ဇာတ်လမ်းတည်ထားတယ်။အင်းစိန်ထောင်ထဲမှာ
       အပြင်လူတွေ
       မသိနိုင်တဲ့အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို
       ့ကောင်းတဲ့
       အကြောင်းတွေနဲ
       ့တချို
       ့ထူးဆန်းအ့ံသြဖွယ်
       ရင်နာဖွယ်အဖြစ်တွေ
       ၊တရားရေးနဲ
       ့ဥပဒေရဲ
       ့အားပျော့ကွက်တွေကိုတဆင့်ပြန်ကြားနေရပုံနဲ
       ့
       ခပ်ဆင်ဆင်ပေါ့။
       ပေါလ်ဟာ
       ၁၉၃၂ခုနှစ်များဆီတုန်းကတော့
       ငယ်ရွယ်သန်မာတဲ့ထောင်ဝါဒါ
       လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးပေါ့။သူကြီးကြပ်ရတဲ့
       ဝါ့ဒ်က
       သေဒဏ်ကျ
       အကျဉ်းသားတွေကိုသေဒဏ်မပေးခင်
       ယာယီချုပ်တဲ့
       ဝါ့ဒ်ပေါ့။အင်မတန်
       စည်းကမ်းထားရပြီး
       တင်းကြပ်ထားတဲ့ဥပဒေနဲ
       ့လူ
       ့နူးညွတ်မှု
       စိတ်ခံစားချက်နှစ်ခုကြားအလယ်တည့်တည့်မှာ
       ၊
       ဒါမှမဟုတ်ဥပဒေဘက်ခြမ်းမှာ
       မတ်မတ်နေပေးရတဲ့
       နေရာပေါ့။ဒီနေရာဟာ
       သေဒဏ်ကျခံ
       အကျဉ်းသားတွေရဲ့အထီးကျန်ဆန်မှုတွေ၊
       နောင်တနဲ ့
       ညည်းတွားသံတွေ၊အားငယ်စိတ်ပျက်ဟန်တွေကြား
       ထောင်အုပ်ချုပ်သူတို
       ့ပါလိုက်ပြီး
       ယိမ်းယိုင်မသွားအောင်
       ဟန်ချက်လိုက်ညှိနေရတဲ့
       နေရာပေါ့။အပြစ်လုပ်ခဲ့ရင်လည်းခံ၊
       မလုပ်ခဲ့သည်ရှိသော်မှသက်သေအထောကိအထားခိုင်လုံနေခဲ့ရင်လည်း
       ခံပေါ့။ဥပဒေဟာ
       တကယ့်ကို
       စာအုပ်ကြီးပဲ။လူသားချင်း
       စာနာထောက်ထားစိတ်
       သူ
       ့မှာမရှိဘူး။တခါတလေမှာ
       စစ်မှန်တဲ့
       တရားမျှတမှုဆိုတာအကြီးဆုံးဒိုင်ဖြစ်တဲ့
       အဲဒီဥပဒေဆိုတဲ့ကောင်ဆီမှာတောင်
       မရှိဘူး။ဒါဆို
       ဘာလို
       ့ဥပဒေထားနေတော့မှာလဲ။ဘာလို
       ့ဥပဒေထားနေတော့မှာလဲဆိုတော့အသိဉာဏ်နည်းတဲ့
       တိရိစ္ဆန်ထက်စိတ်ဓာတ်အထားအသို
       ပိုနိမ့်ကျတဲ့လူ
       ့တိရိစ္ဆာန်တွေ
       ရှိနေလို
       ့ပေါ့။ဒီတော့လaည်း
       လက်ခံကြရုံပေါ့။
       ဒီဇာတ်ကားက
       ဘာသာရေးကိုလည်း
       အတန်ငယ်
       တိမ်းညွှတ်ထားတယ်။low-angel
       လို ့ပဲ
       ခေါ်ကြစို
       ့ရဲ
       ့။အဲဒီတယောက်ဟာ
       သေဒဏ်ကျခံဖို
       ့ရာတရားခံမှားယွင်းရောက်ရှိလာသူ
       ။တန်ဖိုးမြင့်
       တန်ခိုးအာနုဘော်
       ရှိသူ၊ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး
       အရပ်
       ခြောက်ပေ
       ရှစ်လက်မရှိတဲ့လူမည်းကြီးပေါ့။ဂျွန်ကော်ဖီတဲ့
       ။ John Coffey
       ပေါ့။သူ
       ့နံမည်ကလွဲလို
       ့
       ကျန်တဲ့စာကို
       မဖတ်တတ်ရှာသူကြီးပေါ့။သူ
       ့နံမည်ကိုမေးတိုင်း
       ”ဂျွန်ကော်ဖှီပါခင်ဗျာ။သောက်တဲ့
       ကော်ဖီနဲ
       ့အသံထွက်တူပါတယ်။စာလုံးပေါင်းတော့မတူပါဘူး။”
       လို
       ့လေးတိလေးကန်
       ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး
       ပြန်ပြောတတ်သူကြီးပေါ့။ဘဝမှာ
       တခါဘူးမျှ
       ရုပ်ရှင်မကြည့်ဖူးသူကြီးပေါ့။လူတိုင်းကို
       ချိုချိုသာသာနဲ
       ့မျက်ရည်တွေ
       ဝိုင်းပြီးသနားကရုဏာသက်ဟန်နဲ
       ့ပြောတတ်
       ကြည့်တတ်သူကြိီးပေါ့။ကိုယ်တိုင်ကတော့
       သူတပါးအခက်အခဲတွေကိုတတ်နိုင်သလောက်
       အစွမ်းကုန်
       ကူညီကယ်တင်ခဲ့ပေမဲ့ကိုယ့်အလှည့်မှာတော့
       ကူည်ီကယ်တင်သူမရှိရှာဘဲ
       ဘုရားသခင်လိုပဲ
       သူတပါးအပြစ်အတွက်ကိုယ့်ကိုကိုယ်
       စွန်
       ့ပစ်လိုက်ရသူ
       သနားစရာ
       လူထွားကြီးပေါ့။
       သေဒဏ်ကျခံဖို
       ့
       ရောက်နေတဲ့
       တခြားအကျဉ်းသားလေးငါးခြောက်ယောက်လည်း
       ရှိသပေါ့။သူတို
       ့လည်း
       သူတို
       ့အကြောင်းနဲ
       ့သူတို့ပေါ့။သေဖို
       ့နောက်ဆုံးနေ
       ့ရက်နဲ
       အချိန်အတိအကျကိုသိသိကြီးနဲ
       ့စောင့်နေကြရတဲ့
       အထီးကျန်လူသားများပေါ့။ရဒ်အင်ဒီးယန်းတယောက်ပါတယ်၊ထောင်ထဲက
       ကြွက်စုတ်လေးတစ်ကောင်အပေါ်
       သူ ့ရဲ
       ့အဖော်အဖြစ်နောက်ဆုံးထွက်သက်ထိ
       သံယောဇဉ်တကြီးတွယ်ဖက်သွားတဲ့
       လူတစ်ယောက်ပါတယ်၊
       ဆေးအမြဲကွဲနေတဲ့ဆေးဘဲတစ်ပွေပါတယ်၊
       စသဖြင့်ပေါ့လေ။သူတို
       ့ရဲ့နောက်ဆုံးချိန်တွေကို
       သူတို ့နဲ
       ့အတူကူစောင့်ပေးရင်း
       သူတို
       ့ဖြစ်ချင်တဲ့
       နောက်ဆုံးဆန္ဒတွေကိုတတ်နိုင်တဲ့ဘက်က
       ဝိုင်းဖြည့်ပေးနေကြတဲ့ထောင်ဝန်ထမ်း
       အရာရှိများရဲ
       ့
       ဖြစ်တည်မှုပေါ့။
       ဇာတ်ကားကြည့်ရင်
       ငိုတတ်တဲ့အကျင့်
       ရှင်တို
       ့မှာရှိလား။ကျမကတော့
       တယောက်ထဲ
       ဇာတ်ကားကြည့်မှစိတ်ကိုလွှတ်ပြီး
       ကြည့်လေ့ရှိတယ်။ကိုယ်မျက်ရည်ကျတာကို
       သူများမလှောင်စေဖို
       ့ပေါ့။ရှင်ဟာ
       အကယ်၍
       အဲဒီလို
       ခံစားမှု
       အားကောင်းသူဆိုရင်
       ၊မကြည့်ရသေးဘူးဆိုရင်
       ကြည့်ဖြစ်အောင်
       ကြည့်ပေါ့။ရှင်တို
       ့ကြည်နူးရမယ်။
       ဝမ်းနည်းရမယ်။
       ငိုကြွေးရမယ်။အထီးကျန်ဆန်ရမယ်။
       သေဒဏ်ကျခံရတဲ့
       အကျဉ်းသားတွေကိုကွပ်မျက်တဲ့ပုံစံက
       လျှပ်စစ်ကုလားထိုင်မှာ
       တကိုယ်လုံးကိုဝါယာကြိုးတွေနဲ
       ့ စည်းပြီး
       စီရင်တဲ့ပုံစံပဲ။သူတို
       ့ကို
       စီရင်နေချိန်မှာ
       သူတို ့ရဲ
       ့
       အသားတွေကိုလျှပ်စစ်ဖြတ်စီးသ&#4
       *****************************************************
       Page 1 of 1