DIR Return Create A Forum - Home
       ---------------------------------------------------------
       Ndjenja
  HTML https://ndjenja.createaforum.com
       ---------------------------------------------------------
       *****************************************************
   DIR Return to: PSIKOLOGJIA
       *****************************************************
       #Post#: 4747--------------------------------------------------
       Sekretet e vullnetit
   DIR By: LoveR
       Date: November 23, 2012, 3:28 am
       ---------------------------------------------------------
       SHKURAJIMI
       "Fati ynë nuk është jashtë nesh, por brenda nesh: tek vullneti
       ynë"
       Confucio
       Dua - duke folur për këtë krizë të vullnetit - të vë në dukje
       një fenomen të cilin të gjithë, pak a shumë, e takojnë në jetën
       e tyre: një fenomen depresioni që ushtron në disa periudha të
       ekzistencës, ndonjëherë tepër të gjata, një ndikim shkatërrues.
       Edhe ti do të kesh kaluar të paktën një nga këto periudha të
       errëta, të zymta, të tmerrshme, gjatë së cilës duket se një
       ankth torturon trurin, paralizon vullnetin, ashpërson shumë
       nervat. Vetëm ata që nuk kanë bërë kurrë asgjë, që nuk kanë
       ndër*marrë kurrë asgjë, që kanë ndjekur me pasivitet rutinën e
       jetës së tyre monotone, të zakonshme, të lehtë, nuk e njohin
       shkurajimin. Ata që, si ty, përpiqen të shmangen nga
       automatizimi i karrierës së tyre të vogël, për të krijuar një
       jetë më të denjë, janë vazhdimisht të ekspozuar ndaj këtyre
       periudhave të zymta të depresionit moral, sepse, jo të gjitha
       përpjekjet janë të prirura të realizohen pa kontraste të rënda;
       e çdo vështirësi me një farë mase, çdo mossukses, çdo rezultat
       negativ, krijon në vetvete një reagim shkurajimi, që nëse nuk
       përballohet e mbytet para se të jetë thelluar e zhvilluar - mund
       të paragjykojë fatkeqësisht tërë të ardhmen. Një nga karakteret
       më të dëmshme e të rrezikshme të shkurajimit qëndron pikërisht
       në këtë prirje të tij për t'u zmadhuar, për t'u intensifikuar,
       për t'u thelluar e për të përmbysur me një goditje të vetme -
       tërë energjitë e një njeriu: kurajën, vullnetin, shpirtin e
       besimin në vetvete, besimin në sistemin e vetë nervor.
       Përplasjet e jetës krijojnë me mijëra nga këto "kufoma të
       gjalla". Klinikat janë mbushur me persona të infektuar nga kjo
       sëmundje, për të cilën janë gjetur - për të pakësuar shqetësimet
       e të vuajtu*rve - emrat më të ndryshëm: nevralgji, ipokondri,
       depresion psikik: por në realitet është gjithmonë e njëjta dhe e
       vetmja sëmundje: shkurajimi! E jo vetëm klinikat: por bota është
       plot me fatkeq që zvarriten si nën peshën e një dënimi të
       pariparueshëm, të një sëmundje të pashërueshme, një fati të keq:
       me individë që ecin në jetë si hije: të pakënaqur, të nervozuar,
       gati për t'u nxehur, shkëputur nga realiteti: me një fjalë, të
       mundur.
       Çdo riparim fizik, çdo kurë dietike, çdo terapi mjekësore
       tregohet absolutisht e paefektshme, mbi këta të sëmurë nga
       nervat. Ilaçin, secili e ka brenda vetes; por të pakët, shumë të
       pakët, janë ata që dinë të arrijnë këtë zbulim e të ndërmarrin
       kurën që do të mund shëronte; një kurë; me karakter thelbsisht
       moral.
       Flas me bindje të thellë për këtë: unë vet kam pësuar - si të
       gjithë ata që bëjnë një jetë të ethshme e ripërtërijnë, si mund
       ta themi çdo ditë, një përpjekje që mund të ketë sukses o mund
       të dështojë - goditje shkurajimi. Por, ndryshe nga pjesa më e
       madhe e personave që bien në mossukses, nuk i kam lënë kurrë
       kohë goditjes e mundësisë për të përfunduar në krizë.
       Shkurajimi, siç kam thënë, është një sëmundje progresive: fillon
       të shfaqet si një fenomen i izoluar i jetës tonë e arrin, nëse
       nuk mbytet në kohë, të thithë tërë personalitetin tonë, mendimet
       tona, botën tonë të brendshme. Sekreti i kurës qëndron në
       vetëdijen për ta kapur në kohë.
       "Unë nuk e kam lejuar kurrë shkurajimin të më sundojë më shumë
       se një çerek ore - më thoshte një ditë Rockfelleri - Ja përse
       kam arritur të çaj në situata që kushdo do t'i kishte përcaktuar
       të dëshpëruara, absurde, të patolerueshme. Nëse i nisur nga
       asgjë, kam arritur të realizoj punëra që kanë çuditur Amerikën,
       nuk ka ndodhur vetëm sepse unë jam një punëtor i madh, një
       inteligjent i madh, o një fatlum: ia dedikoj suksesin tim, mbi
       të gjitha, se kam pasur besim: se nuk e kam lënë kurrë veten
       gjatë në krizë shkurajimi, se kam transformuar, me këmbëngulje e
       optimizëm, një dështim në një sukses, se kam besuar atje ku të
       tjerët do të ishin të dëshpëruar. Ky besim në të ardhmen, tek
       fati në dobinë e përpjekjeve të mija, ka ngulitur në tërë qenien
       time atë gjurmë dinamizmi, që e ka bërë të pëlqyeshme e
       interesante për mua, të admirueshme për të tjerët".
       MOS BESO NË PARIPARUESHMËRI
       Lumturia është "vullnet i kënaqur". Ai që nuk ka arritur, në
       ndonjë rrethanë të jetës, të realizojë vullnetin e tij e nuk ka
       ditur të fshijë përshtypjen e pafuqisë që i është krijuar prej
       kësaj, ai që nuk ka ditur të frenojë në kohë ndjenjën e
       shkurajimit, është i prirur të mbajë në jetë një peshë që do t'i
       prishte çdo gëzim.
       Mjafton një mossukses për të krijuar një "të falimentuar": kur
       këtij mossuksesi i ngjitet një krizë e papërcaktuar shkurajimi.
       Ja, për ty, metoda që duhet të përdorësh në momentet e rënda e
       të vështira të jetës.
       Kur ndjehesh i goditur nga një fatkeqësi, nga një padrejtësi,
       nga një mossukses, mos krijo në veten tënde atë paragjykim të
       tmerrshëm që quhet: pariparueshmeri. Asgjë nuk është e
       pariparueshme në botë. Mos i thuaj vetvetes: jeta ime ka
       mbaruar. Jeta gjithmonë mund të rifilloje. Mos mendo: unë nuk
       jam i prirur për të pasur sukses. Të gjithë janë të prirur për
       të arritur sukses.
       Kam parë individë, që kanë çuar me kurajo deri në fund punëra në
       të cilat kanë qenë penguar nga një kompleks kundërshtimesh të
       mëdha. Kam njohur njerëz që kanë pasur kurajon të rindërtojnë
       një jetë të re mbi rrënojat e shkatërrimit moral financiar:
       njerëz që një ditë kanë vënë re shembjen e tërë fatit të krijuar
       me durim në dhjetëra vjet sakrificë e punë, e që mëngjesin
       tjetër kanë ditur të gjejnë në veten e tyre forcën për të
       rifilluar nga e para: njerëz që dhjetë herë kanë falimentuar në
       një përpjekje, e në të njëmbëdhjetën kanë arritur suksesin:
       njerëz që dukeshin të humbur, që në gjykimin e njerëzve të
       zakonshëm quheshin të dështuar, e që kanë ditur të përmbysin
       situatën e dëshpëruar.
       Mos u shkurajo kurrë. Sado të rënda të jenë rrethanat në të
       cilat ti përplasesh, sado kritike të jenë kushtet e tua, gjejë
       në veten tënde forcën për të mos u rrëzuar kurrë. Mbi të gjitha
       mos u dëshpëro kur je i detyruar të luftosh kundër vështirësive
       me karakter financiar. Pesëdhjetë përqind e njerëzve aktualisht
       më të pasur të botës kanë vuajtur në rini - e shpesh edhe në
       vitet e pjekurisë - nga uria.
       E në çdo kohë, në çdo vend, ka qenë gjithmonë kështu. Të gjithë
       ata që ia kanë dalë të bëjnë diçka të madhe në botë e që kanë
       pretenduar të ngrihen mbi masën, kanë luftuar ashpër kundër
       varfërisë e mjerimit.
       Karli i VII, mbret i Francës, para se të dilte fitimtar nga
       lufta kundër kundërshtarëve të tij, ndodhej në një gjendje të
       keqe. Po kështu edhe Luigji i XII.
       Aleksandër Dumas ishte vazhdimisht i ndjekur nga ftuesit e
       gjykatës. Kjo kategori nëpunësish për*bënte për të një ankth të
       vërtetë. Një ditë qe ftuar për të dhënë një kartëmonedhë njëzet
       frangash për varrosjen e një ftuesi të vdekur në mjerim. Dumas
       dha dyzet, duke thënë: Ja 40 franga: varrosni dy.
       Gjëja e parë, pra, ruaje nga gjykimi "i paripa*rueshëm" veten
       tënde. Nuk them se ti duhet t'i du*rosh me indiferencë të plotë
       provat e hidhërimet e jetës: stoicizmi absolut nuk ekziston veç
       në teori, në realitet është i parealizueshëm. Por ekziston një
       gjendje e zakonshme shpirtërore, pikërisht për njeriun që, duke
       marrë parasysh humbjen e pësuar, di ta durojë më mirë se një
       tjetër: është kalitja morale, që mund të arrihet e forcohet duke
       e ushtruar përditë në rastet më me pak rëndësi. Kush ushtrohet
       te notojë në një përrua, do të dijë nesër, të notojë edhe në
       oqean; ai që di të dëgjojë pa u tronditur zhurmën e një porte të
       përplasur natën, do të mundet, nesër, të dëgjojë pa frikë
       buçi*mën e një topi. Kushdo mund, duke u stërvitur, të durojë me
       indiferencë goditjet e jetës së përditshme, do të arrijë ta
       sundojë veten e të ruaj një humor të tillë të pandryshueshëm,
       një qetësi të tillë, një gjendje të tillë sigurie e
       superioriteti, sa të mund të përballojë pa frikë edhe kundërtitë
       më të rënda e më të papritura të jetës.
       Njëherë, dy minj ranë në një enë plot me qumësht.
       I pari, që ishte pesimist e i prirur lehtë nga shkurajimi,
       rënkoi:
       - Jam i humbur, addio!..
       - E la veten të fundosej e u mbyt.
       Por i dyti, që ishte optimist e nuk humbte kurrë gjakftohtësinë
       e tij, i tha vetes:
       - Nuk dua të vdes; jeta është tepër e bukur.
       E filloi të lëvizte këmbët me tërë forcën, saqë qumështi u
       ngurtësua, duke u kthyer në gjalpë. Miu u ngjit sipër, që aty u
       hodh në tavolinë, e nga tavolina në strofkën e tij të vogël.
       "Jeta është tepër e bukur"! Kujtojeni, edhe në rrethanat më të
       këqija të jetës. Është fjala vetëm për të thyer rrethin e
       dëshpërimit, për të hequr nga sytë pëlhurën e zezë të
       shkurajimit, për t'i bërë apel, me tërë energjitë e brendshme,
       vullnetit instiktiv për të rrojtur, që nuk e braktis individin
       as edhe në momentet e agonisë.
       #Post#: 4748--------------------------------------------------
       Re: Sekretet e vullnetit
   DIR By: LoveR
       Date: November 23, 2012, 3:30 am
       ---------------------------------------------------------
       GJAKFTOHTËSIA
       Tristan Bernard shëtiste një ditë nëpër Paris me karrocë. Sapo
       karrocieri i ra kalit me kamxhik, kafsha e mjerë e trembur nga
       befasia e goditjes dhe filloi të hidhej përpjetë, të turfullonte
       e të bënte rrëshqitje, derisa, papritur, u lëshua përtokë e nuk
       lëvizi më. Atëherë, Tristan Bernard duke zbritur gjakftohtë nga
       karroca, pyeti me qetësi karrocierin, si të gjendej në një rreth
       kalorsiak: Vetëm këtë di të bësh?
       Pak njerëz dinë të ruajnë, përballë kundërtive të vogla të jetës
       së përditshme, një kthjelltësi të tillë të shpirtit. Nga 10
       persona që do të gjendeshin në një rast të ngjashëm me atë të
       Tristan Bernardit, të paktën 8 persona do të ishin nxehur, do të
       kishin humbur plotësisht kontrollin e vetvetes, do të kishin
       bërtitur, do të vërsuleshin kundër karrocierit o do të shfrenin
       dufin kundër kafshës. Ç'dobi ka?
       Ta zëmë se një fatkeqësi e njëjtë, një mossukses i njëjtë bie
       mbi katër individë të ndryshëm.
       I pari është një " maniak depresiv ": një nga ata njerëz që
       ligështohen për hiçgjë, qajnë lehtë, rrojnë në një gjendje të
       vazhdueshme ankthi, frike e shqetësimi.
       I dyti është një tip thellësisht i ndryshëm nga i pari. Violent,
       zemërak, i pacipë në fatmirësi, i dëshpëruar në fatkeqësi, kalon
       në çast nga ekzaltime të verbëta në trishtime të zymta e të
       thella.
       I treti është një individ moskokëçarës. Nëse shkon mirë, aq më
       mirë; nëse shkon keq, pak rëndësi ka. Ç'të bëjmë?
       I katërti është një njeri i arsyeshëm, padron i vetvetes, i
       ndjenjave të tij, i nervave të tij.
       Si do të reagojnë në disfatën o në fatkeqësinë që do t'u ndodhë
       papritur?
       Maniaku depresiv: do të lëshohet mbi një kolltuk. Nuk do të mund
       dot të fshehë ngashëri*min që e bën t'i dridhet buza, do të
       shkulë flokët me dorë. Herë pas here, do të nxjerrë nga xhepi
       shaminë për të fshirë djersën që i rrjedh nga balli. Nuk do të
       pushojë së ankuari.
       "Paskam qenë budalla, i paaftë, i mirë për asgjë! I kisha tërë
       mundësitë për t'ia dalë mbanë, e i vetmi rast i favorshëm i tërë
       jetës time. Nuk do të kisha mundur të gjeja një kombinim më të
       sigurt: e megjithatë... bram; Duhej pikërisht të bëja
       budallallëk në momentin e fundit! Një rast i tillë nuk ka për
       t'u paraqitur kurrë më. Jam një njeri i shkatërruar. Është
       shkatërrimi, falimentimi me afat të shkurtër. Aq më keq për mua.
       Vetë e desha! "
       Zemëraku: Do të përshkojë me nervozizëm dhomën e tij nga një
       qoshe tek tjetra. Sytë e tija shkëlqejnë nga një dritë
       armiqësore, një ngërdhesh*je e tmerrshme i shtrembëron gojën.
       Gjestet e tij janë të vrazhda e të çrregullta. Më në fund,
       ndalon para tavolinës, e duke goditur fort me grusht, i mban
       vetvetes këtë diskutim:
       "Fatkeq! Është e treta herë që gabon kështu. Është faji yt? Jo.
       Fati të ra në qafë. Nuk arrin të bësh as përpjekjen më të vogël,
       se të mashtrojnë menjëherë rrethanat. E kur nuk ka rrethana,
       janë njerëzit! S'ia vlen të luftosh, tashmë! Mjaft!....Më mirë
       jo. Do të ishte budallallëk të përpiqesh për një idiotizëm të
       tillë. Durim! Do të marrë hak. E atëherë..."
       Moskokëçarësi: Edhe ky do të ecë gjerë e gjatë nëpër dhomë, por
       hapi i tij do të jetë luftarak, pothuaj alegro. Me gishtat e
       dorës të futur nën jelek, poshtë sqetullave, me një buzëqeshje
       tallëse mbi buzë, do të masë me qetësi shkallën e dëmit. Është
       plot respekt për vetveten:
       "Sigurisht, tani nuk mbetet gjë për të bërë. Për mendimin tim,
       nuk do të kisha mundur të veproja më mirë. Ah! Kështu e ka jeta.
       Fati dhe shkatërrimi na prekin pa na kujtuar. Unë nuk kam asgjë
       qortuese ndaj vetes time: ishte e pamundur të shmangej
       shkatërrimi. Oh, mos mendo më për të! Gjithçka do të
       rregullohet. Atje lart, qëndron gjithmonë ylli i fatit. E
       shikon? Jo, po fillon të zbardhet... S' ka rëndësi, është
       gjithmonë aty, jam i sigurt për këtë..."
       Njeriu padron i vetvetes: I ulur përpara një tavoline plot me
       libra e letra, mendon thellë. Pa nervozizëm, pa u turbulluar. Me
       qetësi, gjykon pro dhe kundra. Herë pas here, ngrihet, bën
       ndonjë hap të lehtë me duart mbrapa kurrizit, kokën pak të
       përkulur përpara. Nxjerr konkluzione:
       "Po të ishte vepruar ndryshe, do të kisha mundur padyshim ta
       evitoja këtë dështim që pengon jo pak realizimin e projekteve të
       mia. Por jo për fajin tim, duhet pranuar se ishte shumë e
       vështirë ta parashikoja se do të kishte shkuar kështu. Kur jam
       futur kësaj pune, nuk mundja absolutisht ta llogarisja këtë të
       papritur. Nga ana tjetër, fjala e fundit akoma nuk është thënë.
       Ndoshta unë mund t'ia nis nga e para përsëri e ta riparoj
       dështimin. Megjithatë, ishte një leksion i mirë për të ardhmen.
       Që këtej e tutje, do të jem më i matur e më i kujdesshëm"
       NJË RRUGËDALJE KA GJITHMONË
       Të jesh i bindur se ekziston një ilaç, cilado qoftë fatkeqësia o
       mossuksesi që na ka goditur, e që ilaçi është në dorën tonë,
       është tashmë një pritë kundër rrezikut të shkurajimit.
       Por nuk mjafton. Mbasi të kesh fituar këtë rezultat të parë, do
       të duhet të kryesh një përpjekje tjetër. Do të duhet, pra, të
       kalosh në shqyrtimin e situatës, për të gjetur një rrugëdalje.
       Shqyrtimi që do t'i bësh situatës duhet të jetë i ftohtë,
       objektiv, pa pasione. Do të duhet ta gjykosh rastin tënd, si të
       ishe thirrur për të gjykuar një rast që nuk të përket, si të
       ishte fjala për të dhënë një sugjerim një të huaji që gjendet në
       ato rrethana të caktuara. Gjakftohtësia është një ndër vetitë më
       të rëndësishme e të nevojshme të një njeriu superior.
       Historianët e Napolonit na kanë dhënë shembuj të shumtë.
       Mbrëmjen e një beteje të humbur, në njoftimin e një përmbysje
       ushtarake o të një dështimi diplomatik, perandori i madh
       përqendrohej në studion e tij e me gjakftohtësi, qetësisht,
       shqyrtonte të dhënat e situatës e përgatiste planin e një
       kundërsulmi stra*tegjik o të një kundërofensive diplomatike.
       Deri edhe në rrëmujë e në eksitim të ndonjë luftimi vendimtar,
       në të cilin ishin në lojë fatet e tija e të Francës. Napoleoni
       ishte i vetmi që e ruante qetësinë në mënyrë të përkryer e që
       organizonte me vetëpërmbajtje të shkëlqyer pështjellimin e një
       situate që dukej shkatërruese. Ishte kjo pikërisht forca e tij e
       madhe.
       Të arrish të mbetesh i qetë në disa fatkeqësi, të arrish të
       ballafaqosh me gjakftohtësi shqyrtimin e disa situatave
       dëshpëruese në mënyrë të dukshme, është një gjë më e vështirë
       sesa duket. Nuk është e lehtë të eliminosh tronditjen,
       trishtimin, neverinë, që paraqesin pasojat e natyrshme të një
       përmbysje financiare o ndonjë fatkeqësi sentimentale.
       Megjithatë, duhet t'ia dalim mbanë: e kush përpiqet, ia del. I
       vetmi preokupim që duhet ndërmarrë është që të mos ta lejojmë
       atë ndjenjë që quhet shkurajim të veprojë në thellësi të
       shpirtit tuaj. Janë brejtës të tmerrshëm. Prekin vullnetin,
       depërtojnë në thellësi. dobësojnë tërë burimet e brendshme.
       Sapo të shohësh se po fillon të pësosh një krizë shkurajimi,
       ndaloje menjëherë, nxito ta riparosh, fillo të reagosh në bazë
       të besimit në vetvete e në të ardhmen. Përsëriti vetes tënde, pa
       pushim, vazhdimisht, dhjetëra herë në ditë: "S'ka gjë. Dua të
       jem alegro. Do të dalë shpejt nga kjo situatë". Përpiqu ta
       harrosh dëmin e pësuar, me anë të autosugjestionit. Mbasi ta
       kalosh njëherë depresionin fillestar, do të jetë e lehtë pastaj
       të vazhdosh me shqyrtimin e rastit e të dalësh në fund me idenë
       e një ilaçi. Do të formulosh pra planin tënd, do ta përgatisësh
       hollësisht e do të kalosh me energji të shpejtë, në veprim.
       Bindu mirë për këtë të vërtetë: nuk ekzistojnë situata të
       dëshpëruara: Një zgjidhje gjithmonë ekziston: për atë që di ta
       zbulojë. Ndonjëherë, ilaçi shfaqet atje ku se pret: nga ndonjë
       rrethanë me fat, nga ndonjë koinçidenë rastësore, nga ndonjë
       fakt i harruar e i largët. Jeta është shumë kapriçoze! Shembuj
       të përmbysjeve të situatave shkaktuar shpesh nga fakte të
       pamenduara, incidente të paparashikuara, faktorë pa peshë, nga
       një lojë me elemente fare mospërfillës, ka me bollëk në
       historinë e popujve e në jetën e individëve.
       Juria e një gjykate ishte duke gjykuar rastin e një të akuzuari
       J. Hans, se kishte vrarë mikun e tij më të mirë, për vjedhje.
       Krimi paraqitej qartë nën formën e vrasjes me paramendim. Kjo do
       të thoshte, praktikisht, dënim më karrigen elektrike. Kështu që
       tashmë s'kishte më asnjë shpresë. Por avokati mbrojtës nuk u
       shkurajua edhe pse mbrojtja e tij deri në atë kohë ishte
       absolutisht negative: dënimi ishte gati për t'u shpallur.
       Megjithatë, ai u ngrit dhe mbajti këtë diskutim para jurisë:
       "Klienti im dhe gruaja e tij janë shumë të varfër. Ju lutem ta
       merrni në konsideratë këtë fakt. Një mbrëmje, J. Hans kur
       kthehej nga puna i lodhur e i uritur, takoi një qen, që filloi
       t'i lëpinte këpucët. J. Hans e kuptoi se qeni po vdiste nga
       uria. E mori në krahë dhe hyri në një dyqan. I bleu bukë, duke
       harxhuar ato pak para që kishte në xhep. Nuk kam gjë tjetër për
       të thënë".
       Si juria dhe publiku, mbetën thellësisht të prekur nga ky gjest
       njerëzor. Prokurori u ngrit e tha: "Pas kësaj që na tregoi
       avokati mbrojtës, gjyqi nuk e mendon më të drejtë ta dënojë të
       pandehurin në karrigen elektrike. Askush, në këtë kohë kaq të
       mjerë që po jetojmë, nuk do të shpenzonte lekët e fundit për të
       ushqyer një qen të uritur endacak. Sjellja e J. Hans është në
       fund të fundit e lavdërueshme. Gjyqi e ndërron pra dënimin nga
       karrigia elektrike në 20 vjet burgim".
       Sapo të gjesh një rrugëdalje, sapo të kesh zbuluar një
       pikëmbështetje, sapo të kesh formuluar një plan veprimi, mos
       humb më kohë: provo. E nëse përpjekja nuk të ecën, reago
       përsëri: mos u shkurajo, mos u përul, mos u ligështo. Provo
       përsëri. Disa punëra, duhet të provohen dhjetë herë, derisa të
       arrijmë sukses. Kjo është bindja ime dhe e të gjithë atyre që,
       si unë, e kanë krijuar fatin me përpjekje e këmbëngulje. Viktor
       Hygo ka thënë: " Kokëfortët janë të madhërishëm". Nëntëdhjetë
       përqind e njerëzve që dominojnë botën, janë të përbërë nga
       kokëfortë: kokëfortë inteligjent, kuptohet. Fatmirësitë e mëdha,
       karrierat madhështore, zbulimet e rëndësishme realizohen duke
       provuar, duke riprovuar e duke provuar nga e para.
       Edhe miku im Zaharoff (tregtar i famshëm armësh) më ka treguar
       një herë se kishte pësuar, në karrierën e tij të mrekullueshme,
       goditje të vazhdueshme shkurajimi: por gjithmonë i kalonte,
       sepse dinte të provonte në stil të gjerë.
       - Kam pasur shumë kundërshtarë - më thoshte një ditë Zaharoff -
       më është dashur të matem, sidomos në fillimet e afirmimit tim në
       botë, me armiq të kalitur, me përvojë të organizuar. Konkurrenca
       të zanatit... Njëherë m'u desh të luftoja me përfaqësuesit e
       Skodës. Ishte fjala për furnizimin me armë të ushtrisë ruse,
       disa vite para shpërthimit të luftës botërore. Pengesa e
       pakapërcyeshme ishte një gjeneral i caktuar në Ministrinë e
       Luftës që - me sa duket i joshur nga agjentët e Skodës -
       ngulmonte vazhdimisht të mos pranonte ofertat e mia. Po ju them
       se shkurajimi që kam provuar në ato rrethana qe fatal, saqë
       mendova shumë herë se mos ishte rasti që duhej të tërhiqesha.
       Por unë nuk jam nga ata që nënshtrohem lehtë. I vendosur ta
       kryeja këtë punë në një mënyrë o në një tjetër, të provoja akoma
       derisa të merrja një rezultat. Është mënyra që kam ndjekur
       gjithmonë në momentet e vështira. Shkova në Ministri dhjetëra
       herë, por gjithmonë dilja me përfundim negativ. E më në fund më
       lindi ideja gjeniale.
       E ftova gjeneralin për drekë, në hotelin tim. Në një farë
       momenti e luta të pranonte një cigare, e i afrova kutinë, nga e
       cila dukej, e rrumbullakosur shumë mirë, një kartëmonedhë
       njëmijë rublash. Pastaj u largova për një çast, duke i kërkuar
       falje për këtë. Kur u ktheva dhe hapa kutinë për të marr për
       vete një cigare, kartëmonedha nuk ishte më. Prova eci. U zhyta
       në kolltukun tim e vazhdova të pi cigaren me qetësi.
       Atëherë, gjenerali hodhi tutje cigaren me një ngërdheshje e
       murmuriti:
       E kotë: unë dua puro, jo cigare!"
       - Prisni - i thashë - Po shkoj ta marrë!!!...
       E u ktheva pas pak me një kuti ku kisha futur nja dhjetë
       kartëmonedha si ajo e para. Prova doli me sukses. Të nesërmen në
       mëngjes, në një nga zyrat e Ministrisë, vura firmën time, pranë
       asaj të gjeneralit që i pëlqente shumë cigaret e trasha, në fund
       të një kontrate furnizimi për qindra mijëra rublash..."
       E vetë Zaharoff, i intervistuar nga një gazetar amerikan mbi
       metodën e tij të punës, u kufizua me këtë deklaratë:
       -Nuk kam sekrete. Kur mbyllet një portë, trokas në portën
       tjetër. Nuk shkurajohem kurrë. Prandaj, gjithmonë ia dal".
       Shkruan: Harry BOX
       Përktheu: Jetmir SHEHU
       *****************************************************
       Page 1 of 1